Slaughterhouse-Five (1972)

Ο Billy Pilgrim είναι μετέωρος στο χρόνο. Ταξιδεύει μπρος και πίσω στη ζωή του χωρίς να το ελέγχει. Την μια βρίσκεται αιχμάλωτος πολέμου στη Δρέσδη την περίοδο που βομβαρδίστηκε, την άλλη είναι μεσήλικας  οπτομέτρης και την άλλη βρίσκεται σε μια διάφανη σφαίρα στον πλανήτη Τραλφάμαντορ.

 Μεταφορά της, θεωρητικά, μη κινηματογραφίσιμης, ομότιτλης ημι-αυτοβιογραφικής νουβέλας του Kurt Vonnegut από τον George Roy Hill (Butch Cassidy and the Sundance Kid.1969, The Sting.1973)

Ξεκινά με τον, χαμένο στο χωροχρόνο, ήρωα να (ξανά)στέλνει γράμμα σε εκδότη εφημερίδας εξηγώντας την εξωπραγματική του κατάσταση. Τον περισσότερο καιρό βρίσκεται καθηλωμένος, καταχείμωνο, πίσω απ’τις γερμανικές γραμμές, τον πιάνουν αιχμάλωτο και τον μεταφέρουν στη Δρέσδη- το πιο ασφαλές μέρος μιας και δεν αποτελεί στρατιωτικό στόχο- που θα καταστραφεί ολοσχερώς από τον ανελέητο βομβαρδισμό των συμμάχων λίγο πριν το τέλος του Β.Π.Π. Φιλοξενείται στο Σφαγείο Νο5 (ελλ.τίτλος) συντροφιά μ’έναν καθηγητή, τον ορκισμένο εκδικητή του και άλλους 100 τυχερούς Αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου… Την άλλη στιγμή είναι βετεράνος μεσήλικας,  πετυχημένος επιχειρηματίας, παντρεμένος με μια χαζή  υπέρβαρη και πατέρας δυο παιδιών,  πρόεδρος του πεθερικού Lion Club, απολαμβάνει μια βαρετή ζωή μέχρι που τον απαγάγουν, μαζί με τον πανέξυπνο σκύλο του, εξωγήινοι από την 4^η διάσταση, και τον τοποθετούν σαν έκθεμα σε ένα κλουβί ζωολογικού κήπου στον πλανήτη Τραλφάμαντορ  όπου είναι υποχρεωμένος να ζευγαρώνει με την αγαπημένη του, επίσης απαχθείσα,  σταρλετ  του χολυγουντ σ’ ένα διαγαλαξιακό big brother show, πέρα από το πώς και το γιατί. Περνά για μια σκηνή από την παιδική του ηλικία και φτάνει μέχρι και τον θάνατο του  που έχει ζήσει πολλές φορές.

Σατιρικό  αντιπολεμικό mindfuck δράμα πάνω στην πλήρη αδυναμία του ανθρώπου να ελέγξει την μοίρα του. Η σουρεαλιστική διαδρομή μιας αιωρούμενης στο χρόνο οδύσσειας, όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον χάνουν το νόημα τους και δένονται μ’ένα εξωφρενικό μοντάζ που πηδά απρόβλεπτα δεκαετίες, κράτη και πλανήτες. Διασχίζει ευρηματικά αναρίθμητες πλευρές της ανθρώπινης κατάστασης καθώς ο ήρωας βιώνει την φρίκη του πολέμου, την καθημερινότητα του καλού μικροαστού οικογενειάρχη για να καταλήξει σε μια  αιώνια φυλακή, μόνος με την γυναίκα των ονείρων του, στην άκρη του διαστήματος.

1.  Η πόλη της Δρέσδης - γνωστή από τους πλούσιους καλλιτεχνικούς και αρχιτεκτονικούς θησαυρούς της, αποκαλούνταν και ως Φλωρεντία του Έλβα - δεν αποτελούσε στρατηγικό στόχο κατά την περίοδο του Β.Π.Π. Ισοπεδώθηκε λίγο πριν το τέλος του πολέμου από βομβαρδισμό των συμμαχικών αεροπλάνων, αφήνοντας 135.000 νεκρούς αμάχους/ περισσότερους και από την Χιροσίμα.

