The Passenger (1975)

Ρεπόρτερ βρίσκεται σε αποστολή κάπου στη βόρεια Αφρική. Όταν βρίσκει νεκρό τον ένοικο του διπλανού δωματίου στο μοτέλ όπου διαμένει, αλλάζει τις φωτογραφίες στα διαβατήρια και υοθετεί την ζωή του. Ανακαλύπτει αργότερα οτι ο νεκρός ήταν έμπορος όπλων.
 Άλλη μια κορυφαία στιγμή του μεταπολεμικού κινηματογράφου από τον Michelangelo Antonioni. Το τελευταίο του αριστούργημα. Ίσως η καλύτερη κινηματογραφική πραγματεία πάνω στο ζήτημα της ταυτότητας. Ο τίτλος Passenger περιγραφει καλύτερα το περιεχόμενο από το Professione: Reporter.
 Παρακολουθούμε τον 40αρη Locke (=κλειδωµένος) να δίνει την δική του μάχη για καταξιωμένη καριέρα μαζεύοντας ντοκιμαντερίστικο υλικό για τον εμφύλιο πόλεμο κάποιου κρατιδίου της Αφρικής. Η δυσκολία επικοινωνίας με τους ντόπιους κάνει ακόμα πιο δύσκολη την αποστολή και θα φτάσει στα όρια του όταν, αναζητώντας αντάρτες του ενωμένου απελευθερωτικού μετώπου, ξεμήνει μόνος στην μέση της ερήμου με το τζιπ κολλημένο στην άμμο. Επιστρέφοντας απελπισμένος και εξαντλημένος στο άθλιο ξενοδοχείο του παρουσιάζεται η απόλυτη ευκαιρία για μια νέα αρχή. Στο πρόσωπο του νεκρού συνομίληκου γείτονα που τα έπιναν παρέα, αναγνωρίζει ένα πιθανό ευατό, κάποιον ξεχασμένο από το θεό που πέθανε άσκοπα, και σχεδόν ενστικτωδώς, αλλάζει ταυτότητα με τον νεκρό αφήνοντας πίσω τον βαρετό γάμο του, την κακοήθη δουλειά του και την πληκτική ζωή του και τραβά μονόδρομη πορεία προς το άγνωστο. Εξερευνώντας τον καινούργιο του ευατό ακολουθεί την αντζέτα και τα προγραμματισμένα ραντεβού του νεκρού και ανακαλύπτει οτι ο Robertson ήταν έμπορος όπλων και συνεργάζοταν με τους αντάρτες που αυτός έψαχνε να τους πάρει συνέντευξη. Στην νέα του ζωή, με συντροφιά μια βιβλιοφάγο, ταξιδιώτρια, φοιτήτρια αρχιτεκτονικής που γνώρισε στο ταξίδι του, τρέχει αλλά δεν μπορεί να κρυφτεί. Τον αναζητούν μυστικοί πράκτορες της δικτατορικής κυβέρνησης του κρατιδίου, η γυναίκα του και ένας φίλος (για να μάθουν πως πέθανε ο Locke).
 Tο άμεσα αναγνωρίσιμο (αρχιτεκτονικό) ύφος του Αντονιόνι (Red Desert.1964) είναι πέρα από τα είδη και τα ενέχει όλα σ'ένα Φαουστικό κοσμοπολίτικο (Λονδίνο, Σαχάρα, Μόναχο, Βαρκελώνη) road movie με στοιχεία κατασκοπικού θριλλερ, περιπέτειας καταδίωξης και υπαρξιακού δράματος πάνω στην αποξένωση του ανθρώπου της σύγχρονης αστικής κοινωνίας. Ελλειπτικοί διάλογοι, μεγάλης διάρκειας πλάνα, αναντιστοιχεία εικόνας και ήχου, μη γραμμική αφήγηση, απουσία μουσικής, ψυχογραφική χρήση του χώρου- όλα λειτουργούν μ'ένα τρόπο όπου “τα ερωτήματα είναι πιο αποκαλυπτικά από τις όποιες απαντήσεις” και οι εικόνες μιλούν περισσότερο από τα λόγια "φτάνοντας τόσο μακριά, όσο κανείς άλλος, την έκφραση των πιο απόκρυφων συναισθημάτων" (Ακίρα Κουροσάβα.Ikiru.1952). Πρωταγωνιστεί ο Jack Nicholson (μετά το Chinatown.1974 και πριν το One Flew Over the Cuckoo's Nest.1975) και η  Maria Schneider (Last Tango in Paris.1972). Διαχρονικά μοντέρνο, αντισυμβατικό, πολυεπίπεδο, βατό arthouse με άφθονες σκηνές ανθολογίας και σήμα κατατεθέν το μνημειώδες το 7λεπτο μονοπλάνο μεγάλης κατασκευαστικής δυσκολίας του ευρηματικού φιναλε (το οποίο ξεπεράστηκε τεχνολογικά την επόμενη χρονιά που κυκλοφόρησε η steadicam).

 1. Κάτι ήξερε ο Nicholson που όταν αντιλήφθηκε ότι κυκλοφορούσε πετσοκομμένο, τόσο στη διάρκεια όσο και στις διαστάσεις του κάδρου, απέκτησε τα δικαιώματά του, το απέσυρε από την αγορά και φρόντισε να κυκλοφορήσει ξανά στην αυθεντική του μορφή.

 2. άλλος ένας που αλλάζει ταυτότητα εδώ και κάποιοι χωρίς ταυτότητα εδω και ενας άλλος ρεπορτερ εδω

The Taking of Pelham One Two Three (1974)

4 βαριά οπλισμένοι άντρες καταλαμβάνουν ένα υπόγειο τρένο του μετρο της Νέας Υόρκης, κρατούν ομήρους τους επιβάτες και ζητούν μεγάλο χρηματικό ποσό για να τους αφήσουν ελεύθερους. Αν δεν ικανοποιηθεί το αίτημα τους θα εκτελούν έναν όμηρο κάθε 1 λεπτό. Οι αρχές προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τις διαπραγματεύσεις και να μαντέψουν την έξοδο διαφυγής των απαγωγέων.
 Κλασσικούρα 70ς heist/thriller/action.  Βασισμένο στη υπερεπιτυχημένη ομότιτλη νουβέλα του Morton Feelgood. Από αυτά που θα έπρεπε να απαγορεύεται να γίνουν remake.

