Il sorpasso (1962)

O Φανφαρόνος (ελλ.τίτλος) Bruno τρέχει με ένα σπορ αυτοκίνητο στους δρόμους της έρημης Ρώμης τον 15αυγουστο.Τυχαία θα γνωριστεί με κάποιον φοιτητή νομικής και θα τον παρασήρει σε μια βόλτα με οδηγό το φαγητό,τις γυναίκες και την τύχη. Ο γλεντζές, απένταρος playboy Bruno που ζει σαν να μην υπάρχει αύριο θα εισβάλει στη ζωή του άβγαλτου, υπάκουο στα όνειρα της οικογένειας, μετρημένο Roberto και μαζί θα ζήσουν ένα ταξίδι αυτογνωσίας σαρκάζοντας την ατομικιστική μεταπολεμική Ιταλία. Στον έναν θα αποκαλυφθούν αλήθειες που κρυβόταν μπροστά του και ο άλλος θα παραδεχθεί οτι η "easy life"(αγγλ.τιτλος) είναι ένας μύθος που δεν οδηγεί πουθενά.

Υπόδειγμα του ρεύματος που αποκαλείται Ιταλική Κωμωδία. "Είδος" που θεωρούταν κατώτερο του "cinema δημιουργών" και αποκαλούταν (υποτιμητικά ) με συμπάθεια "λαικό σινεμά" μέχρι να το αναδείξουν (και πάλι) οι γάλλοι κριτικοί.

"Η Ιταλική Κωμωδία αποτελεί έναν καθρέφτη των μεταλλαγών, χρόνο με χρόνο, στα ήθη, τον τρόπο ζωής, τους θεσμούς και τις συμπεριφορές της ιταλικής κοινωνίας. Καθρέφτη κριτικό, που επιτελεί μια συνεχή έρευνα, αλλά και που ταυτόχρονα συμμετέχει στις ηθικές και ιδεολογικές αντιφάσεις των Ιταλών, ιδίως των μεσαίων τάξεων, προς τις οποίες στρέφει κύρια την προσοχή του. Η ιταλική κωμωδία, διευκολύνοντας την ταύτιση του θεατή με τους γεμάτους ελαττώματα και πονηριές ήρωές της, τον ωθεί να κρίνει τους ομοίους του και τις συνθήκες ζωής τους, και άρα να αντιμετωπίσει κριτικά τη δική του υπόσταση και θέση μέσα στην κοινωνία, αναγνωρίζοντας στις ταινίες τη γύρω του πραγματικότητα, δίχως οδύνη."(Θ.Σούμας).Η προσπέραση (= il sorpasso),η φυγή,η ανάγκη για όλο και μεγαλύτερες ταχύτητες σε δρόμους που οδηγούν μακριά από τους θεσμούς, τις υποχρεώσεις και τις συμβάσεις της ασφυκτικής καθημερινότητας της Ιταλικής κοινωνίας. Κλασσικό και μοντέρνο,κωμικό και τραγικό,λιτό και πολυεπίπεδο road movie(βασική επιρροή του Hopper για το Easy Rider (1969) που εγκαινιάσε τον όρο).Σε όλη τη διάρκεια ακούγονται Ιταλικές pop επιτυχίες της εποχής και το βασικό μουσικό θέμα ανήκει στον RIZ ORTOLANI. Σίγουρα ταιριαστό το δίδυμο Gassman-Trintignant ενώ το φινάλε δεν θα μπουρούσε να είναι καλύτερο .Ο Dino Risi (συνυπογράφει το σενάριο με τον Ettore Scola ) και ο Gassman θα συνεργαστούν σε αρκετές ταινίες και θα ξανα-μεγαλουργήσουν με το Profumo di donna (1974) -αμερικάνικο remake Άρωμα Γυναίκας (1992) με τον Al Patchino

Cinemania (2002)

This documentary about the culture of intense cinephilia in New York City reveals the impassioned world of five obsessed movie buffs. The filmmakers expose this delightfully deranged cult by capturing the daily lives of its members. Interviews in movie houses, on the street and in the homes of the subjects tell the story of each individual. Many cannot hold a job, or choose not to. All of them have demoted the importance of the real world, giving all of their attention to the fantasy world of the movies. These human encyclopedias of cinema see two to five films a day, and from 600 to 2,000 films per year. Many have no physical sex lives, living instead in a world of romance with stars like James Dean or Audrey Hepburn. In Cinemania, Hollywood's biggest fans become the true stars. This is the story of their lives, their memories, their unbending habits and the films they love.