2.Έρχεται νέα μεταφορά από Τσάρλι Κάουφμαν και  Γκιγιέρμο ντελ Τόρο

3.

Zardoz (1974)

Έτος 2293. Η βιομηχανική κοινωνία έχει καταρρεύσει. Η Γη επέστρεψε στην βαρβαρότητα. Ο Ζεντ είναι Εξολοθρευτής, πολεμιστής που καταδυναστεύει του Βάρβαρους για χάρη του Ζαρντόζ, μια ιπτάμενη λίθινη κεφαλή. Μια μέρα μπαίνει στην κεφαλή και φτάνει στο Βόρτεξ 4, κατοικία των υπερεξελιγμένων Αιωνίων. Εκεί θα χρησιμοποιηθεί ως σκλάβος και αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Η παρουσία του θα ταράξει την ισορροπία της Ουτοπίας.

Η ιστορία ακόμα να αποφανθεί για το Ζαρντόζ. Φέσι με δυνατά σημεία ή μεγαλείο με αδύνατα σημεία? Είναι η παράξενη υπερφιλόδοξη δημιουργία (σκηνοθεσία/σενάριο/παραγωγή) του βρετανού John Boorman (Point Blank. 1967, Hell in the Pacific.1968, Deliverance.1972, Excalibur.1981, The General.1998) που χαρίζει στον Sean Connery το βραβείο "χειρότερη επαγγελματική κίνηση καριέρας".

Το πρώτο κουφό έρχεται με την εισαγωγή - ένα ιπτάμενο κεφάλι συστήνεται ως Ζαρντόζ. Είναι 300 χρονών και επιθυμεί σφοδρά να πεθάνει, μα ο θάνατος είναι πλέον ανέφικτος. Είναι ψευδής θεός στο επάγγελμα και μαριονετίστας. Κινεί τα νήματα πολλών χαρακτήρων και συμβάντων σ'αυτή την ιστορία... αναρωτιέται "ασχολείται και ο θεός με show business?" Τέλος εισαγωγής. Ένα τεράστιο πέτρινο ιπτάμενο κεφάλι προσγειώνεται σ'ένα βουνό, είναι ο Ζαρντόζ. Μιλά σε έφιππους πολεμιστές που φορούν μάσκα/ομοίωμα του- "αφυπνισθήκατε από τη βαρβαρότητα για να σκοτώσετε τους βάρβαρους που πολλαπλασιάζονται. Το όπλο είναι αγαθό. Το πέος είναι όργανο του κακού, γεννά ζωή, που δηλητηριάζει τη Γη με την πανώλη των ανθρώπων. Πηγαίνετε και σκοτώστε"- ξερνάει πολυβόλα και αυτοί το ταιζουν με σιτηρά ζητωκραυγάζουντας. Ένας απο αυτούς είναι ο Ζεντ, πυροβολεί εξ επαφής το κοινό για να πέσουν οι τίτλοι αρχής. Ένα σχεδόν τέλειο πρώτο 5λεπτο. Το Βόρτεξ 4 καλύπτεται με αόρατα τοίχοι. Οι Αιώνιοι ζουν σαν θεοί του Ολύμπου, ιδανικά, ειρηνικά, χωρίς νόημα και βαρετά. Έχουν υπερφυσικές ικανότητες και είναι συντονισμένοι με έναν κρύσταλλο/υπερυπολογιστή τεχνητής νοημοσύνης/κιβωτό(?) που ρυθμίζει τα πάντα και έχει όλες τις απαντήσεις. Διαιωνίζονται χωρίς αναπαραγωγή, η σεξουαλικότητα έχει σβήσει και ο ύπνος έχει αντικατασταθεί απ'τον διαλογισμό. Η παράβαση των κανόνων -πχ αρνητική ενέργεια- τιμωρείται με αύξηση της ηλικίας. Αποστάτες είναι οι αντιφρωνούντες- τιμωρημένοι με αιώνια γεροντική άνια ενώ οι Απαθείς έχουν πέσει σε κατατονία μετά από υπερβολική δόση διαλογισμού. Ο Ζεντ είναι ο απομηχανής θεός, η αποκατάσταση της ασέλγειας πάνω στη φύση, φέρνει τον θάνατο, την λύτρωση τους. 

