The Passenger (1975)

Ρεπόρτερ βρίσκεται σε αποστολή κάπου στη βόρεια Αφρική. Όταν βρίσκει νεκρό τον ένοικο του διπλανού δωματίου στο μοτέλ όπου διαμένει, αλλάζει τις φωτογραφίες στα διαβατήρια και υοθετεί την ζωή του. Ανακαλύπτει αργότερα οτι ο νεκρός ήταν έμπορος όπλων.
 Άλλη μια κορυφαία στιγμή του μεταπολεμικού κινηματογράφου από τον Michelangelo Antonioni. Το τελευταίο του αριστούργημα. Ίσως η καλύτερη κινηματογραφική πραγματεία πάνω στο ζήτημα της ταυτότητας. Ο τίτλος Passenger περιγραφει καλύτερα το περιεχόμενο από το Professione: Reporter.
 Παρακολουθούμε τον 40αρη Locke (=κλειδωµένος) να δίνει την δική του μάχη για καταξιωμένη καριέρα μαζεύοντας ντοκιμαντερίστικο υλικό για τον εμφύλιο πόλεμο κάποιου κρατιδίου της Αφρικής. Η δυσκολία επικοινωνίας με τους ντόπιους κάνει ακόμα πιο δύσκολη την αποστολή και θα φτάσει στα όρια του όταν, αναζητώντας αντάρτες του ενωμένου απελευθερωτικού μετώπου, ξεμήνει μόνος στην μέση της ερήμου με το τζιπ κολλημένο στην άμμο. Επιστρέφοντας απελπισμένος και εξαντλημένος στο άθλιο ξενοδοχείο του παρουσιάζεται η απόλυτη ευκαιρία για μια νέα αρχή. Στο πρόσωπο του νεκρού συνομίληκου γείτονα που τα έπιναν παρέα, αναγνωρίζει ένα πιθανό ευατό, κάποιον ξεχασμένο από το θεό που πέθανε άσκοπα, και σχεδόν ενστικτωδώς, αλλάζει ταυτότητα με τον νεκρό αφήνοντας πίσω τον βαρετό γάμο του, την κακοήθη δουλειά του και την πληκτική ζωή του και τραβά μονόδρομη πορεία προς το άγνωστο. Εξερευνώντας τον καινούργιο του ευατό ακολουθεί την αντζέτα και τα προγραμματισμένα ραντεβού του νεκρού και ανακαλύπτει οτι ο Robertson ήταν έμπορος όπλων και συνεργάζοταν με τους αντάρτες που αυτός έψαχνε να τους πάρει συνέντευξη. Στην νέα του ζωή, με συντροφιά μια βιβλιοφάγο, ταξιδιώτρια, φοιτήτρια αρχιτεκτονικής που γνώρισε στο ταξίδι του, τρέχει αλλά δεν μπορεί να κρυφτεί. Τον αναζητούν μυστικοί πράκτορες της δικτατορικής κυβέρνησης του κρατιδίου, η γυναίκα του και ένας φίλος (για να μάθουν πως πέθανε ο Locke).
 Tο άμεσα αναγνωρίσιμο (αρχιτεκτονικό) ύφος του Αντονιόνι (Red Desert.1964) είναι πέρα από τα είδη και τα ενέχει όλα σ'ένα Φαουστικό κοσμοπολίτικο (Λονδίνο, Σαχάρα, Μόναχο, Βαρκελώνη) road movie με στοιχεία κατασκοπικού θριλλερ, περιπέτειας καταδίωξης και υπαρξιακού δράματος πάνω στην αποξένωση του ανθρώπου της σύγχρονης αστικής κοινωνίας. Ελλειπτικοί διάλογοι, μεγάλης διάρκειας πλάνα, αναντιστοιχεία εικόνας και ήχου, μη γραμμική αφήγηση, απουσία μουσικής, ψυχογραφική χρήση του χώρου- όλα λειτουργούν μ'ένα τρόπο όπου “τα ερωτήματα είναι πιο αποκαλυπτικά από τις όποιες απαντήσεις” και οι εικόνες μιλούν περισσότερο από τα λόγια "φτάνοντας τόσο μακριά, όσο κανείς άλλος, την έκφραση των πιο απόκρυφων συναισθημάτων" (Ακίρα Κουροσάβα.Ikiru.1952). Πρωταγωνιστεί ο Jack Nicholson (μετά το Chinatown.1974 και πριν το One Flew Over the Cuckoo's Nest.1975) και η  Maria Schneider (Last Tango in Paris.1972). Διαχρονικά μοντέρνο, αντισυμβατικό, πολυεπίπεδο, βατό arthouse με άφθονες σκηνές ανθολογίας και σήμα κατατεθέν το μνημειώδες το 7λεπτο μονοπλάνο μεγάλης κατασκευαστικής δυσκολίας του ευρηματικού φιναλε (το οποίο ξεπεράστηκε τεχνολογικά την επόμενη χρονιά που κυκλοφόρησε η steadicam).