 Ξεκινά μ'ένα απο τα διασημότερα  thriller score (David Share) και την κατάληψη του συρμού που θα φτάσει στο Pelham στις 1.23. 4 ομοιόμορφα μεταμφιεσμένοι με κωδικά ονόματα (Mr. Blue, Mr. Green, Mr. Grey και Mr. Brown-βλ.Reservoir Dogs.1992) επιβίβαζονται από διαφορετικές στάσεις, απειλούν τον οδηγό και παίρνουν τον έλενχο του τρένου. Αποκόπτονται απ'τα υπόλοιπα βαγόνια και μένουν στο πρώτο κρατώντας ομήρους τους 18 επιβάτες. Ακολουθούν κατα γράμμα το σχέδιο τους, είναι αποφασισμένοι για όλα, δεν κάνουν παραχωρήσεις και διαπραγματεύονται με τον αστυνόμο των συγκοινωνιών που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Ταμείο, γραφειοκρατεία, υπάλληλοι και δήμαρχος αναγκάζονται να συντονιστούν και να κινητοποιηθούν άμεσα ενώ όλη η μπατσαρία έχει μαζευτεί στις εξόδους του μετρό. Μια απίθανη περίπτωση που το σύστημα ασφάλειας του μεγαλύτερου μετρο του κόσμου δεν έχει προβλέψει και αρχικά μοιάζει με αστείο μιας και η μοναδική έξοδος μοιάζει να είναι το να πετάξουν με το βαγόνι μέχρι την κούβα. 

Γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε αυθεντικούς χώρους του μετρό της Νέας Υόρκης. Συλλαμβάνει την ατμόσφαιρα και τον κυνισμό της εποχής εγκλωβίζοντας μια μικρογραφία της κοινωνίας στο έλεος 4 αδίστακτων και των αντανακλαστικών των αρχών. Oι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σταδιακά ενώ η ασταμάτητη ένταση μεταφέρεται από το υπόγειο στο κέντρο ελένχου χωρίς υποπλοκές, ρομάτζα, εκρήξεις και ηρωισμούς. Ρεαλιστική δράση, σασπένς από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, δόσεις χιούμορ και σουπερ ερμηνείες απο Walter Matthau, Robert Shaw, Martin Balsam.  Ακολούθησαν 2 αποτυχημένα remake

1.ελλ.τίτλος - Ωρα 1:23, Πανικός στο Μετρό της Νέας Υόρκης.

2.

Across 110th Street (1972)

Τρεις έγχρωμοι του γκέτο του Χάρλεμ κλέβουν τα χρήματα των λευκών μαφιόζων, σε μια ένοπλη ληστεία με πολλά θύματα. Δύο ντετέκτιβ, ένας παλιός λευκός και ένας φιλόδοξος έγχρωμος, ελπίζουν να τους βρουν πριν την Μαφία.
 Αντιπροσωπευτικό blaxploitation- είδος που άνθισε στις ηπα των 70ς. Χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες που κατεγράφαν την καθημερινότητα των γκετο και απευθύνονταν κυρίως στο αφρο- αμερικάνικο κοινό. Tο Χάρλεμ είναι το μεγαλύτερο γκέτο των μαύρων, μία από τις πιο διάσημοτερες υποβαθμισμένες περιοχές της Νέας Υόρκης,  συνώνυμη με την εξαθλίωση, την υψηλή εγκληματικότητα και τα ναρκωτικά. 

Η μαύρη μαφία διοικεί όλο το Χάρλεμ (όπλα, προστασία, ναρκωτικά,  πορνεία, τζόγος).  Η άσπρη μαφία διοικεί την μαύρη. Το Χάρλεμ είναι δική τους ανακάλυψη και αυτή η ληστεία πληγώνει το κύρος τους. Ο γαμπρός του Νονού (Anthony Franciosa), το παιδί για όλες τις δουλειές, αναλαμβάνει να βρει τα χρήματα και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους υπαίτιους. Οι ληστές είναι λουμπεναριά που έλπιζαν να πιάσουν την καλή μ'ένα έξυπνο σχέδιο που πήγε στραβά και τώρα κρύβονται χωρίς έξοδο διαφυγής. 2 αταίριαστοι μπάτσοι αναλαμβάνουν την υπόθεση- ένας κουρασμένος, υπερόπτης, ρατσιστής, παλιοσχολίτης, ιταλο-αμερικάνος (Anthony Quinn) που παρά τα γεράματα του αρνείται να αποσυρθεί και ένας νεαρός, καριετερίστας, προοδευτικός, απόφοιτος κολεγίου αφρο-αμερικάνος (Yaphet Kotto). Η συνεργασία τους είναι σχεδόν αδύνατη. 

Αν και συγκαταλέγεται στα πρώιμα κλασσικά blaxploitation και εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το αγαπητό υποείδος (gangsters, pimps, Funk, εντυπωσιακές αμφιέσεις, διαπλοκή, διαφθορά, black power, κ.α.) καταφέρνει να ξεπερνά τα στενά όρια του, χαρις την αυθεντικότητα και την κινηματογραφική του αρτιότητα. Αναπαριστά ένα ακόμα μακελειό στην Πρωτεύουσα των γκετο, την σοκαριστική είδηση της ημέρας, την σχεση ρατσισμού-εθελοδουλείας-εκμετάλλευσης-αρχών, την παντοδυναμία του χρήματος και τον τρόπο λειτουργίας του κόσμου. Μηδενιστικό urban crime (αντι)buddy cop action thriller με ασταμάτητη δράση, ωμή βία σε όλα τα επίπεδα, πιστολίδι, κυνηγητά σε στενά/δρόμους/ταράτσες, super funky soundtrack από Bobby Womack και J.J. Johnson, δυνατές ερμηνείες, αγωνία, ανατροπές και ένταση από το πρώτο λεπτό μέχρι και το συγκλονιστικό φινάλε.

1. Ο δρόμος του τίτλου είναι το σύνορο μεταξύ Central Park και του Harlem. 

2. αλλα 2 σύγχρονα blaxploitation εδω και εδω

Slaughterhouse-Five (1972)

Ο Billy Pilgrim είναι μετέωρος στο χρόνο. Ταξιδεύει μπρος και πίσω στη ζωή του χωρίς να το ελέγχει. Την μια βρίσκεται αιχμάλωτος πολέμου στη Δρέσδη την περίοδο που βομβαρδίστηκε, την άλλη είναι μεσήλικας  οπτομέτρης και την άλλη βρίσκεται σε μια διάφανη σφαίρα στον πλανήτη Τραλφάμαντορ.