Πέρα από το 1984. Πέρα από το 2001. Πέρα από τη Ζωή. Πέρα απο το Θάνατο. Τόσο πέρα όμως που το νόημα εξαφανίζεται μέσα σε πλήθος ιδεών και στο τέλος μένει η εικόνα του ημίγυμνου James Bond με κόκκινη βράκα και μπότες, κοτσίδα, μουστάκι και πιστόλι στο χέρι ή μήπως αυτή που είναι ντυμένος με νυφικό? Από την κοινωνιολογία όπου μια κάστα εκλεκτών ευημερεί έναντι της μαζας, στην φιλοσοφία και τον θάνατο του θεού, μέχρι τον φόβο περι απανθρωπισμού λόγω της τεράστιας τεχνολογικής ανάπτυξης. Όλα αυτά πάνω στο κλασσικό στόρυ- ξένος φτάνει σε βασίλειο και ερωτεύεται την πριγγίπισσα. Ένα σωρό ιδέες έρχονται και φεύγουν χωρίς να αποδιδόνται επαρκώς αλλά κάθε μια από μόνη της θα μπορούσε να αποτελεί βάση μιας διαφορετικής ταινίας και απανωτές wtf στιγμές με highlight την σκηνή όπου η Charlotte Rampling μελετά στον Sean Connery την εγκεφαλική πλευρά του άλυτου μυστήριου της στύσης... ή μήπως οι μάχες με τις φαρμακερές ματιές ή ο διάλογος με τον κρύσταλλο ή το απίστευτο body count στο φινάλε ή οι στολές ? Νίτσε, Μαρξ, Έλιοτ, ΜπετΌβεν και ο Μάγος του Οζ σε μια πισίνα γεμάτη με lcd. Φουτουριστική χίππικη μόδα, τρελά ντεκόρ και γκάτζετς, μεταποκαλυπτικά υπαρξιακά ερωτήματα, ξύπνημα απ'τα όνειρα των 60ς, εκτροχιασμένη επιστημονική φαντασία, παραλήρημα τρελής ιδιοφυίας, φαντασμαγορικό πολυεπίπεδο έπος πολυπλοκότητας Τόλκιν. Ύπερανω κριτικης, μοναδικό, παράδοξο, ακαταλαβίστικο, καταλάθος σουρρεαλιστικό. Παραισθησιογόνος αχταρμάς απείρου κάλους.  

1.

Bubba Ho-Tep (2002)

Ο Elvis και ο JFK είναι ζωντανοί και βρίσκονται σε οίκο ευγερείας. Θα πολεμήσουν για τις ψυχές των συγκατοίκων τους ενάντια σε μια αρχαία αιγυπτιακή μούμια.