 1. Κάτι ήξερε ο Nicholson που όταν αντιλήφθηκε ότι κυκλοφορούσε πετσοκομμένο, τόσο στη διάρκεια όσο και στις διαστάσεις του κάδρου, απέκτησε τα δικαιώματά του, το απέσυρε από την αγορά και φρόντισε να κυκλοφορήσει ξανά στην αυθεντική του μορφή.

 2. άλλος ένας που αλλάζει ταυτότητα εδώ και κάποιοι χωρίς ταυτότητα εδω και ενας άλλος ρεπορτερ εδω

Stranger Than Paradise (1984)

Ο Ούγγρος Γουίλι ζει εδώ και 10 χρόνια στη Νέα Υόρκη. Θα φιλοξενήσει για λίγες μέρες την 16χρονη ξαδέρφη του Εύα που φτάνει από την Ουγγαρία για να καταλήξει στη θεία της στο Κλίβελαντ. Ένα χρόνο αργότερα, ο Γουίλι και ο φίλος του Έντι θα ταξιδέψουν για να την συναντήσουν και οι τρεις τους θα πάνε διακοπές στην Φλόριντα.
Η 2η ταινία του Jim Jarmusch και αυτή που τον χρέωσε πρωτοπόρο του ανεξάρτητου κινηματογράφου (αν και ο ιδιος προτιμά τον όρο garage movies). Η μεγάλη της επιρροή στο μοντέρνο σινεμα της χάρισε μια θέση στη λίστα με τις σημαντικότερες αμερικάνικες ταινίες του 20ου αιώνα για την πολιτιστική, ιστορική και αισθητική της αξία.
 Είναι χωρισμένη σε 3 μέρη. Στο πρώτο (New World) δεν συμβαίνει τίποτα. Ο μοναχικός, σιωπηλός, βαρύς Γουίλι  (John Lurie των Lounge Lizards) που θέλει να ξεχάσει οτι είναι μετανάστης μένει σ'ένα άθλιο μικρό διαμέρισμα σε μια επικίνδυνη συνοικία και με βαριά καρδιά δέχεται να φιλοξενήσει την ξαδέρφη  (Eszter Balint) που ακούει συνέχεια το I Put A Spell On You (σήμα κατατεθέν της ταινίας) του Screamin' Jay Hawkins (he's a wild man, so bug off). Όλη μέρα tv, και λίγο πασιέντζα. Αδιάφορη συνάντηση, δύσκολη συμβίωσή. Στο 2ο μέρος (Οne Υear Later) πάλι δεν συμβαίνει τίποτα. Ο Γουίλι και ο καλοκάγαθος Έντι (Richard Edson αφού παράτησε τους Sonic Youth) μετά από μια πετυχημένη συνεταιρική κομπίνα στα χαρτιά, για να αποδράσουν απο την ανία, επισκέπτονται την ξαδέρφη που δουλεύει σε φαστφουντάδικο και την θεία που δεν θέλει να γίνει αμερικάνα στο βαρετό και χιονισμένο Κλίβελαντ. Όλη μέρα tv, μια ταινία καράτε στο σινεμά και μια βόλτα σε μια παγωμένη αόρατη λίμνη. Στο 3ο μέρος (Paradise) πάλι δεν συμβαίνει τίποτα. Φτάνουν στη Φλόριντα που δεν μοιάζει με καρποσταλικό παράδεισο τελικά. Οι άντρες πηγαίνουν να τζογάρουν και η Εύα κάθεται και τους περιμένει σε ενα μοτελ.