 Μεταφορά της, θεωρητικά, μη κινηματογραφίσιμης, ομότιτλης ημι-αυτοβιογραφικής νουβέλας του Kurt Vonnegut από τον George Roy Hill (Butch Cassidy and the Sundance Kid.1969, The Sting.1973)

Ξεκινά με τον, χαμένο στο χωροχρόνο, ήρωα να (ξανά)στέλνει γράμμα σε εκδότη εφημερίδας εξηγώντας την εξωπραγματική του κατάσταση. Τον περισσότερο καιρό βρίσκεται καθηλωμένος, καταχείμωνο, πίσω απ’τις γερμανικές γραμμές, τον πιάνουν αιχμάλωτο και τον μεταφέρουν στη Δρέσδη- το πιο ασφαλές μέρος μιας και δεν αποτελεί στρατιωτικό στόχο- που θα καταστραφεί ολοσχερώς από τον ανελέητο βομβαρδισμό των συμμάχων λίγο πριν το τέλος του Β.Π.Π. Φιλοξενείται στο Σφαγείο Νο5 (ελλ.τίτλος) συντροφιά μ’έναν καθηγητή, τον ορκισμένο εκδικητή του και άλλους 100 τυχερούς Αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου… Την άλλη στιγμή είναι βετεράνος μεσήλικας,  πετυχημένος επιχειρηματίας, παντρεμένος με μια χαζή  υπέρβαρη και πατέρας δυο παιδιών,  πρόεδρος του πεθερικού Lion Club, απολαμβάνει μια βαρετή ζωή μέχρι που τον απαγάγουν, μαζί με τον πανέξυπνο σκύλο του, εξωγήινοι από την 4^η διάσταση, και τον τοποθετούν σαν έκθεμα σε ένα κλουβί ζωολογικού κήπου στον πλανήτη Τραλφάμαντορ  όπου είναι υποχρεωμένος να ζευγαρώνει με την αγαπημένη του, επίσης απαχθείσα,  σταρλετ  του χολυγουντ σ’ ένα διαγαλαξιακό big brother show, πέρα από το πώς και το γιατί. Περνά για μια σκηνή από την παιδική του ηλικία και φτάνει μέχρι και τον θάνατο του  που έχει ζήσει πολλές φορές.

Σατιρικό  αντιπολεμικό mindfuck δράμα πάνω στην πλήρη αδυναμία του ανθρώπου να ελέγξει την μοίρα του. Η σουρεαλιστική διαδρομή μιας αιωρούμενης στο χρόνο οδύσσειας, όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον χάνουν το νόημα τους και δένονται μ’ένα εξωφρενικό μοντάζ που πηδά απρόβλεπτα δεκαετίες, κράτη και πλανήτες. Διασχίζει ευρηματικά αναρίθμητες πλευρές της ανθρώπινης κατάστασης καθώς ο ήρωας βιώνει την φρίκη του πολέμου, την καθημερινότητα του καλού μικροαστού οικογενειάρχη για να καταλήξει σε μια  αιώνια φυλακή, μόνος με την γυναίκα των ονείρων του, στην άκρη του διαστήματος.

1.  Η πόλη της Δρέσδης - γνωστή από τους πλούσιους καλλιτεχνικούς και αρχιτεκτονικούς θησαυρούς της, αποκαλούνταν και ως Φλωρεντία του Έλβα - δεν αποτελούσε στρατηγικό στόχο κατά την περίοδο του Β.Π.Π. Ισοπεδώθηκε λίγο πριν το τέλος του πολέμου από βομβαρδισμό των συμμαχικών αεροπλάνων, αφήνοντας 135.000 νεκρούς αμάχους/ περισσότερους και από την Χιροσίμα.

2.Έρχεται νέα μεταφορά από Τσάρλι Κάουφμαν και  Γκιγιέρμο ντελ Τόρο

3.

An American Hippie in Israel (1972)

  Ένας νεουρκέζος χίπις/απόστρατος του πολέμου στο Βιετνάμ,  γυρνώντας  τον κόσμο, φτάνει στο Ισραήλ. Εκεί θα βρει ομοϊδεάτες και μαζί τους θα προσπαθήσει να χτίσει μια μικρή χίπικη ουτοπία.

Η κινηματογραφική πενία της εποχής εξωθεί στην όλο και μεγαλύτερη αναζήτηση και ανάσυρση αυθεντικών στιγμών απ’το παρελθόν του σινεμά, ακόμα και αν αυτές αγγίζουν τα όρια του γελοίου. Μια οικειοθελώς χαμένη ταινία που δεν είδε κανείς στην εποχή της, ξεθάφτηκε και επαναπροβλήθηκε με τεράστια επιτυχία το 2013 στα μεταμεσονύχτια του Τελ Αβίβ και επανεκδόθηκε τιμητικά σε τριπλό digitally restored dvd με επεξεργασία που στοίχησε πολύ περισσότερο από την ίδια την παραγωγή. Είναι το μεγαλεπήβολο θρασύ d.i.y. όραμα ενός μικρού Ed Wood.1995, του one hit wonder (σενάριο/σκηνοθεσία/παραγωγή) Amos Sefer, να εισάγει το hippie lifestyle  στο αμόλυντο Ισραήλ,  επηρεασμένος από την έξαρση της αντι-κουλτούρας και την επιτυχία του Easy Rider.1969