Η επιστροφή του Don Coscarelli (Phantasm.1979) έχει την τύχη/τιμή να βρίσκει στο βασιλικό ρόλο την καλτ θεότητα Bruce Campbell. Ο Bruce είναι ο Έλβις και ο Έλβις Ζεί. Αυτός που πέθανε είναι ένας απ'τους χιλιάδες σωσίες του -είχαν αλλάξει ρόλους σε μια κρίση ταπεινοφροσύνης του βασιλιά αλλά δεν πρόλαβαν να ξαναλλάξουν θέσεις και τα αποδεικτικά στοιχεία της ανταλλαγής καταστράφηκαν απο γκάφα. Γέρος, ανήμπορος, άχρηστος, ασήμαντος πλέον, με όγκο στο πέος, νοσταλγεί τα περασμένα μεγαλεία και δέχεται την ειρωνία των υπαλλήλων. Ο μόνος που τον πιστεύει είναι ο ανάπηρος(?) πρόεδρος Jack Kennedy (Ossie Davis), τον οποίο μετά το σκηνικό στο Ντάλας έβαψαν μαύρο οι μυστικές υπηρεσίες και αντικατέστησαν τον εγκεφάλο του με ένα σακουλάκι άμμο. Μια μούμια καουμπόις έχει επισκευτεί το γηροκομείο και για να συντηρηθεί ρουφάει τις γέρικες ψυχές των τροφίμων και μετά τις χέζει. Οι 2 φίλοι, βασιλιάς + πρόεδρος, θα πολεμήσουν σαν ήρωες μαζί της έστω και αν είναι το τελευταίο που θα κάνουν.

31 ταινίες έχουν γυριστεί με πρωταγωνιστή τον Ελβις-σε όλες γάμαγε, έδερνε και τραγούδαγε. Εδώ μια μικρή ανύψωση και μόνο είναι αρκετή να του χαρίσει 10 χρόνια ζωής. Το απόλυτο είδωλο, από την κορυφή του κόσμου στο τέρμα κάτω. Θυμάται την Πρισίλα, αναρωτιέται πως από Βασιλιάς του Rock ‘n’ Roll κατάντησε έτσι και γιατί η φήμη δεν καθυστέρησε τα γερατειά και τον θάνατο. Η ζωή του ξαναποκτά νόημα όταν η ιστορία τον καλεί να ζωντανέψει τον θρύλο. The Κing Vs The King Of The Dead. Μεταμοντέρνο Εlvis film, b-movie τρόμου, κωμωδία, κομιξαδικο buddy movie, γεροντικό δράμα υπεράνω λογικής. Πιο έξυπνο από οτι πρέπει και με κρίση ταυτότητας με αποτέλεσμα να μην είναι αποτελεσματικό για κανένα είδος παρα μόνο για την μοναδικότητα του.

The Greatest Opening Scene (6)

The Fall (2006)

The Bothersome Man (2006)

Ο 40 χρονος Andreas καταφθάνει, χωρίς να θυμάται πως και γιατί, με ένα λεωφορείο σε μια ερημική τοποθεσία. Τον υποδέχεται κάποιος και τον αφήνει σε μια πόλη όπου τον περιμένει έτοιμη δουλειά και ένα άνετο σπίτι. Σ'αυτή τη μυστηριώδη πόλη όλοι μοιάζουν ευτυχισμένοι ... ωστόσο όλα είναι μουντά, άχρωμα, βαρετά, αποστειρωμένα, δεν υπάρχει πόνος, γεύση, συναίσθημα, το μόνο θέμα συζήτησης είναι η διακόσμηση και όλα πάνε ρολόι. O Andreas αρχικά θα γοητευτεί από αυτή την νέα πραγματικότητα όμως αυτή η "τέλεια ζωή" θα είναι ασφυκτική για αυτόν και θα προσπαθήσει να αποδράσει από την πόλη...
Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Νορβηγού Jens Lien είναι ένας σουρρεαλιστικός εφιάλτης- μια τρομακτική αλληγορία για τη ρουτίνα, τη μηχανική ζωή, τον καταναλωτισμό, την μοναξιά, και την τάση του άνθρωπου να αναζητά κάτι αληθινό μέσα στον σύγχρονο ιλουστρασιόν τρόπο ζωής των δυτικών κοινωνιών. Kαταφέρνει να δημιουργήσει ένα δικό της σύμπαν-μια λαμπερή πολιτεία απόλυτης ευμάρειας βγαλμένη μέσα από διαφημίσεις όπου οτιδήποτε "αρνητικό" αποβάλεται αυτόματα. "Περιγράφει έναν κόσμο όχι και πολύ διαφορετικό από τον δικό μας. Μια σαρκαστική και παραλλαγμένη ματιά στην πλουσιοπάροχη ζωή των σκανδιναβικών χωρών. Μια κοινωνία η οποία έχει λύσει όλα της τα προβλήματα. Δεν υπάρχει ούτε θάνατος, ούτε όνειρα, ούτε αγάπη. Η ταινία περιγράφει την απόλυτη μοναξιά σε έναν κόσμο, ο οποίος έχει τα πάντα. Μια κοινωνία, η οποία κάτι έχασε στο κυνήγι της για την τελειότητα"(Jens Lien). Ευφάνταστη και διασκεδαστική ιστορία με άφθονο μαύρο χιούμορ, λίγο gore, ψυχρή αλλόκοτη ατμόσφαιρα και θυμίζει κάτι από F.Kafka, Aldous Huxley, Jaques Tati, Groundhog Day(1993), Songs from the second floor(2000)