Πάνω στο "Είναι αστείο. Πηγαίνεις σε κάποιο καινούργιο μέρος...κι όλα μοιάζουν ίδια" χτίζεται η ταινία και παρακολουθεί τρεις λούμπεν απόκληρους να προσπαθούν να αποδράσουν απο την ανιαρή καθημερινότητας τους. Περιφέρονται άσκοπα, επιβιώνουν ελπίζωντας να πιάσουν γρήγορα την καλή και να αγγίξουν το περιβόητο αμερικάνικο όνειρο. Μέχρι τότε θα συνυπάρχουν στον ίδιο μουντό δρόμο χωρίς να επικοινωνούν και σαν εξόριστοι θα αναζητούν απελπισμένα ένα φανταστικό παράδεισο. Αποτελείται εξ ολοκλήρου από διαδοχικά ανεξάρτητα μεταξύ τους βρώμικα ασπρόμαυρα μονοπλάνα ενώ η δράση της εξελίσσεται μέσα από την αδράνεια των ηρώων, μισοτελειωμένους λιγοστούς διαλόγους, μισά ανέκδοτα, αποτυχημένα ραντεβού και σιωπές για να καταλήξει σε ένα απρόσμενο φινάλε. Ιδιομορφο αφαιρετικό road movie, γυρισμένο με μηδαμινο μπατζετ στις 3 πόλεις που αναφέρονται χωρίς όμως να δείχνει τίποτα χαρακτηριστικό από αυτές, με υπερ μινιμαλιστικό στυλ και απλούστατο χειρισμό, επηρεασμένο απο την Nouvelle Vague, τα road movies του Wim Wenders, το Νεουρκεζικο underground και το αντισινεμα του Ozu, μακριά απο την παραδοσιακή χολυγουντιανή αφήγηση και αποφευγοντας τον χαρακτηρισμό art film, σκιαγραφεί την αποξένωση στον σύγχρονο δυτικό παραδεισένιο κόσμο μέσα απ'το βλέμμα ενός ανατολικοευρωπαίου μετανάστη με χιούμορ, συμπάθεια και λεπτή ειρωνία. Οι μικρές μη δραματικές στιγμές της καθημερινότητας αποκτούν φιλμική υπόσταση και ένας νέος σινεμας γεννιέται .
1.Δεν περνάει τυχαία ο Τάσος Δενέγρης εξώ απο σινεμά που παίζεται το Πέρα Από Τον Παράδεισο (ελλ.τίτλος) στην ταινία Σχετικα Με Τον Βασίλη (1986) του Σταύρου Τσιώλη
2.Ο Man With Money στο φιναλε ειναι ο Rammellzee

The Road (2009)