Screamers (1995)

Έτος 2078. Πλανήτης Sirius 6B. Η εταιρία NEB έχει ανακάλυψει το Βερίνιο, τη λύση στην ενεργιακή κρίση και ελένχει τα ορυχεία σε όλο το ηλιακό σύστημα. Η εξόρυξη του βερινίου απελευθέρωσε μεγάλες δόσεις ραδιενέργειας και μόλυνσης. Η ομοσπονδία των εργατών και κάποιοι επιστήμονες, απαίτησαν να σταματήσει η εξόρυξη. Η NEB αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο...   Τα μέλη μιας απομονωμένης βάσης ανασκαφών μαθαίνουν οτι ο πόλεμος τελειώνει και ότι η κυβέρνηση τους προδώσε και τους παράτησε εκεί. Ο κυβερνήτης Hendricksson (Peter Weller) αποφασίζει να διασχίσει την έρημο για να διαπραγματευτεί με την αντιμαχόμενη πλευρά. Θανάσιμο εμπόδιο στην πορεία του είναι τα Screamers.

Άλλη μια ιστορία του σπουδαίου Philip K. Dick- Second Variety (πόσα του χρωστά άραγε το cinema?) Την ιστορία την διασκεύασε ο Dan O'Bannon (Dark Star, Alien, Total Recall) και σκηνοθέτησε ο άγνωστος Christian Duguay που εδώ δεν τα πάει και άσχημα. Η πλοκή διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον, οι διάλογοι δίνουν το απαραίτητο φιλοσοφικό υπόβαθρο, η μόνιμη απειλή των screamers κρατά τη δράση ενώ τα ερημικά τοπία ολοκληρώνουν την δυστοπική ατμόσφαιρα που θέλει να αποδώσει η ταινία. Το ενδιαφέρον και το σασπενς αυξάνεται όταν ανακαλύπτουν οτι τα screamers έχουν πολλαπλασιαστεί και εξελίσσονται μόνα τους. Αν και το low budget της παραγωγής είναι εμφανές έχει λίγα αλλά χρήσιμα εφε όταν πρέπει. Σωστός επίσης και ο Peter Weller στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όχι τίποτα super αλλά σίγουρα ένα αξιοπρεπές χαμηλών τόνων sci fi b-movie.

Catfish (2010)

Το (ψευδο)ντοκιμαντέρ παρακολουθεί την γνωριμία του νεουρκέζου φωτογράφου Yaniv Schulman με μια 8χρονη ζωγράφο στο Facebook και αργότερα με όλη την οικογένεια της.Η μεγαλύτερη αδερφή της δηλώνει ερωτευμένη με τον Yaniv.Οι δυο τους δημιουργούν μια παράξενη σχέση μέσω facebook και τηλεφώνου.Ο Yaniv ανακαλύπτει κάποιες ανακρίβειες και ψέματα σχετικά με την οικογένεια και αποφασίζει με τον αδέρφο και ένα φίλο του (οι ερασιτέχνες σκηνοθέτες του ντοκιμαντερ) να ταξιδέψουν και να συναντήσουν την οικογένεια ώστε να ανακαλύψουν την αλήθεια.Εκεί θα έρθουν αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που δεν είχαν φανταστεί (οχι έναν σχιζοφρενή δολοφόνο όπως υπονοεί το trailer)

Αληθινό ή όχι δεν εχει σημασία, είναι πιστευτό και πετυχαίνει τον σκοπό του.Θίγει την ζωή στο δίκτυο,την μοναξιά στην εποχή του facebook,την απομόνωση και την ανάγκη για επικοινωνία χωρίς να κρίνει τα άτομα και τα μέσα.Ξεκινά ως παιχνίδι με την κάμερα,γίνεται thriller και καταλήγει σε μια "σοκαριστική" αλήθεια που "προτιμάς" η μοναδική σου επαφη με αυτή να είναι πίσω απ την ασφάλεια της οθόνης σου.