1.

Brazil (1985)

Σίγουρα οποιαδήποτε κριτική προσέγγιση δεν θα έκανε τιποτα άλλο παρά να απαριθμεί ένα ποιητικό καταιγισμό από τις εικόνες μοναδικής ομορφιάς αυτού του Oργουελικού love story. Σκηνοθέτης είναι ο Terry Gilliam, το μοναδικό αμερικάνικο μέλος των Mondy Python... το Brazil χαρακτηρίστικε σαν μια "μεταοργουελική άποψη ενός προοργουελικού κόσμου" όχι και πολύ άδικα. Αλλωστε,θα μπορούσε να πεί κανείς πως το Brazil απεικονίζει περισσότερο το εφιαλτικό όραμα του 1984 απο την πρόσφατη ταινία του Michael Radford, με τον ίδιο τίτλο, το κινηματογραφικό κύκνειο άσμα του Richard Burdon. Αυτό γιατί, σε αντίθεση με το 1984 που είναι πιστό στο βιβλίο χωρίς όμως να έχει μεγάλη σχέση με την σύγχρονη πραγματικότητα, το Brazil αποτελεί μια μελλοντική εφιαλτική εποπτεία των στοιχείων της καθημερινότητας που ζούμε. Γραφειοκρατεία, ματαιοδοξία, καταστολή, κονφορμισμός και έρωτας, ρομαντισμός και ονειροπόληση συνθέτουν το εικαστικό κάδρο της ταινίας όπου αυτά τα πολλές φορές αντινομικά στοιχεία δένονται διαλεκτικά με την βοήθεια μιας πραγματικά δυναμικής σκηνοθεσίας.
Οι χαρακτήρες περιγράφονται τέλεια- ο Sam Lowry (Jonathan Pryce) είναι ένας μίζερος αλλά ευρηματικός στη δουλεία του υπάλληλος με την αναρχική συνήθεια να ονειροπολεί μέχρι να ταυτιστεί η ίδια η ύπαρξη του με τον ανίκητο ήρωα των φαντασιώσεων του. Η Jil Layton (Kim Griest), μούσα του υποσυνείδητου του ήρωα και συνάμα οδηγός νταλίκας, τον οδηγεί στην καταστροφή-λύτρωση του. Ο επαναστατημένος μηχανικός Tuttle (Robert de Niro) που σώθηκε από βέβαιο θάνατο χάρη σ'ένα σκαθάρι για να ετοιμάσει μια πρωτότυπη εκδίκηση στους κρατικούς αντίζηλους του. Τέλος, η Ida Lowry (Katherine Helmond), μητέρα του ήρωα, με ένα ιδιαίτερο πάθος στις πλαστικές επεμβάσεις, αναζητά τη χαμένη νίοτη της. Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες και αρκετοί άλλοι συμπλέκονται σ'ένα παιχνίδι εικόνων και συναισθημάτων, μέσα σε ένα εκπληκτικά προσεγμένο ντεκόρ που δικαιολογεί απόλυτα τα 14.000.000- κόστος παραγωγής του φίλμ.
Σίγουρα οποιαδήποτε προσπάθεια μας να κατατάξουμε αυτό το φίλμ δεν θα οδηγήσε πουθενά. Ανήκει σε όλες τις κατηγορίες και ταυτόχρονα σε καμία. Όπως μας λέει ο ίδιος ο Gilliam, το φιλμ τοποθετείται οπουδήποτε στον 20 αιώνα. Τα πάντα είναι μπερδεμένα και μας περιτριγυρίζουν κατασκευές μιας άλλης τεχνολογίας, αντικείμενα από μια άλλη εποχή τα οποία όμως δεχόμαστε σαν φυσιολογικά, για να οδηγηθεί το φιλμ σ΄ενα επίπεδο καθαρά "κομικ". Και συνεχίζοντας ο Gilliam> πραγματικά θα ήθελα να κάνω ένα βουβό φιλμ. Θα ήθελα να είμαι ικανός να πω μια ιστορία χωρίς λόγια, μόνο με εικόνες και εφφε. Όμως, απ'την άλλη μου αρέσουν οι καλές ερμηνείες, έτσι διατηρώ τα λόγια. Τα πιο σημαντικά πράγματα λέγονται, κατα μια έννοια , οπτικά. Το Brazil λοιπόν είναι καταπληκτικό. Δεν μοιάζει με κανένα άλλο φιλμ, αυτό είναι που το κάνει ξεχωριστό. Πολύ γρήγορα ο καθένας αντιλαμβάνεται πως το Brazil είναι κομμάτι ενός άλλου κόσμου