Κοντινό μέλλον. Μια τεράστια καταστροφή κάλυψε με ένα σύννεφο στάχτης τον πλανήτη. Η χλωρίδα και η πανίδα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί και οι λιγοστοί άνθρωποι που απέμειναν έχουν στραφεί στον κανιβαλισμό. Ένας άντρας με τον 12χρονο γιο του διασχύζουν την κατεστραμμένη Αμερική με κατεύθυνση τον νότο, τη θάλασσα. Σέρνουν ένα καρότσι με τα λιγοστά τους εφόδια και έχουν μαζί τους ένα πιστολι για αυτοάμυνα ή αυτοκτονία.
Το τέλος του κόσμου είναι ο αγαπημένος μύθος, της κουρασμένης απο τον εαυτό της, Δύσης. Η  εσχατολογική επιθυμία γίνεται πραγματικότητα κάτω από αδιευκρίνιστα αίτια εξαλείφωντας κάθε ίχνος πολιτισμού και κοινωνικού ιστού. Τα ρολόγια σταμάτησαν, ο ήλιος χάθηκε, η κεκαλυμμένη βαρβαρότητα απελευθερώθηκε και επιστρέψαμε αυτόματα στον πρωτογονισμό και τους νόμους της ζούγκλας.
Το παιδί γεννήθηκε στο Μετά και ανακαλύπτει τον κόσμο με τη βοήθεια του πατέρα (Viggo Mortensen) που με απλοικότητα παραμυθιού του εξηγεί πως έχει η κατάσταση..."εμείς είμαστε οι Καλοί-αυτοί που κουβαλούν την φλόγα μέσα τους, Κακοί είναι αυτοί που τρώνε ανθρώπους". Προσπαθεί να του εμφυτεύσει κάποιες από τις αξίες του παλαιού κόσμου λέγοντας του ιστορίες ανδρείας και δικαίωσης και του μαθαίνει να χειρίζεται το πιστόλι. Τον βασανίζει ακόμα η στιγμή που η μάνα (Charlize Theron) τους παράτησε λίγο καιρό μετά τη γέννα και έφυγε μόνη μη αντέχωντας τη νέα τάξη πραγμάτων. Μοναδικός λόγος ύπαρξης του η επιβίωση του παιδιού. Διασχίζουν για χρόνια το χάος και στην πορεία τους συναντούν άλλους απελπισμένους κουρέλιδες (Robert Duvall, Guy Pearce), κλέφτες, συμμορίες κανιβάλων, αποθήκες ανθρώπων/τροφίμων και έχουν να αντιμετωπίσουν την πείνα, το μόνιμο ψύχος, συχνούς μετασεισμούς και όξινη βροχή. Πιάνο, τζάκι, καναπές, σαμπουάν, κοκα κολα (η καλύτερη διαφήμιση εβερ) είναι άχρηστες πλέον πολυτέλειες- απομεινάρια πολιτισμού- ενώ οι ληγμένες κονσέρβες είναι θησαυρός. Ζόφος ρέων. Απόγνωση, φόβος, μοναξιά και ματαιότητα. Η επιβίωση είναι η νέα ηθική και η οικογένεια η τελευταία αξία.
Μεταφορά του ομότιτλου πουλιτζερικού μυθιστορήματος του Cormac McCarthy (No Country for Old Men) από τον αυστραλό John Hillcoat (The Proposition.2005) που σεβάστηκε την (θεωρητικά μη κινηματογραφήσιμη) πρώτη ύλη και δεν το ξεφτύλισε με ανούσιες σκηνές δράσης και εκρήξεις. Το περιβάλλον είναι ο 3ος πρωταγωνιστής- ένα έρημο απέραντο γκρίζο ρημαγμένο τοπίο πλήρης αποσύνθεσης με βαριά ατμόσφαιρα απόλυτης παρακμής που συμπληρώνεται από το μινιμαλιστικό σαουντρακ του Nick Cave. Η ασάφεια των αιτιών της καταστροφής και το διφορούμενο φινάλε διευρύνουν την αλληγορία πάνω στο " Έτσι τελειώνει ο κόσμος, όχι με έναν πάταγο, αλλά με έναν λυγμό" (T.S.Eliot). Feel bad υπαρξιακό road movie, μετα-αποκαλυπτικό οικογενειακό δράμα, δράμα ενηλικίωσης στο ποτέ και πουθενά, μαθήματα επιβίωσης με αξιοπρέπεια στο ολοκάυτωμα.