Ξεκινά «ορθά» - οδοστρωτήρας ισοπεδώνει χωράφι γεμάτο λουλούδια  υπό τους ήχους πολυβόλων και εκρήξεων (βλ.Βιετνάμ). Ο ξυπόλητος χίπις με μούσια, καπέλο και προβιά, κατεβαίνει από το αεροπλάνο.  Κάνει οτοστόπ και τον παίρνει μια ηθοποιός με κάμπριο. Την βόλτα τους  διακόπτουν 2 ενοχλητικοί αινιγματικοί ασπρουλιάρηδες κουστουμαρισμένοι μουγκοί -σαν Εξωγήινοι- που τον ακολουθούν, για άγνωστους λόγους, σε ολόκληρο τον πλανήτη.  Τον προσκαλεί για καφέ στο σπίτι της, τις μιλά για τις φρικαλεότητες του πολέμου,  δεν θυμάται πόσους σκότωσε, αναρωτιέται το γιατί όλα αυτά και τελειώνει το 1o κήρυγμα του με το περιβόητο “Stop Pussing Bottons, FOOLS “. Σεξ. Η ηθοποιός θα τον βοηθήσει να βρει συντρόφους για μια ελεύθερη κοινωνία σε ένα τόπο μακριά από όλα αυτά.  Βρίσκουν ένα ζευγάρι, και μετά μια μεγάλη παρέα σε μια πλατεία. Παραλλάσσουν  χορευτικά σε δυάδες και φτάνουν σ’ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο στη παραλία. Τραγούδι, τσιγάρο, ποτό, χορός, άλλο ένα  κήρυγμα για ένα κόσμο χωρίς ρούχα και κυβερνήσεις. Freeee!!! Έμφανίζονται ξαφνικά οι 2 κακοί και σκοτώνουν τους πάντες με πολυβόλα (απίστευτοτατο! κατ)  εκτός από τα 2 πρώτα ζευγάρια  που κρύφτηκαν κάτω απ’τα πτώματα των συντρόφων τους. Άλλο ένα κήρυγμα και ευτυχισμένοι ταξιδεύουν για το νησί της αγάπης και ειρήνης. Τεράστιο road trip σε ερημιές. Beautiful!!! Κάνουν στάση για να αγοράσουν ένα πρόβατο από ένα παζάρι. Στον δρόμο Τον παίρνει ο ύπνος και βλέπει ένα άηχο ψευδοψυχεδελικό-σουρεαλιστικό γαλάζιο όνειρο σε ψεύτικο! Slow Motion! με ασύνδετες σκηνές αντιπολεμικού περιεχομένου και αυτόν να χτυπά με ένα τεράστιο σφυρί 2 ανθρωποειδή ρομπότ που παίζουν με μια σφαιρική σκακιέρα– η καλύτερη σκηνή της ταινίας. Beautiful!!! Στάση σε  σουπερμάρκετ για τροφή, αλκοόλ και βάρκα φουσκωτή. Τεράστιο road trip σε ερημιές. Freedom  ζητωκραυγάζουν φτάνοντας στο ξερονήσι.  Παιχνίδια στη θάλασσα, χορός, άλλο ένα κήρυγμα, σεξ. Το επόμενο πρωί η βάρκα έχει εξαφανιστεί. Παίρνει την ευθύνη πάνω Του και κολυμπά μέχρι την απέναντι όχθη για προμήθειες μέχρι που αναγκάζεται να επιστρέψει όταν εμφανίζονται Καρχαρίες (=σωσίβια). Οι άντρες μαζεύουν αχινούς και ψάχνουν λύση συζητώντας στα ακαταλαβίστικα για άπειρη ώρα σε διαφορετική γλώσσα (βλ.Πύργος της Βαβέλ)– η 2η καλύτερη σκηνή.  Απελπισία, αυτόματος πρωτογονισμός και εμφύλιος στον παράδεισο μεταξύ ζευγαριών. Στρατοπεδεύουν στις 2 άκρες του νησιού.  Στην επική μάχη για το πρόβατο, στο πολυσυζητημένο φινάλε, θα επικρατήσει ο Α χίπις. Ουρλιάζει από απελπισία καθώς βλέπει τους 2 παράξενους (που μαζί με τους καρχαρίες -Μάλλον- συμβολίζουν όλους τους λόγους που η ουτοπία είναι κάτι το αδύνατο) να τον παρακολουθούν από την απέναντι όχθη, να παίρνουν το κάμπριο και να φεύγουν. The End. Δεν υπάρχουν λόγια.  Sooo bad it’s good

1. Τίτλοι τέλους και τελικό wtf - “With special thanks: the government of Israel”

Duck, You Sucker! (1971)

 Ένας μεξικάνος παράνομος κι ένα επικηρυγμένο  μέλος του IRA, συναντιούνται τυχαία και σταδιακά αρχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στα δρώμενα της Μεξικάνικης Επανάστασης

  Η 2η ταινία της τριλογίας Once Upon a Time... που ακολούθησε την θρυλική τριλογία Man With No Name.  Η περισσότερο πολιτικοποιημένη,  αποτυχημένη εμπορικά και (αδίκως) υποτιμημενη ταινία του μεγάλου Sergio Leone. Ξεκινά με την ρήση του Μαο Τσε Τουνγκ- Η επανάσταση δεν είναι κοινωνική δεξίωση, λογοτεχνικό σουαρέ, πίνακας ή εργόχειρο. Δεν μπορεί να πραγματωθεί με χάρη και αβρότητα. Η επανάσταση είναι μια πράξη βίας... Ο "ασχημος" σκοτώνει μυρμήγκια στην άμμο (έμπνευση από The Wild Bunch.1969) και κάνει ωτοστόπ σε μια πολυτελή άμαξα/λεωφορείο. Οι ευγενείς επιβάτες σαρκάζουν την κοινωνική του θέση (χωρικός=ζώο) λίγο πρίν πέσουν στην παγίδα που τους έστησε με τα 6 παιδία του. Τους ληστεύουν και τους πετούν γυμνούς στα γουρούνια. Συναντούν έναν διερχόμενο μεθύστακα μοτοσυκλετιστή που ειδικεύεται στους δυναμίτες και την νιτρογλυκερίνη. Με τα πολλά τον πείθουν να συνεργαστεί (αυτός θα ανοίγει τρύπες και αυτοί θα ξαφρίζουν) ώστε να ληστέψουν την μεγάλη τράπεζα μαζί με μια ομάδα ανταρτών. Η τράπεζα αποδεικνύεται φυλακή για 150 πολιτικούς κρατούμενους, ο άσχημος γίνεται ήρωας και έρχεται ο στρατός για αντίποινα. Ο ένας νοιάζεται μόνο για το χρήμα και την οικογένεια του και θεωρεί αυτά τα περί επανάστασης "κόλπα των μορφωμένων που υπόσχονται στον κόσμο την μεγάλη αλλαγή και μετά τρώνε πλουσιοπάροχα πάνω στα κουφάρια των φτωχών και τούμπαλιν " (στο σημείο αυτό ο ιρλανδός πετά στη λάσπη το βιβλίο του Μπακούνιν/Πατριωτισμός) και ο ιρλανδός πιστεύει μόνο στον δυναμίτη και έχει ήδη περάσει από μια επανάσταση (με θολά φλασμπακ βλέπουμε στιγμές από την ΙΡΑ εποχή του).  Αν και αταίριαστοι, στην πορεία γίνονται φίλοι, και χωρίς τίποτα να χάσουν αφού τίποτα δεν έχουν, θα συστρατευθούν στην επανάσταση, ξεχνώντας το αμερικάνικο τσουβάλι ονείρων. 