βαβελ.τευχος 56.δεκεμβριος 1985

Dracula (1931)

Η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ιρλανδού Μπραμ Στόκερ "Δράκουλας"(1897) σε παραγωγή Universal Studios. Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Tod Browning και στον ομώνυμο ρόλο είναι ο Bela Lugosi που νωρίτερα είχε ενσαρκώσει τον ίδιο ρόλο στο Broadway. Ο Lugosi σε μια αξεπέραστη ερμηνεία κέρδισε ύπουλα τον θεατή με τον γοητευτικό, αριστοκρατικό του αέρα και την βαριά ουγγρική του προφορά απαγγέλοντας με λυρισμό μακάβριες ατάκες μέσα από ιστούς αράχνης. Η ταινία ήταν από τις πρώτες που γυρίστηκαν στον ομιλούντα κινηματογράφο, οι ηθοποιοί δεν είχαν εξοικειωθεί με την αλλαγή αυτή και για αυτό οι κινήσεις και οι γκριμάτσες τους θυμίζουν βωβό κινηματογράφο. Ο Δράκουλας σημείωσε εντυπωσιακή επιτυχία και μάλιστα την εποχή του Κραχ. Από το 1931 και μετά γυρίστηκαν πάνω από 160 ταινίες με τον ίδιο χαρακτήρα. Για πολλούς θεωρείτε η καλύτερη μεταφορά και ο Lugosi ο καλύτερος δρακουλας. Ο Tod Browning συνέχισε να σπέρνει τον τρόμο και να σοκάρει το κοινό με το αξεπέραστο Freaks (1932) ενώ ο Lugosi ταυτίστηκε με τον ρόλο που τον καθιέρωσε και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες τρόμου και μυστηρίου. Θα ξανασυνεργαστούν στην τελευταία ταινία του Browning "Mark of the Vampire" (1935). Ο Lugosi προς το τέλος της ζωής του ζούσε μόνος, εξαρτημένος από τα ναρκωτικά και πρωταγωνίστησε στις ταινίες του Εd Wood. Πέθανε στις 16 Αυγούστου 1956 και κηδεύτηκε με τη μπέρτα του Δράκουλα.

1.

