Dillinger Is Dead (1969)

"Η απομόνωση σ' έναν θάλαμο, όπου η εξωτερική επικοινωνία είναι αδύνατη γιατί η ατμόσφαιρα είναι θανατηφόρα,σ' ένα θάλαμο όπου είναι απαραίτητο να φορέσεις μια μάσκα για να επιβιώσεις,μας θυμίζει τις συνθήκες της επιβίωσης του μοντέρνου ανθρώπου...ένα μόνο του αδυνατεί να αναφερθεί σ' αυτόν τον μυθικό, μονοδιάστατο, άνθρωπο...εάν δυστυχώς δεν αναλύσεις όλα τα χαρακτηριστικά της βιομηχανικής κοινωνίας μας.Αλλά μια επιτυχής αλληγορία θα μπορούσε ν' αποδειχθεί ιδιαίτερα ελκυστική αν ξεκαθάριζε τις ακραίες επιπτώσεις,οι οποίες δεν αναφέρονται με σαφήνεια,αλλά μόνον με υπονοούμενα.Για παράδειγμα, το γεγονός ότι αναγκάζεσαι να φορέσεις μάσκα δεν σου δημιουργεί ένα συναίσθημα αγωνίας ; Η εισαγωγή σ' αυτές τις μανιώδεις ανάγκες αυταπάτης τελικα δεν οδηγεί στο να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα, αλλά στη μίμηση, στην προσαρμογή στο κανονικό, στην άρνηση της ατομικότητας. Το άτομο μεταφέρει τον έξω κόσμο μέσα.Υπάρχει μια άμεση αναγνώριση του ατόμου στην κοινωνία ως μοναδικής οντότητας. Οι ανάγκες της φυσικής επιβίωσης συμπληρώνονται με την βιομηχανική παραγωγή, η οποία πλέον προτείνει ως αναγκαία την ανάγκη της χαλάρωσης, της απόλαυσης του εαυτού μας,το να συμπεριφερόμαστε και να καταναλώνουμε σύμφωνα με τα διαφημιστικά πρότυπα,που παρουσιάζουν ακριβώς τις επιθυμίες που είμαστε ικανοί να βιώσουμε."Σημειώσεις που διαβάζει ο συνεργάτης του Glauco-σχεδιαστή μασκών αερίου ...

Ο Glauco επιστρέφει στο σπίτι μετά τη δουλειά.Παρακολουθούμε την νυχτερινή του ρουτίνα στο υπερ μοντέρνο σπίτι του.Η γυναίκα του εχει πονοκέφαλο και αυτός μαγειρεύει ένα γκουρμέ φαγητό,ακούει μουσική από το ραδιόφωνο,παρακολουθεί τηλεοραση,βλέπει films...μέχρι που καταλαθώς ανακαλύπτει ένα ρεβολβερ τυλιγμένο σε μια παλιά εφημερίδα του 1934 με την ανακοίνωση του θανάτου του Dillinger .Αυτή η τυχαια ανακάλυψη θα είναι κάτι σαν επιφώτηση και η ζωή του θα αλλάξει ριζικά με απρόσμενες εξελίξεις.Η μέχρι τότε άνετη μοντέρνα ζωή του με την γυναίκα-τροπαίο θα χάσει μεμιας την αξία της και μια νέα προοπτική θα εμφανιστεί μπροστά του.
Η πρώτη απο τις 6 συνεργασίες του Marco Ferreri (σενάριο, σκηνοθεσία) με τον Michel Piccoli.''Πειραματικό", ασυνήθιστο art house με ελάχιστους διαλόγους και πολύ απλή πλοκή.Κάτι σαν το Fight Club(1999) του 1969 βουτηγμένο σε πολύχρωμη ποπ αισθητική, και non stop radio hits πάνω στον τρόμο της ρουτίνας,την αλληλεπίδραση ανθρώπου και media και την αυταπάτη του ευτυχισμένου καταναλωτή

1.Ο John Dillinger ήταν διάσημος αμερικάνος ληστής τραπεζών,υπ'αριθμών ένα δημόσιος κίνδυνος,δραπέτης και λαικός ήρωας στην Αμερική των αρχών του 30

Themroc (1973)

Η ιστορία ενός Γάλλου εργάτη, που επαναστατεί ενάντια στη σύγχρονη κοινωνία, και μετατρέπεται σε έναν άνθρωπο των σπηλαίων μέσα στην πόλη.

Μετά τους πολύ μπροστά από την εποχή τους τίτλους αρχής ξεκινά μια λεπτομερής παρακουλούθηση μιας τυποποιημένης μέρας ενός τυποποιημένου εργάτη, του Τεμρόκ. Στο χώρο εργασίας παίρνει μάτι μια γραμματέα και τον απολύουν. Εκεί η ζωή του παίρνει απότομη στροφή... φτιάχνει μια τρύπα-σπηλιά στην πολυκατοικία του, πετά τα περιττά (tv,έπιπλα κτλ) και συζεί εκεί με την (μάλλον ) αδερφή του σαν πρωτόγονος. Η μετατροπή του από έναν απλό εργάτη σε πρωτόγονο τραβά το ενδιαφέρον του τύπου και της τάξης... μαζεύονται δημοσιογράφοι και μπάτσοι, ακολουθούν συμπλοκές και ρίψη χημικών. Κάποιοι γείτονες θα μιμηθούν αυτό το τρόπο ζωής, θα συμμαχήσουν και θα νικήσουν τους πολιτισμένους. Σιγά-σιγά οι μιμητές αυξάνονται και σε λίγο ολόκληρη η συνοικία κυριεύεται από τον πρωτογονισμό.

Πειραματικό, αναρχικό, πρωτότυπο, μικρού προυπολογισμού, ρεαλιστικό, επίκαιρο, cinema verite, επηρεασμένο από τις ιδεές των καταστασιακών, ντοκιμαντερίστικο, βλάσφημο, κορακίστικο, Bunuel-ικό, ανατρεπτικό, άξεστο, σκατό σε τσάντα Louis Vuitton, χυμένα έντερα σε gourmet εστιατόριο, μίξα σε σαμπάνια. Αυτό το arthouse (προπαγανδιστικό) διαμάντι γυρίστηκε στη Γαλλία το 1973 από τον Claude Faraldo με πρωταγωνιστή τον αδιανόητα καλό Michel Piccoli

1.Οι σκηνές αιμομιξίας και κανιβαλισμού (σουβλίζουν ένα μπάτσο και τον τρώνε..) χάρισαν στην ταινία των χαρακτηρισμό «ακατάλληλο για ανηλίκους».
2.το αδερφάκι του τρομερού "Can Dialectics Break Bricks?" του καταστασιακού Rene Vienet
3.δεν έχει διαλόγους... μόνο γρυλίζουν (...γιατί άραγε!?)