  H κωμική διάθεση της αρχής μετατρέπεται σε πολιτική τραγωδιά μετά από ανελέητο body count αμάχων/μαζικών εκτελέσεων του στρατού, αν και ο Λεόνε επέμενε οτι είναι μια ταινία πάνω στη φιλία/ Buddy  movie- η ιστορία του Πυγμαλίων αντίστροφα- με φόντο την Μεξικανική επανάσταση. Ηθική, πολιτική, ατομισμός και συλλογικότητα σ΄ένα περιβάλλον απληστίας, σύγχυσης, παρακμής και έντονης κοινωνικής ανισότητας όπου οι αξίες περισσεύουν και η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει τίποτα. Το αμέσως  αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό ύφος του Λεόνε θριαμβεύει και πάλι με την μουσική επένδυση του Ένιο Μορρικόνε σε μια πλούσια παραγωγή (για Zapata /Spaghetti Westerns), κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον παρά την αποτρεπτική του (πετσοκομμένη) διάρκεια- 157 min. Κλασσικά, κοντινά σε πρόσωπα κόντρα σε απέραντα τοπία, κυνισμός, αίμα, σκόνη, απληστία,  εκδίκηση, χιούμορ, καταπληκτικό δίδυμο (Rod Steiger, James Coburn), αντιηρωισμός, αυτοθυσία, πολλές εκρήξεις, στυλιζαρισμένη βία, θεαματική δράση μέχρι και το ανεξέλεγκτο μακελειό του φινάλε (έμπνευση από The Wild Bunch.1969)

1. επίσης γνωστό ως A Fistful of Dynamite,  Once Upon a Time… the Revolution, Κάτω τα Κεφάλια

Fritz the Cat (1972)

Ο Φρίτζ είναι ένας φοιτητής/γάτος στη Νέα Υόρκη των 60ς που τον ενδιαφέρουν μόνο τα ναρκωτικά και το σεξ. Καίει τα βιβλία του και αποφασίζει να ζήσει σαν ποιητής, να γευτεί στο έπακρο κάθε εμπειρία, όλα τα παράδοξα και τις ειρωνείες της ζωής και να τριγυρνάει σε όλους τους δρόμους του κόσμου. Σε ένα κακόφημο μπαρ στο Χάρλεμ, ωθούμενος από το ενοχικό σύμπλεγμα των λευκών αντιρατσιστών, γίνεται φίλος με τον Δούκα/κοράκι, έναν ακτιβιστή για τα δικαιώματα των μαύρων, που αργότερα, σε μια ξέφρενη βόλτα στη πόλη με κλεμμένο αυτοκίνητο, θα του σώσει την ζωή. Φτάνουν σε ένα μπουρδέλο με πεσμένη δουλειά λόγω των διαδηλώσεων, και εκεί, σε μια στιγμή υψηλής μαστούρας και καύλας, ανοίγει το "τρίτο μάτι" του και χύνεται στους δρόμους να μιλήσει για την επανάσταση καλώντας τον κόσμο να εναντιωθεί σε αφεντικά και μπάτσους. Ακολουθεί εξέγερση και συμπλοκή με μπάτσους (...μάντεψε την ζωική μορφή τους) όπου πέφτει νεκρός ο Δούκας ενώ επικηρύσσεται ο Φριτζ. Μια φίλη/αλεπού θα τον φυγαδεύσει με έναν σκαραβαίο για το Σαν Φρανσίσκο. Στην έρημο μένουν από βενζίνη και γνωρίζει έναν πρεζάκια μηχανόβιο/αρουραίο που τον οδηγεί σε μια παρέα/ερπετών εξτρεμιστών, ανώμαλων, μηδενιστών, μισογύνιδων που ετοιμάζονται για την μεγάλη κοινωνική επανάσταση ανατινάζοντας ένα εργοστάσιο της δεη, αφού πρώτα βασανίσουν μια γκρούπι/ φοράδα. Τους βοηθάει πρίν το καταλάβει και βρίσκεται κρατούμενος και βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο αλλά θα αναστηθεί για ένα ακόμα μαστουρωμένο όργιο (μεταξύ διαφόρων ειδών του ζωικού βασιλείου).

    Το πρώτο animated film που χαρακτηρίστηκε Ακατάλληλον Δι'Ανηλίκους. Tο πιο πετυχημένο ανεξάρτητο animation. Δημιουργία του Ralph Bakshi, μεταφορά του ομότιτλου, ανατρεπτικού, προβοκατόρικου και επιδραστικότατου κομικ βιβλίου του θρυλικού Robert Crumb. Μια ανασκόπηση της ταραχώδους δεκαετίας του 60 με οδηγό τον μεγαλύτερο αλήτη γάτο. Μια ανελέητη, χωρίς προηγούμενο, over the top σάτιρα σε όλα τα επίπεδα- φύλο, φυλή, θρησκεία, βία, σεξ, πολιτική, ναρκωτικά, a.c.a.b, κοινωνική αμφισβήτηση, αντικουλτούρα, διανόηση, ρατσισμό, φοιτητιλίκι, συντηρητισμό, χιππισμό κ.α, με αντι-Disney εικόνες και γλώσσα, φουλ από αίμα, γυμνό, sex, drugs and rock n roll, underground αισθητική, (κλασσικά) busty chubby γυναικείους χαρακτήρες και προκλητικότατή διάθεση που σόκαρε το κοινό, φρίκαρε τους κριτικούς, κατηγορήθηκε για πορνογραφία και γνώρισε φανατικούς φίλους και εχθρούς. Παρά την επιτυχία της, απογοήτευσε τον R.Crumb (για πολιτικούς λόγους) και εξοργισμένος σκότωσε τον αντι-ήρωα του στο ζενίθ της επιτυχίας του στο "Φριτζ Σούπερσταρ" λίγο μετά την προβολή της ταινίας, προκειμένου να μπλοκάρει την πιθανότητα κάποιου σίκουελ. Παρολαυτά έγινε το σικουελ με τίτλο Εννέα ζωές του Φριτζ.1974

The Shout (1978)

Ένας συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής, ζει με τη γυναίκα του σ'ένα χωριό της αγγλικής επαρχίας. Γνωρίζεται τυχαία μ'έναν ξένο ο οποίος αυτοπροσκαλείται για φαγητό, και μαγεύει τους απρόθυμους οικοδεσπότες του με ιστορίες από τα ταξίδια του στην Aυστραλία. Έχει φέρει μαζί του ένα θανατηφόρο κόκαλο, την ικανότητα να αιχμαλωτίσει την καρδιά μιας γυναίκας και τη δύναμη να εκφέρει μια τρομερή, δολοφονική κραυγή

Η καλύτερη ταινία της βρετανικής περιόδου του αυτοεξόριστου λογοκριμένου πολωνού ποιητή, μποξέρ, ζωγράφου, ηθοποιού, προπονητή δύο ερασιτεχνικών ποδοσφαιρικών ομάδων, συν-σεναριογράφου του The Knife in the Water. 1962, κοντινότερου ανατολικοευρωπαίου σκηνοθέτη στο πνεύμα της nouvelle vague - Jerzy Skolimowski (Deep End.1970, The Essential Killing.2010).