The Greatest Opening Scene (3)

Nosferatu The Vampire (1979)

In the Mouth of Madness (1994)

Ένας ερευνητής περιπτώσεων ασφαλιστικής απάτης αναλαμβάνει για λογαριασμό εκδοτικής εταιρίας να βρει ένα δημοφιλή συγγραφέα φανταστικού τρόμου που έχει εξαφανιστεί. Στην αναζήτησή του καταλήγει στο χωριό Hobbs End όπου θα διαπιστώσει ότι κάτι πολύ μεγάλο και τρομακτικό κρύβεται πίσω από την εξαφάνιση και όσα γράφει ο συγγραφέας στα βιβλία του μπορεί και να μην είναι τόσο φανταστικά…

Η ταινία ξεκινά όπως πρέπει... σέρνουν τον πρωταγωνιστή με ζουρλομανδύα σε ψυχιατρείο. Ο ήρωας είναι όπως πρέπει... ορθολογιστής, καριερίστας, κυνικός, ανεξάρτητος. Επιμένει οτι είναι λογικός , ερχέται ειδικός να ερευνήσει την υπόθεση του και μας λέει την ιστορία του ...ενώ στον "εξω κόσμο" τα πραγματα πάνε προς το χειρότερο. Το Hobbs End είναι όπως πρέπει... αχαρτογράφητο, γαλήνιο, έρημο στο πουθενά , με μια μαύρη εκκλησία έτοιμη να γεννήσει τη κόλαση. Ο "κακός" συγγραφέας/προφήτης είναι όπως πρέπει... βλοσηρός, ήρεμος, έξυπνος, υποβλητικός.

Ένας φόρος τιμής του τρισμέγιστου Carpenter στον μεγάλο Αμερικάνο συγγραφέα Lovecraft (1890-1937). Ακολουθεί την κλασσική γραμμή όπου ο Άπιστος  ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με ένα πανίσχυρο φαινόμενο κόντρα σε κάθε λογική, ικανό να καταστρέψει τον κόσμο. Αρνείται το "Λογική και παράλογο έυκολα αλλάζουν θέσεις. Αν το παράλογο γίνει πλειονότητα θα έβρισκες τον εαυτό σου κλεισμένο σε ένα κελλί αναρωτούμενος τι συνέβη στον κόσμο". Απρόθυμα γίνεται ο αγγελιοφόρος της έλευσης των Μεγάλων Παλιών  ενώ ταυτόχρονα οι φανατικοί αναγνώστες του συγγραφέα πληθαίνουν ταχύτατα και τους χαρακτηρίζει ανεξέλεκτη και βίαιη συμπεριφορά. Το τελευταίο βιβλίο του συγραφέα θα φέρει το απόλυτο χάος. Η πρώτη συνάντηση με το πεπρωμένο του θα έρθει όταν ένας τρελός με τσεκούρι θα του επιτεθεί την ώρα που πίνει τον πρωινό του καφέ στο κέντρο, και όσο αυτός θα προσπαθεί να αποδείξει οτι όλα είναι κόλπα του marketing  όλο και ποιο τρελά και παράξενα θα συμβαίνουν στο κόσμο μέχρι και το απογειωτικό απόλυτο mindfuck φινάλε!

Σ'αυτήν την πραγματική κινηματογραφική εμπειρία, το να ψάχνεις τρύπες στο σενάριο σε καθιστά αυτόματα ζωντόβολο, γιατί πάλι είδες το δέντρο και όχι το δάσος. Ο αστικός τρόμος εναλλάσσεται με τον μεταφυσικό σε ένα κόσμο όπου η μαζική υστερία είναι η νέα κοινή λογική. Τέλειο μοντάζ, ατμόσφαιρα και ρυθμός, πολύ καλό καστ με Sam Neill. Julie Carmen. Jurgen Prochnow. Charlton Heston (Planet of the Apes.1968). Σαφέστατη επιρροή σε μετεπειτα ταινιές που παίζουν με το δίπολο πραγματικό/μη πραγματικό και όλα αυτά σε 95 καυβλωμένα λεπτά με ανατριχιαστικό soundtrack που συνυπογράφει ο ίδιος....