The Dead (2010)

Ένας αμερικάνος μηχανικός του στρατού,μοναδικός επιζών αεροπορικού ατυχήματος,ενώνει τις δυνάμεις του με ντόπιο στρατιώτη για να αντιμετωπίσει τους "ζωντανούς νεκρούς" στην Αφρικάνικη έρημο.

Στη δεκαετία που μας πέρασε κυκλοφόρησαν περισσότερες ταινίες zombie από οτι σε ολόκληρο τον προηγούμενο αιώνα. Από υποείδος του σινεμά τρόμου που καθιερώθηκε με το Dawn of the Dead (1978) του George-πατέρα των zombie-Romero κατάφερε να γίνει αυτόνομο είδος. Το revival τoυ genre οφείλετε κυρίως στα βρετανικά 28 Days Later... (2002) και Shaun of the Dead (2004) και χρειάστηκε κάποιες εκμοντερνιστικές παρεμβάσεις στο μύθο για να αναζοπυρωσεί το ενδιαφέρον του κοινού. Δυστυχώς ελάχιστες από αυτές είναι πραγματικά καλές (αν και για μας όλες οι ταινίες με zombie είναι υπεράνω κριτικής)
Το θριαμβευτικό ντεμπούτο των βρετανών αδερφών Ford -2 φανατικών του είδους- διαφέρει μακράν απο τα μέχρι τώρα συνηθισμένα. Πρωτοτυπούν επιστρέφοντας στο κλασσικό -make up και όχι cgi, φίλμ και όχι ψυχιακή κάμερα, αργόσυρτα zombie (ΤΑ ΖΟΜΒΙΕ ΔΕΝ ΤΡΕΧΟΥΝ) -και μεταφέρουν το σκηνικό της Αποκάλυψης στην Αφρική- δλδ Νέγροι Ζombie. Aν το District 9 (2009) ήταν -εξωγήινοι στην Αφρική, το The Dead είναι- zombie στην Αφρική. Ο λευκός αμερικάνος για να επιβιώσει πρέπει να διασχίσει την έρημο αντιμετωπίζοντας τον διψασμένο 3ο κόσμο για ανθρώπινη σάρκα. Χρήμα, φυλή, πολιτισμός δεν έχουν καμία σημασία πια. Οι 2 πρώην εχθροί συμμαχούν και με λιγοστά καύσιμα και πυρομαχικά προσπαθούν να επιβιώσουν. Ελπίζωντας να φτάσουν στις οικογένειες τους γίνονται οι ξεναγοί μας στην κόλαση. Ο 3ος χαρακτήρας είναι η Αφρική η ίδια, όμορφα κινηματογραφημένη- απ'την ατέλειωτη έρημο στα πυκνά δάση, και απ'τα ρημαγμένα χωριά σε γυμνά απόκρυμνα βουνά- μοιάζει με αχανές φυλακή λαβύρινθο.

First zombie appears at 01:13. Πρίν καν πέσουν οι τίτλοι αρχής η ταινία πείθει για την ονειρική/εφιαλτική ατμόσφραιρα, την διαφορετική της αισθητική και τον old school προσανατολισμό της. Τρομακτικά zombie, άψογο γκορ, φτωχά αλλά ευρηματικά σκηνικά, σκηνές με δυνατό suspens, αφρικάνικα τοπία, κάποια λάθη και αφέλειες αναγκαστικά, άφθονη ρεαλιστική δράση αλλά δυστυχώς το τελικό bloodpath δεν έρχεται ποτέ. Τίμιο βρετανικό low-budget post apocalyptic zombie road movie που θα μπορούσε να είναι lost classic.
Ελπίζουμε το The Dead να είναι η γέννηση ενός νέου revival.