Η παραξενιά της φαίνεται απ'την αρχή- τρεις ασύνδετες μεταξύ τους σκηνές στους τίτλους αρχής... Τρόφιμοι και γιατροί ενός επαρχιακού ψυχιατρείου παίζουν κρικετ σ'ενα γήπεδο χεσμένο από αγελάδες. Ο πολυμαθής, πολυταξιδευμένος, ευφιέστατος τρόφιμος Τσαρλς κρατά το σκορ και για να γλυτώσει απ'τη βαρεμάρα διηγείται, ακονίζοντας ένα κόκκαλο, σ'εναν σαστισμένο επισκέπτη (τον Robert Graves- το όνομα του συγγραφέα της ομότιτλης νουβέλας που βασίζεται το σενάριο.1929) μια ιστορία που αφορά τον ίδιο, έναν από τους παίχτες και την γυναίκα του. Για να την κρατά πάντα ζωντανή μέσα του, την διηγείται πάντα διαφορετικά, αλλάζοντας την σειρά, την σημαντικότητα και τις κορυφώσεις των γεγονότων αλλά στο τέλος είναι πάντα η ίδια... Βρισκόταν σε περιπατικές διακοπές όταν συνάντησε τον avant guard μουσικό και του έπιασε κουβέντα για το μηδενιστικό κυριακάτικο κύρηγμα της εκκλησίας του χωριού. Αυτός από αμηχανία του πρόσφερε την φιλοξενία του. Στο δείπνο τους μίλησε για τα 18 χρόνια που έζησε με τους Αβορίγινες, οτι σκότωσε όλα του τα παιδιά εκμεταλλευόμενος ένα έθιμο τους, για τον μάγο της φυλής που έγδαρε τον ευατό του για να φέρει βροχή και την ικανότητα που του δίδαξε να μπορεί να σκοτώσει ακαριαία όποιον ακούσει την Κραυγή του. Η εισβολή του αινιγματικού άντρα σύντομα ταράζει την αρμονική ζωή του φιλήσυχου μποεμ ζευγαριού, παρά την δυσπιστία τους για τα περι μαγείας, μιας και δεν έχουν τη φαντασία να κατανοήσουν κάτι έξω από τη δική τους εμπειρία. Η γυναίκα θα υποταχτεί εξ ολοκλήρου και ο επιστήμονας του ήχου, που έχει ακούσει τα πάντα στη ζωή του, ανυπομονεί να ακούσει την Κραυγή.

Μια ιστορία από το ψυχιατρείο για το ψυχιατρείο. Μιλά για την δύναμη και την αλήθεια, χάνει την ισορροπία μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας και βασανίζει το μυαλό καιρό μετά την θέαση της. Αδύνατον να ταξινομηθεί σε κάποιο genre- περιεχόμενο και φόρμα ταυτίζονται αδιαφορώντας για τις συμβάσεις και τα όρια των ειδών- arthouse μεταμοντέρνο (ημι)μεταφυσικό πειραματικό θριλλερ, abstract ambient αλληγορικό ψυχοδράμα μυστηρίου ή η ευφάνταστη, αλληγορική, χωρίς νόημα, ιστορία από το Στόμα Της Τρέλας.1994 μιας διάνοιας στη ζώνη του λυκόφωτος? Τα κομμάτια/layers του παζλ ενώνονται σιγά σιγά κάτω από το ερωτηματικό που διατρέχει την ταινία σε ολόκληρη την διάρκεια της (88 min) μέχρι και το wtf ανοιχτό φινάλε. Διάσπαρτες, ασυνάρτητες, χωρίς χρονική συνέχεια(?), εικόνες συνδέονται και αποκτούν αργότερα νόημα αφήνοντας μαλάκα τον θεατή με την ευρηματικότητα και την περίτεχνη δομή του σεναρίου, που χάρις το montaz καταφέρνει να κόψει "ένα κρύσταλλο με τις διαθλαστικές του γωνίες και την καλειδοσκοπική του όψη, κάτι σαν τα θραύσματα ενός ονείρου που συσσωρεύονται σε μια δομή τόσο παράξενη που κανείς δεν μπορεί να την συλλάβει λογικά, αλλά η οποία ταρακουνά όλες τις αισθήσεις" (Jerzy Skolimowski). Η χρήση του ήχου είναι ένα ακόμα επίτευγμα- αποκτά πρωτόγνωρο ύπουλο ρόλο στην αφήγηση ενώ τα έρημα τοπία/απέραντοι αμμόλοφοι και η ρουτίνα της καθημερινότητας του, κολλημένου στο χρόνο, χωριού συμπληρώνουν την ονειρική μυστηριακή ατμόσφαιρα ανησυχίας. Απαιτητικό, παράξενο, πολυεπίπεδο, Βραδίας Καύσεως και χαοτικό. Θυμίζει στα σημεία τα κλασσικά Straw Dogs.1974, The Wicker Man.1973, Don't Look Now.1973 και έχει κάτι από την παραισθησιογόνα ατμόσφαιρα του D.Lynch (Blue Velvet.1986, Lost Higway.1997 ). Ο διεστραμένος Sir Alan Bates κλέβει την παράσταση από τους πάντα καλούς Susannah York (They Shoot Horses, Don't They?1969, Images.1972) και John Hurt (The Osterman Weekend.1983, Alien.1979) γεμίζοντας το κάδρο και μαγνητίζοντας θύματα και θεατή με την πληθωρική παρουσία του. Μια μεγάλη στιγμή της περιπετειώδους πορείας του αντικαριερίστα πολωνού και του μετα-hammer βρετανικού τρόμου των 70ς. Αν κυκλοφορούσε σήμερα θα ήταν το θριλλερ της χρονιάς. 

1. Ειδική μνεια για το υπόγειο εργαστήριο του Hurt (ξέχνα το Blow Out.1981), όπου εκεί στριμωγμένος ανάμεσα σε μπλιμπλίκια, μετρονόμους, μπομπίνες και αναλογικά μηχανήματα ηχογράφησης της εποχής ηχογραφεί ήχους-μια σφίγγα σε μπουκάλι, η κάφτρα του τσιγάρου, δοξάρι και κονσέρβα, μπίλιες και νερό κ.α.- και τους μεγεθύνει δημιουργώντας εντυπωσιακά ηχητικά εφε

2. Η μπάλα χάθηκε όταν ο πίνακας του Φράνσις Μπέικον άξαφνα πήρε σάρκα και οστά.
3. ελλ. τίτλος> Η Κραυγή Που Σκοτώνει

Sorcerer (1977)