1.trailer

The Greatest Opening Scene (4)

Confessions of a Police Captain (1971)

The Getaway (1972)

Ο Carter "Doc" McCoy πουλιέται σε διεφθαρμένο επιχειρηματία για να βγει απο την φυλακή με όρο να ηγηθεί μιας ληστείας τράπεζας. Καμία συμφωνία δεν θα τηρηθεί, και ο McCoy με την γυναίκα του θα βρεθούν κυνηγημένοι απο παράνομους και τον νόμο

Από τους τίτλους αρχής η ταινία αποκαλύπτει το περιεχόμενο της > ελάφια ,βιομηχανικός θόρυβος, φυλακές. "Οι 2 φυγάδες" (ελλ.τιτλος) αποτελούν μια σταγόνα ρομαντισμού σε ένα κόσμο διαφθοράς και κυνισμού. Οι τελευταίοι άνθρωποι. Τρέχουν με τα λεφτά προς το Μεξικό, την γη της επαγγελίας για τους παρονόμους του αμερικάνικου σινεμά του 70. Πίσω τους το αμερικάνικο όνειρο και μπροστά τους η ελευθερία. Όλα τα χαρακτηριστικά του Peckinpah βρίσκονται και εδώ ...βία, αίμα, ωμότητα, σάπιοι κακοί, κυνισμός, παράνομοι, αντι ήρωες, slow motion σκηνές δράσης.
Ο Peckinpah (ωωω!) απαντά έμμεσα στις κατηγορίες περι μυσογυνισμού και ο λακονικός McQueen γκρεμίζει τα πάντα με ένα shotgun (η δεύτερη συνεργασία τους μετά το Junior Bonner(1972). Ψυχαγωγικό road movie βασισμένο στη νουβέλα του Jim Thompson, με ένταση και πολύ δράση, πιστολίδι, ληστεία τράπεζας, καταδιώξεις, ανατροπές και μια καλή μάχη για το τέλος. Πέρα από τη δράση το ενδιαφέρον συντηρείται από την ίντριγκα μεταξύ του ταιριαστού πρωταγωνιστικού διδύμου McQueen-MacGraw και από μια ενδιαφέρουσα υπο-πλοκή απαγωγής. Αξιόλογο και το soundtrack του Quincy Jones. Όχι ένα από τα αριστουργήματα του Peckinpah αλλά η εμπορικότερη ταινία του και μια απο τις καλύτερες ταινίες καταδίωξης με πρωτότυπο και τολμηρό φινάλε για την εποχή της.

1.άστοχο remake του Roger Donaldson με τον ίδιο τίτλο (1994) με Alec Baldwin και Kim Basinger

The Night Porter (1974)

Βιέννη 1957. Η Λουτσία (Charlotte Rampling), σύζυγος διευθυντή ορχήστρας και παλιά κρατούμενη σε Ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, καταλύει σε ένα κλασικό μπαρόκ Βιεννέζικο ξενοδοχείο. Εκεί, θυρωρός είναι ο χαμηλών τόνων Μαξ (Dirk Bogarde). Ο Μαξ, στον πόλεμο υπηρέτησε ως υψηλόβαθμος αξιωματικός των Ναζί- βασανιστής στο ίδιο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου βρέθηκε η Λουτσία, αναπτύσσοντας μαζί της μια ιδιαίτερη σεξουαλική σαδομαζοχιστική σχέση. Οι δυο τους, θα ξαναζήσουν ως το τέλος τη σχέση τους, με τους ρόλους θύτη και θύματος να εναλάσσονται. Αυτή η σχέση θα θέσει σε κίνδυνο τα σχέδια πρωην ναζί-φίλων του Max που προσπαθούν να διαγράψουν το ένοχο παρελθόν τους.

Θαρραλέα και γοητευτική η ταινία που έκανε γνωστή την Liliana Cavani. Αδυνατεί όμως να ερμηνεύσει την ψυχοσύνθεση του ναζισμού εξισώνοντας τον με την "διαστροφή" (και όχι ως κοινωνικό φαινόμενο) και παρουσιάζοντας τον τυπικό Ναζί σαν σαδομαζοχιστή. Έτσι αναγκαστικά το ενδιαφέρον στρέφεται στην ερωτική τραγωδία (σύνδρομο της Στοκχόλμης), η Ιστορία μετατρέπεται σε φόντο και ο ναζισμός σε ντεκόρ. Aπό τις πρώτες ταινίες που εισήγαγαν τα ναζιστικά σύμβολα στο ερωτικό σύμπαν του σύγχρονου σινεμά αντικαθιστώντας τα κουστούμια και τις τελετές του Σαντ. Κλασσική η σκηνή του χορού όπου γυμνή η Rampling τραγουδά σε αξιωματικούς ναζί ως Marlene Dietrich "If I were to wish for something, I would like to be just a little happy, because if I were too happy, I would long for suffering". Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία, καθιέρωσε την 28χρονη τότε Charlotte Rampling, συζητήθηκε πολύ στην εποχή της (κυρίως) για το σαδομαζοχιστικό της περιεχόμενο και των τολμηρών ερωτικών σκηνών και έγινε αιτία για την εμφάνιση των Nazi exploitation ταινιών με αντιπροσωπευτικότερες τις Ilsa, She Wolf of the SS (1975) και Salon Kitty (1976)

