Fireworks (1997)

Ένας μπάτσος παραιτείται από την αστυνομία μετά απο μια αιματηρή συμπλοκή που άφησε τον συνάδελφο του ανάπηρο. Ληστεύει μια τράπεζα για να ξεχρεώσει έναν τοκογλύφο της γιακούζα και φεύγει με την καταδικασμένη από λευχαιμία γυναίκα του για ένα τελευταίο ταξίδι. 

Η ταινία που χάρισε διεθνή αναγνώριση στον Kιτάνο (σενάριο, σκηνοθεσία,μοντάζ) ως συνεχιστή και ανανεωτή της παράδοσης του γιαπωνέζικου κινηματογράφου. Το ιδιόρυθμο σύμπαν του στην πρότυπη και τελειότερη του μορφή. Ένας συνδιασμός λυρισμού και μαύρου χιούμορ, σιωπής και ρεαλιστικής βίας, με σήμα κατατεθέν την χαρακτηριστική στωική φιγούρα με τα πολλαπλά τικ (λόγω τραυματισμού σε αυτοκινητιστικό ατύχημα)

Hanabi = Fireworks = Πυροτεχνήματα (ελλ.τίτλος). Το σωστό είναι Hana-Bi = Hana (flower) Bi (fire) -περιγράφει καλύτερα το περιεχόμενο του έργου.

Ο χαρακτήρας του Κιτάνο βρίσκεται ανάμεσα στον Dirty Harry (1971) και τον Charles Bronson του Death Wish (1974) -αμίλητος, ακίνητος, ανέκφραστος, απότομος, απρόβλεπτος και εξαιρετικά βίαιος. Από αγάπη και ενοχή, αποκόπτεται απο τα πάντα και αφοσιώνεται στους δικούς του. Υποφέρει σιωπηλά μαζί τους και σαν samurai μένει πιστός μέχρι το τέλος. Ο εγκατελημένος απο οικογένεια ανάπηρος συνάδελφος ψάχνει ένα λόγο να κρατηθεί στη ζωή. Ανακαλύπτει το ταλέντο του στη ζωγραφική και σχεδιάζει φανταστικά όντα με σώματα ζώων και κεφάλια λουλουδιών (μια φωτεινή υποπλοκή στο βαθύτατο πεσιμιστικό σύνολο). Η γιακούζα κυνηγά τον Kιτάνο, ζητά τα χρωστούμενα και θα πάρει μόνο αίμα.

Οι εικόνες μιλούν περισσότερο από τους διαλόγους και εναλλάσσονται απότομα από δραματικές σκηνές σε ασήμαντα στιγμιότυπα της καθημερινότητας, απο τη γαλήνη του θαλασσινού τοπίου σε πιστολίδια, από την απόλυτη ηρεμία σε τσοπστικ στο μάτι. Οι κανόνες του αστυνομικου θριλερ ανατρέπονται -οι κλασσικές σκηνές δράσης (ληστεία τραπεζας, νταλαβέρια με yakuza, πιστολίδια) δεν αποτελούν την ουσία και δίνονται χωρίς την απαιτούμενη και αναμενώμενη ένταση ενός τυπικού cop movie. Έτσι η προσοχή στρέφεται στους τραγικούς ήρωες και στην εξέλιξη της ιστορίας μέχρι το λυτρωτικό φινάλε.

Περίτεχνο μονταζ,  flashbacks και διασπάσεις στην αφήγηματική συνοχή περιπλέκουν την απλοικότητα της υπόθεσης και δόσεις κυνικού χιούμορ αποφωρτίζουν το δράμα χωρίς αυτό να χάνει την βαρύτητα του. Μεγάλα στατικά πλάνα, αργοί ρυθμοί, παύσεις και ξαφνικές εξάρσεις ωμής βίας δένονται με τη μελανχολική μουσική του Joe Hisaishi αναδεικνύωντας την ποιητική διάσταση του έργου. Ένα δυτικό εμπορικό κινηματογραφικό είδος αναδιαμορφώνεται μέσα από γιαπωνέζικες παραδόσεις και αξίες για να μετατραπεί σε μια ελεγεία πάνω στην απώλεια, τη ζωή και το θάνατο. Ένα οξύμωρο υπαρξιακό δράμα απαλλαγμένο απο κλισέ με επικάλυψη την γιακούζα μυθολογία.