Οι ζωές τεσσάρων αντρών διαφορετικών εθνικοτήτων συναντιούνται σε μια επίγεια κόλαση κάπου στην Ν.Αμερική. Δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες στις πετρελαιοπηγές και θα έχουν μια μοναδική ευκαιρία να κερδίσουν γρήγορα αρκετά χρήματα. Αποστολή τους είναι να μεταφέρουν 6 κιβώτια νιτρογλυκερίνης με δύο φορτηγά μέσα απο τη ζούγκλα.
Δεύτερη μεταφορά της νουβέλας  The Wages of Fear του Georges Arnaud (ή ριμεικ?) μετά το αριστούργημα του Henri-Georges Clouzot(1953). Μια από τις διασιμότερες εμπορικά αποτυχίες... θάφτηκε από τους κριτικούς, αγνοήθηκε από το κοινό [λόγω του ατυχή τίτλου (=κακός μάγος-το όνομα του ενός φορτηγού) και της υποτιτλισμένης 1ης μισής ώρας] και ποδοπατήθηκε κάτω από την σαρωτική επιτυχία του ποπ φαινομένου Stars Wars.1977 συμβολίζοντας το τέλος του τότε New Hollywood (1967-1980). Απέκτησε ισχυρό cult following με την έξαρση του home video και δικαιώθηκε ως lost masterpiece.
 Στο πρώτο μέρος βλέπουμε το παρελθόν της καταραμένης τετράδας. Ένας πληρωμένος δολοφόνος στο Μεξικό. Ένας παλεστίνιος βομβιστής στο Ισραήλ που γλύτωσε την σύλληψη μετά από έκρηξη βόμβας στο κέντρο της Ιερουσαλημ. Ένας κυνηγημένος χρεωμένος τραπεζίτης του Παρισίου που τον πούλησε ο πεθερός του και ο οδηγός (Roy Scheider) μιας Ιρλανδέζικης συμμορίας- μοναδικός επιζών μιας αποτυχημένης ληστείας εκκλησίας- κυνηγημένος απο την μαφία του New Jersey. Όλοι τους κρύβονται από το παρελθόν τους κάπου στην Λατινική Αμερική. Φτώχια, εξαθλίωση, μιζέρια, παρακμή, δικτακτορία. Εργάζονται με πλαστές ταυτότητες σε ένα άθλιο χωριό εξαρτημένο απο μια αμερικάνικη πετρέλαιοχημική εταιρία. 300 χιλιόμετρα απο το χωριό εξεράγει μια πετραιλαιοπηγή μετά από τρομοκρατικό χτύπημα και ο μόνος τρόπος να σβηστεί η φωτιά ειναι η νιτρογλυκερίνη και ο μοναδικός τρόπος μεταφοράς -λόγω τις επικινδυνότητας του υλικού- είναι ο οδικός. Όλοι οι άντρες του χωριού πρόθυμα παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό της εταιρίας για κομάντο αυτοκτονίας. Οι 4 αναλάμβανουν την μεταφορά έναντι μεγάλου χρηματικού ποσού που θα τους εξασφαλίσει διαβατήριο και εισητήριο για να φύγουν από την κόλαση. Το 2ο μέρος είναι  αφιερωμένο στο επικίνδυνο ταξίδι. Δυο σαράβαλα φορτηγά με σταθερή ταχύτητα και ασφαλή απόσταση μεταξύ τους, σε μια δύσβατη πορεία 300χιλ. μέσα από τη αφιλόξενη ζούγκλα με κλειστούς δρόμους, κατεστραμμένα γεφύρια, τροπική καταιγίδα, μηχανικά προβλήματα, κακό χάρτη, παράνοια και αντάρτες. Οι δύσκολες συνθήκες τους αναγκάζουν να συνεργαστούν παρά τις μεταξύ τους διαφορές ενώ μια μικρή στραβοτιμονιά ή μια λακούβα, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να σημάνει το τέλος τους.
Μια σύγχρωνη τραγωδία με αντι-ήρωες 4 άντρες που για διαφορετικούς λόγους βρίσκονται στο πουθενά και, χωρίς τίποτα να χάσουν αφού τίποτα δεν έχουν, δένονται με ένα απίθανο στοίχημα. Για να αποδράσουν απ'την κόλαση πρέπει πρώτα να την διασχύσουν υπερπηδώντας τα εμπόδια, δοκιμάζοντας κάθε όριο και χάνοντας κάθε αξιοπρέπεια, για μια χούφτα πέσος. Στην αγαπημένη του ταινία ο William Friedkin αποδεικνύεται αντάξιος της φήμης που τον ακολουθούσε μετά τα The French Connection.1971 και The Exorcist.1973.....δεν κολώνει να εκμοντερνίσει ένα ήδη κλασσικό έργο και δημιουργεί το δικό του Fitzcarraldo.1982. Συνδιάζει με την ίδια ωμώτητα την βία των πόλεων και του πολιτισμού με τη βία της ζούγκλας τοποθετόντας στο κέντρο τον άνθρωπο και την αιώνια πάλη του με την μοίρα πάνω σε ένα απλό αλλά συναρπαστικό σενάριο (Walon Green-The Wild Bunch.1969). Απαισιόδοξη man vs nature vs fate περιπέτεια με ασταμάτητη ρεαλιστική δράση, στιγμές υψηλής έντασης που κόβουν την ανάσα (highlight-η σκηνή στην κρεμαστή γέφυρα, βλ.αφίσα), άψογες ερμηνείες -ειδικά από τον Roy Scheider (Jaws.1975), ανατροπές, μουσικάρα από τους πρωτοπόρους Tangerine Dream και σταθερά αυξάνουσα αγωνία σ'ένα ζοφερό κλίμα απελπισίας. Αυτό που λες -δεν γυρίζονται τέτοιες ταινίες πια.

1.Ο Friedkin αφιέρωσε την ταινία τον στον Henri-Georges Clouzot

The Texas Chain Saw Massacre (1974)

Το μικρό αυτό αριστούργημα λειτουργεί βασικά ως γκραν γκινιόλ. Συνεπώς απευθύνεται κατ' αρχην στους θιασώτες του είδους κι ύστερα στους απροκάληπτους κινηματογραφόφιλους που νοιάζονται περισσότερο για το καλό σινεμά και λιγότερο για το είδος στο οποίο εντάσσεται μια συγκεκριμένη ταινία.