Dillinger Is Dead (1969)

"Η απομόνωση σ' έναν θάλαμο, όπου η εξωτερική επικοινωνία είναι αδύνατη γιατί η ατμόσφαιρα είναι θανατηφόρα,σ' ένα θάλαμο όπου είναι απαραίτητο να φορέσεις μια μάσκα για να επιβιώσεις,μας θυμίζει τις συνθήκες της επιβίωσης του μοντέρνου ανθρώπου...ένα μόνο του αδυνατεί να αναφερθεί σ' αυτόν τον μυθικό, μονοδιάστατο, άνθρωπο...εάν δυστυχώς δεν αναλύσεις όλα τα χαρακτηριστικά της βιομηχανικής κοινωνίας μας.Αλλά μια επιτυχής αλληγορία θα μπορούσε ν' αποδειχθεί ιδιαίτερα ελκυστική αν ξεκαθάριζε τις ακραίες επιπτώσεις,οι οποίες δεν αναφέρονται με σαφήνεια,αλλά μόνον με υπονοούμενα.Για παράδειγμα, το γεγονός ότι αναγκάζεσαι να φορέσεις μάσκα δεν σου δημιουργεί ένα συναίσθημα αγωνίας ; Η εισαγωγή σ' αυτές τις μανιώδεις ανάγκες αυταπάτης τελικα δεν οδηγεί στο να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα, αλλά στη μίμηση, στην προσαρμογή στο κανονικό, στην άρνηση της ατομικότητας. Το άτομο μεταφέρει τον έξω κόσμο μέσα.Υπάρχει μια άμεση αναγνώριση του ατόμου στην κοινωνία ως μοναδικής οντότητας. Οι ανάγκες της φυσικής επιβίωσης συμπληρώνονται με την βιομηχανική παραγωγή, η οποία πλέον προτείνει ως αναγκαία την ανάγκη της χαλάρωσης, της απόλαυσης του εαυτού μας,το να συμπεριφερόμαστε και να καταναλώνουμε σύμφωνα με τα διαφημιστικά πρότυπα,που παρουσιάζουν ακριβώς τις επιθυμίες που είμαστε ικανοί να βιώσουμε."Σημειώσεις που διαβάζει ο συνεργάτης του Glauco-σχεδιαστή μασκών αερίου ...

Ο Glauco επιστρέφει στο σπίτι μετά τη δουλειά.Παρακολουθούμε την νυχτερινή του ρουτίνα στο υπερ μοντέρνο σπίτι του.Η γυναίκα του εχει πονοκέφαλο και αυτός μαγειρεύει ένα γκουρμέ φαγητό,ακούει μουσική από το ραδιόφωνο,παρακολουθεί τηλεοραση,βλέπει films...μέχρι που καταλαθώς ανακαλύπτει ένα ρεβολβερ τυλιγμένο σε μια παλιά εφημερίδα του 1934 με την ανακοίνωση του θανάτου του Dillinger .Αυτή η τυχαια ανακάλυψη θα είναι κάτι σαν επιφώτηση και η ζωή του θα αλλάξει ριζικά με απρόσμενες εξελίξεις.Η μέχρι τότε άνετη μοντέρνα ζωή του με την γυναίκα-τροπαίο θα χάσει μεμιας την αξία της και μια νέα προοπτική θα εμφανιστεί μπροστά του.
Η πρώτη απο τις 6 συνεργασίες του Marco Ferreri (σενάριο, σκηνοθεσία) με τον Michel Piccoli.''Πειραματικό", ασυνήθιστο art house με ελάχιστους διαλόγους και πολύ απλή πλοκή.Κάτι σαν το Fight Club(1999) του 1969 βουτηγμένο σε πολύχρωμη ποπ αισθητική, και non stop radio hits πάνω στον τρόμο της ρουτίνας,την αλληλεπίδραση ανθρώπου και media και την αυταπάτη του ευτυχισμένου καταναλωτή

1.Ο John Dillinger ήταν διάσημος αμερικάνος ληστής τραπεζών,υπ'αριθμών ένα δημόσιος κίνδυνος,δραπέτης και λαικός ήρωας στην Αμερική των αρχών του 30