1.εδώ κλείνει η ανεπίσιμη τριλογία τη Αποκάλυψης (The Thing.1982, Prince of Darkness.1987).
2.στο τέλος μαζεύεις το σαγόνι από το πάτωμα
3.ο CARPENTER επιστρεφει με το The Ward και ετοιμάζει το Darkchylde
4.

Pitfall (1962)

Ένας ανθρακωρύχος μαζί με τον γιο του, παρατά τους εργοδότες του και περιπλανιέται σε αναζήτηση καλύτερης εργασίας. Φτάνει σε μια ερημική πόλη και δολοφονείται από ένα μυστηριώδη άντρα χωρίς προφανή λόγο.

Ξεκινά ως περιπλάνηση σε κατεστραμμένα τοπία, ερημικές πόλεις, λασπότοπους και ορυχεία της Ιαπωνίας που ανασυντίθεται μετά τον πόλεμο. Με το φόνο αυτό ξεκινά μια σειρά καταστάσεων ανάμεσα σε δυο κόσμους που συνυπάρχουν αλλά δεν μπλέκονται ποτέ, στον κόσμο των ζωντανών και σε αυτό των νεκρών. Οι νεκροί συνεχίζουν τη ζωή τους μιμούμενοι αιώνια τις κινήσεις που έκαναν τη στιγμή του θανάτου τους (πχ κάποιος που πέθανε πεινασμένος θα πεινά για ολόκληρη την αιωνιότητα), περιφέρονται ανούσια ανάμεσα στους ζωντανούς και μάταια προσπαθούν να επέμβουν στις εξελίξεις. Ο ανθρακωρύχος, ως φάντασμα πια, αναζητά απαντήσεις για τον θάνατο του, ζητά δικαιοσύνη νομίζοντας ότι έτσι θα αναπαυθεί εν ειρήνη και παρακολουθεί την αδιαφορία και την εκμετάλλευση του θανάτου του από την αστυνομία, ψευδομάρτυρες και τους δημοσιογράφους. 

Ο Τεσιγκαχάρα απ την πρώτη κιόλας μεγάλου μήκους ταινία του (και πρώτη από τις τέσσερις συνεργασίες ανάμεσα στον Τεσιγκαχάρα, το λογοτέχνη Κόμπο Άμπε και τον συνθέτη Τόρου Τακεμίτσου) μας παρουσιάζει την ριζοσπαστική οπτική του πάνω στην αφήγηση και το στυλ. Μέσα από φανταστικές εικόνες παρακολουθούμε την μίζερη καθημερινότητα της εργατικής τάξης, την αγωνία των νεκρών για δικαιοσύνη, την ύπουλη δράση των συνδικάτων, αδίστακτους εργατοπατέρες, την ματαιότητα να εκφράζεται ως το κοινό σημείο νεκρών και εργατών, έναν πρωτότυπο εκτελεστή, ένα απαθές πονηρό παιδί που Δεν συμβολίζει την αθωότητα, βιασμό από μπάτσο, τον πόλεμο εταιριών και συνδικάτων, θα μας θυμίσει την 6η αίσθηση (1999) αλλά και Tα φτερά του έρωτα (1987)… όλα αυτά σε μιάμιση ώρα μόνο.

Μιξάροντας διάφορα είδη σινεμά (κοινωνικό ρεαλισμό, σουρρεαλισμό, ντοκιμαντέρ, δράμα, έγκλημα και συνομωσία) μας διηγείται μια ευρηματική ονειρική αλληγορική (δυστυχώς διαχρονική) ιστορία για την εξαθλίωση, την ηθική, τον αγώνα για επιβίωση και τα όνειρα της εργατικής τάξης που εξαπατάται από τα συνδικάτα και ζει σαν όμηρος των εταιριών της μεταπολεμικής Ιαπωνίας. Μετά από αυτή τη ταινία θα γυρίσει τα αριστουργήματα Γυναίκα στους αμμόλοφους(1964) και το Πρόσωπο ενός άλλου (1966)
1. Όταν είσαι ζωντανός θα ήταν χρήσιμο να' σαι αόρατος, και όταν είσαι είναι αβάσταχτο.