Battle Royale (2000)

Στην αυγή της χιλιετίας η Ιαπωνία κατέρρευσε. Η ανεργία ανήλθε στο 15% και 10 εκατομμύρια έμειναν άνεργοι. 800.000 μαθητές έκαναν αποχή από τα σχολεία. Οι ενήλικες έχασαν την πίστη τους και φοβόντουσαν τη νεολαία. Τελικά ψήφισαν τον νόμο περί εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης... γνωστό και ως Νόμος BR.
42 ανυποψίαστοι μαθητές μιας τάξης Λυκείου υποχρεούνται σε μια μάχη 3 ημερών μέχρι να μείνει μόνο ένας ζωντανός. Απάγονται και μεταφέρονται σε ένα στρατιωτικά ελεγχόμενο απομονωμένο νησί. Ο καθένας είναι εφοδιασμένος με χάρτη,τρόφιμα και ένα τυχαίο όπλο και φορούν ένα κολάρο που θα εκραγεί αν παραβούν κάποιους από τους κανόνες ή αν το χρονικό όριο περάσει χωρίς νικητή. Κάθε 6 ώρες οι διοργανωτές-εκπρόσωποι της κυβέρνησης-ανακοινώνουν το "σκορ" και τις αλλαγές στις ζώνες επικινδυνότητας. Η απόδραση απο το νησί είναι αδύνατη. Κάποιοι αυτοκτονούν, άλλοι σχηματίζουν ομάδες και άλλοι πολεμούν για την νίκη.

Το θριαμβευτικό κινηματογραφικό και βιολογικό φιναλε του Fukasaku (Tora! Tora! Tora!.1970, Battles Without Honor and Humanity/The Yakuza Papers.1973, Virus.1980) είναι η ταινία φαινόμενο που ξεσήκωσε πλήθος αντιδράσεων και πανικό στη λογοκρισία σε όλο το κόσμο για την αδιανόητη σκληρότητα του θέματος και την ωμή απεικόνηση βίας μεταξύ ανηλίκων. Δεν προβλήθηκε (σχεδόν) ποτέ στην αμερική και μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε σε dvd.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Σούγια, η μάνα του τον παράτησε και ο χρόνια άνεργος πατέρας κρεμάστηκε. Με φλασμπακ βλέπουμε ανάλογες ιστορίες παιδιών για το πως έχασαν το σεβασμό τους σε ενήλικες και εξουσία. Επιτηρητής του παιχνιδιού είναι ο Κιτάνο (Takeshi Kitano), ο δάσκαλος της τάξης παίρνει εκδικηση απ'τους βίαιους μαθητές του... "Λοιπόν, το σημερινό μάθημα είναι... πώς να αλληλοσκοτωθείτε." Σ'αυτή την αρρωστημένη κατάσταση δεν μπορούν να εμπιστευτούν κανένα, ο ατομικισμός αφανίζει την αθωώτητα και το "ο θάνατος σου η ζωή μου" είναι ο μόνος κανόνας. Ο σχολικός ανταγωνισμός αποκτά εξωφρενικές διαστάσεις ενώ φιλίες, έρωτες και μίση θα βγουν στην επιφάνεια και θα δοκιμαστούν στο ιδιότυπο Big Brother επιβίωσης. Το A Clockwork Orange (1971) συναντά το Lord of the Flies (1963.1990). Η αντίστροφη μέτρηση του διαστραμένου body count ξεκινά με τον Κιτάνο να καρφώνει ένα μαχαίρι στο δόξα πατρί μια κοπέλας και ακολουθούν ευφάνταστοι φόνοι και ασταμάτητη δράση μέχρι το φινάλε. Σοκ και δέος, πανικός και διαστροφή, φόβος και παράνοια, βία και χάος, σημεία και τέρατα. Μια μικρογραφία της κοινωνίας με ήρωες παιδιά που σφάζονται κάνοντας όνειρα για το μέλλον. Η αλληγορία προφανής, τα νοήματα πολλά. Αν και δεν είναι μακριά απο το σπλάττερ, το BR σοκάρει με την αλήθεια και τη φύση της βίας παρά με την ωμότητα του. Πληθωρικό σε όλα τα επίπεδα. Ψυχαγωγικό, κυνικό, φουτουριστικό, με manga αισθητική, ρυθμό, ένταση, σασπενς, λίγο μαύρο χίουμορ, πολύ αίμα, αναπόφευκτο μελόδραμα και θεαματικές μάχες. Το The Hunger Games (2012) μοιάζει με γατάκι μπροστά σ'αυτό το εφιαλτικό έπος. Όρμα Σούγια!