   Και βέβαια το γκραν γκινιόλ είναι κατώτερο είδος μόνο για τους αδαείς και τους σνομπ. Για έναν πραγματικό κινηματογραφόφιλο (όχι του Σαββατοκυριακάτικου), το γκραν γκινιόλ έχει ίσα δικαιώματα στη προσοχή του με οποιοδήποτε άλλο είδος. Άλλωστε δεν υπάρχουν καλά και κακά είδη! Μόνο καλές και κακές ταινίες. Και το φιλμ του Χούπερ είναι ένα κομψοτέχνημα που στηρίζεται, πριν απ'το καθετι, σε μια θαυμαστή γνώση της αφηγηματικής οικονομίας και της λειτουργίας των εναλλασσόμενων ρυθμών"

 
Βασίλης Ραφαηλίδης. 1976


1. O Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι (ελλ.τίτλος)

Zardoz (1974)

Έτος 2293. Η βιομηχανική κοινωνία έχει καταρρεύσει. Η Γη επέστρεψε στην βαρβαρότητα. Ο Ζεντ είναι Εξολοθρευτής, πολεμιστής που καταδυναστεύει του Βάρβαρους για χάρη του Ζαρντόζ, μια ιπτάμενη λίθινη κεφαλή. Μια μέρα μπαίνει στην κεφαλή και φτάνει στο Βόρτεξ 4, κατοικία των υπερεξελιγμένων Αιωνίων. Εκεί θα χρησιμοποιηθεί ως σκλάβος και αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Η παρουσία του θα ταράξει την ισορροπία της Ουτοπίας.

Η ιστορία ακόμα να αποφανθεί για το Ζαρντόζ. Φέσι με δυνατά σημεία ή μεγαλείο με αδύνατα σημεία? Είναι η παράξενη υπερφιλόδοξη δημιουργία (σκηνοθεσία/σενάριο/παραγωγή) του βρετανού John Boorman (Point Blank. 1967, Hell in the Pacific.1968, Deliverance.1972, Excalibur.1981, The General.1998) που χαρίζει στον Sean Connery το βραβείο "χειρότερη επαγγελματική κίνηση καριέρας".

Το πρώτο κουφό έρχεται με την εισαγωγή - ένα ιπτάμενο κεφάλι συστήνεται ως Ζαρντόζ. Είναι 300 χρονών και επιθυμεί σφοδρά να πεθάνει, μα ο θάνατος είναι πλέον ανέφικτος. Είναι ψευδής θεός στο επάγγελμα και μαριονετίστας. Κινεί τα νήματα πολλών χαρακτήρων και συμβάντων σ'αυτή την ιστορία... αναρωτιέται "ασχολείται και ο θεός με show business?" Τέλος εισαγωγής. Ένα τεράστιο πέτρινο ιπτάμενο κεφάλι προσγειώνεται σ'ένα βουνό, είναι ο Ζαρντόζ. Μιλά σε έφιππους πολεμιστές που φορούν μάσκα/ομοίωμα του- "αφυπνισθήκατε από τη βαρβαρότητα για να σκοτώσετε τους βάρβαρους που πολλαπλασιάζονται. Το όπλο είναι αγαθό. Το πέος είναι όργανο του κακού, γεννά ζωή, που δηλητηριάζει τη Γη με την πανώλη των ανθρώπων. Πηγαίνετε και σκοτώστε"- ξερνάει πολυβόλα και αυτοί το ταιζουν με σιτηρά ζητωκραυγάζουντας. Ένας απο αυτούς είναι ο Ζεντ, πυροβολεί εξ επαφής το κοινό για να πέσουν οι τίτλοι αρχής. Ένα σχεδόν τέλειο πρώτο 5λεπτο. Το Βόρτεξ 4 καλύπτεται με αόρατα τοίχοι. Οι Αιώνιοι ζουν σαν θεοί του Ολύμπου, ιδανικά, ειρηνικά, χωρίς νόημα και βαρετά. Έχουν υπερφυσικές ικανότητες και είναι συντονισμένοι με έναν κρύσταλλο/υπερυπολογιστή τεχνητής νοημοσύνης/κιβωτό(?) που ρυθμίζει τα πάντα και έχει όλες τις απαντήσεις. Διαιωνίζονται χωρίς αναπαραγωγή, η σεξουαλικότητα έχει σβήσει και ο ύπνος έχει αντικατασταθεί απ'τον διαλογισμό. Η παράβαση των κανόνων -πχ αρνητική ενέργεια- τιμωρείται με αύξηση της ηλικίας. Αποστάτες είναι οι αντιφρωνούντες- τιμωρημένοι με αιώνια γεροντική άνια ενώ οι Απαθείς έχουν πέσει σε κατατονία μετά από υπερβολική δόση διαλογισμού. Ο Ζεντ είναι ο απομηχανής θεός, η αποκατάσταση της ασέλγειας πάνω στη φύση, φέρνει τον θάνατο, την λύτρωση τους. 

Πέρα από το 1984. Πέρα από το 2001. Πέρα από τη Ζωή. Πέρα απο το Θάνατο. Τόσο πέρα όμως που το νόημα εξαφανίζεται μέσα σε πλήθος ιδεών και στο τέλος μένει η εικόνα του ημίγυμνου James Bond με κόκκινη βράκα και μπότες, κοτσίδα, μουστάκι και πιστόλι στο χέρι ή μήπως αυτή που είναι ντυμένος με νυφικό? Από την κοινωνιολογία όπου μια κάστα εκλεκτών ευημερεί έναντι της μαζας, στην φιλοσοφία και τον θάνατο του θεού, μέχρι τον φόβο περι απανθρωπισμού λόγω της τεράστιας τεχνολογικής ανάπτυξης. Όλα αυτά πάνω στο κλασσικό στόρυ- ξένος φτάνει σε βασίλειο και ερωτεύεται την πριγγίπισσα. Ένα σωρό ιδέες έρχονται και φεύγουν χωρίς να αποδιδόνται επαρκώς αλλά κάθε μια από μόνη της θα μπορούσε να αποτελεί βάση μιας διαφορετικής ταινίας και απανωτές wtf στιγμές με highlight την σκηνή όπου η Charlotte Rampling μελετά στον Sean Connery την εγκεφαλική πλευρά του άλυτου μυστήριου της στύσης... ή μήπως οι μάχες με τις φαρμακερές ματιές ή ο διάλογος με τον κρύσταλλο ή το απίστευτο body count στο φινάλε ή οι στολές ? Νίτσε, Μαρξ, Έλιοτ, ΜπετΌβεν και ο Μάγος του Οζ σε μια πισίνα γεμάτη με lcd. Φουτουριστική χίππικη μόδα, τρελά ντεκόρ και γκάτζετς, μεταποκαλυπτικά υπαρξιακά ερωτήματα, ξύπνημα απ'τα όνειρα των 60ς, εκτροχιασμένη επιστημονική φαντασία, παραλήρημα τρελής ιδιοφυίας, φαντασμαγορικό πολυεπίπεδο έπος πολυπλοκότητας Τόλκιν. Ύπερανω κριτικης, μοναδικό, παράδοξο, ακαταλαβίστικο, καταλάθος σουρρεαλιστικό. Παραισθησιογόνος αχταρμάς απείρου κάλους.  

1.