Two-Lane Blacktop (1971)

Ο Driver και ο Mechanic είναι δύο ψυχωτικοί με τα αυτοκίνητα. Οδηγούν μια πειραγμένη Chevrolet του 55 και διασχίζουν τις νοτιοδυτικές πολιτείες ψάχνοντας άλλους οδηγούς πρόθυμους να λάβουν μέρος σε διαγωνισμό ταχύτητας. Στη διαδρομή τους προς την Αριζόνα παίρνουν μαζί τους ένα κορίτσι που κάνει ωτοστόπ. Αργότερα γνωρίζουν τον GTO (έναν οδηγό με μια Pontiac GTO) και βάζουν μια κόντρα τεράστιας διαρκείας με έπαθλο την κατάσχεση του αυτοκινήτου του χαμένου.

Η ατυχέστατη διαφήμιση ως νεανική ταινία, το ευρωπαικό της ύφος και κυρίως η τεράστια επιτυχία του κατώτερου Easy Rider (1969) που εγκαινίασε το genre, είναι οι βασικοί λόγοι που πάτωσε στην εποχή της. Κολλήματα στα πνευματικά δικαιώματα για το Moonlight Drive των Doors που ακούγεται σε μια σκηνή δεν επέτρεπαν μέχρι πρόσφατα την κυκλοφορία της σε dvd. Σήμερα αναγνωρίζεται σαν το απόλυτο αμερικάνικο road movie. Ο ορισμός. Ένα lost classic.

Βασικοί χαρακτήρες είναι ο Driver (o τραγουδιστής James Taylor),Mechanic (ο drummer Dennis Wilson των Beach Boys), Girl (Laurie Bird) και ο GTO (o τρομερός Warren Oates). Σαν σύγχρονοι ανώνυμοι Leonikοι καουμποηδες έρχονται απ'το πουθενά και πηγαίνουν χωρίς σκοπό κάπου αόριστα ανατολικά. Το μόνο που έχει σημασία είναι να παραμείνει αέναο το ταξίδι, η περιπλάνηση σε απέραντους δρόμους και ερημικά τοπία, μακριά από την αστική πραγματικότητα. Βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση και στάσεις επιτρέπονται μόνο όταν είναι απαραίτητο (βεντζινάδικα, μοτέλ,φαστ φουντ). Για τους νεαρούς το αυτοκίνητο δεν έχει καμιά υλιστική αξία, είναι ένας τρόπος να βρίσκονται στο δρόμο, μια δική τους προσέγγιση στην έννοια της ελευθερίας ενώ για τον παθολογικό ψεύτη σε κρίση μέσης ηλικίας GTO είναι μέσο επίδειξης και αυτοεπιβεβαίωσης (μαζεύει άτομα που κάνουν ωτοστοπ και τους πουλά μούρη για το αμάξι του). Και για τις 2 ομάδες ειναι μια προέκταση του ευατού τους, μια νέα ταυτότητα που είναι έτοιμοι να απαρνηθούν (το μεταξύ τους στοίχημα) σίγουροι οτι θα βρουν μια άλλη ανάλογη για μια βόλτα στο πουθενά. Το κορίτσι αδιαφορεί για την κοκορομαχία, ταξιδεύει άσκοπα με ωτοστοπ, κάνει τράκα για τα προς στο ζην, δεν ενδιαφέρεται να αποδείξει τίποτα και διασκεδάζει χωρίς να δίνει λογαριασμό. Στην εποχή που βασιλεύει ο πόλεμος στο βιετναμ-καμποτζη, η μοδοποίηση των χιππιδων, το τέλος των ονείρων της αντικουλτούρας των 60ς ,η κρατική καταστολή και οι αιματηρές εξεγέρσεις-δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούν να πιστέψουν πέρα απ'τον ευατό τους, το αμάξι, τον δρόμο, το Τώρα και την αναζήτηση της επόμενης Εμπειρίας. Πιστοί στο τίποτα, κυνηγούν στοικά τον ορίζοντα.

Γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο δρόμο σε αυθεντικές μη καρποσταλικές τοποθεσίες με μηδαμινό μπατζετ, σκιαγραφεί μια εποχή μεταφέροντας πιστά την αίσθηση του τόπου και χρόνου ενώ σε αντίθεση με άλλα road movies δεν έχει soundtrack. Ο Monte Hellman (βοηθός του μεγάλου Roger Corman) στην καλύτερη ταινία του, επηρεασμένος από το ύφος του Truffaut στο Shoot the Piano Player (1960) αποφεύγει αλληγορίες, ηρωισμούς και λυρισμούς, δεν ωραιοποιεί την στάση ζωής των ηρώων και λέει περισσότερα με τις εικόνες παρά με τα λόγια. Στεγνή από ρομαντισμό και δράμα, με λίγες σκηνές από αμαξοκόντρες, λίγους και κοφτούς διαλόγους, χωρίς ουσιαστική πλοκή και δράση μένει ανοιχτή σε ερμηνείες και νοήματα αφήνοντας να αναδυθεί ανεπιτήδευτα μέσα απ'το μινιμαλιστικό σενάριο κ σκηνοθεσία η αίσθηση της ελευθερίας. Μοιάζει με γουεστερν, μοιάζει με κομμάτι μιας μεγαλύτερης ταινίας, μοίαζει να ειναι βγαλμένη από κάποιο κεφάλαιο του On the Road (1957) του Jack Kerouac και παραμένει σύγχρονο όσο ποτέ. Ο στίχος του Kris Kristofferson στο τραγούδι Me and Bobby McGee (ένα απο τα μόλις 3 που ακούγονται) θα μπορούσε να είναι υπότιτλος της ταινίας -Freedom's just another word for nothing left to lose".

1.ένας απο αυτούς που κανει οτοστοπ και μαζεύει ο GTO είναι ο πανταχου παρών σε πολλές καλές ταινίες των 70ς κ 80ς Harry Dean Stanton
2.εργασία για μεταφραστές υποτίτλων
3.

Autostop rosso sangue (1977)

Ζεύγος κυνηγών σε κρίση πηγαίνει διακοπές... στο δρόμο μαζεύουν έναν επικύνδινο νεαρό που κάνει οτο στοπ

O θρυλικός Franco Nero είναι αποτυχημένος δημοσιογράφος, "παντρεμένος με τη κόρη του αφεντικού του"- την εκπληκτική Corinne Clery (The Story Of O.1975). O Franco πίνει ασταμάτητα και τσακώνονται συνεχώς. Ο Ηess ειναι δραπέτης και μια από τις πιο διεσταραμμένες μορφές του cinema. Οι τρεις τους θα πάνε μια ανεπανάληπτη βόλτα. Στο δρόμο θα συναντήσουν μπάτσους, ένα γκέυ ζευγάρι-συνεργάτες του Ηess, χίππιδες κ.α.

Ένα road trip γεμάτο ίντριγκα, κυνηγητά, σαδισμό, κυνισμό, πιστολίδι και ανατροπές μέχρι να επιβιώσει μόνο ο πιο σκατόψυχος. Ωμό και σόκιν με απλόχερη βρωμιά και βία και αξέχαστους αχώνευτους χαρακτήρες. Προκλητικό, ενοχλητικό και απολαυστικό απ'την αρχή μέχρι το τέλος. Στιγμές ανθολογίας ο βιασμός της Clerry από τον Ηess μπροστά στα μάτια του δεμένου Νero καθώς και το απόλυτα μηδενιστικό φινάλε. Από τα καλύτερα ιταλικά exploitation που έγιναν ποτέ με το καλύτερο δυνατό cast και με ENNIO MORRICONE απο πάνω

1.επίσης γνωστό ως Death Drive, Hitchhike, The Naked Prey, Tο Ωτοστοπ της Βιας
2.δεν σε νοιάζει κατά πόσο σωστή ειναι η μεταφορά από την pulp νουβέλα "Violence and the Fury" του Peter Kane
3.πακέτο με το αριστούργημα του μεγάλου Mario Bava - Rabid Dogs (1974)
4.ο Hess έγραφε τραγούδια για τον Elvis Presley (1950-60) καθώς και το αξέχαστο Speedy Gonzalez