1.Την επιτυχία της ταινίας ακολούθησε το αρκετά κατώτερο Battle Royale II (2003) οπου τα παιδιά κηρύσσουν πόλεμο σε όλους τους ενήλικες.

2.Εκδότες του εγχειρίδιου εκρηκτικών υλών,που βρίσκει ένας μαθητής,ήταν τα μέλη μιας εξτρεμιστικής αντι-κυβερνητικής οργάνωσης που ονομαζόταν «Ένοπλο Αντι-ιαπωνικό Μέτωπο Ανατολικής Ασίας», το οποίο έδρασε στα '70s.

3.

Outrage (2010)

Δυο οικογένειες του εγκλήματος, που με μια κάποια βοήθεια απ’ τον αρχινονό της περιοχής, και με μια αστεία αφορμή, έρχονται αντιμέτωπες μέχρι τελικής πτώσεως, γεμίζοντας αίμα τους δρόμους που ελέγχουν

Ότι περιμένεις από μια ταινία για τη γιακουζα, δηλαδή βία, όπλα, χλιδή, κουστούμια, λιμουζίνες, όρκοι πίστης, γυναίκες γλάστρες, κομμένα δάχτυλα , μπατσοδιασυνδέσεις, πιστολίδι, δουλική ευγένια, αλλεπάλληλες προδοσιές ,ωμή βία και πισώπλατα μαχαιρώματα σε ένα κόσμο με δικούς του κανόνες και αξίες ,σε ένα αόρατο πόλεμο δίχως τέλος ... Όχι όμως οτι περιμένεις από Kιτάνο . Eδώ κράτησε μόνο το στυλ, τον κυνισμό, και τη βία. Αν και διατηρεί την γνωστή παγωμένη ατμόσφαιρα και την αποστασιωμένη σκηνοθεσία, απουσιάζει εντυπωσιακά ο λυρισμός , η τραγικότητα , και οτι αγαπήσαμε στην φιλμογραφία του . Δαιδαλώδες το σενάριο (οικογενειες, θυγατρικές, αρχηγοι ,υπαρχηγοί, αδέρφια, προδότες, ανατροπή στην ανατροπή...) , επιφανειακή επίσης η διαμάχη μεταξύ παλαιάς και νέας σχολής , στεγνοί και αδιάφοροι οι β ρόλοι.

(Μετά από κάποιες προσωπικές δουλιές που δεν εκτυμήθηκαν από τη δύση) η επιστροφή στο είδος που τον ανέδειξε και καθιέρωσε θα μπορούσε να είναι μια ανανέωση στην οπτική και την αφήγηση, δεδομένω το ταλέντο και τις ικανότητες,αλλά μένει μια στείρα yakuza ταινία

1.κλείσε τα μάτια στη σκήνη στο οδοντιατρείο