Duck, You Sucker! (1971)

 Ένας μεξικάνος παράνομος κι ένα επικηρυγμένο  μέλος του IRA, συναντιούνται τυχαία και σταδιακά αρχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στα δρώμενα της Μεξικάνικης Επανάστασης

  Η 2η ταινία της τριλογίας Once Upon a Time... που ακολούθησε την θρυλική τριλογία Man With No Name.  Η περισσότερο πολιτικοποιημένη,  αποτυχημένη εμπορικά και (αδίκως) υποτιμημενη ταινία του μεγάλου Sergio Leone. Ξεκινά με την ρήση του Μαο Τσε Τουνγκ- Η επανάσταση δεν είναι κοινωνική δεξίωση, λογοτεχνικό σουαρέ, πίνακας ή εργόχειρο. Δεν μπορεί να πραγματωθεί με χάρη και αβρότητα. Η επανάσταση είναι μια πράξη βίας... Ο "ασχημος" σκοτώνει μυρμήγκια στην άμμο (έμπνευση από The Wild Bunch.1969) και κάνει ωτοστόπ σε μια πολυτελή άμαξα/λεωφορείο. Οι ευγενείς επιβάτες σαρκάζουν την κοινωνική του θέση (χωρικός=ζώο) λίγο πρίν πέσουν στην παγίδα που τους έστησε με τα 6 παιδία του. Τους ληστεύουν και τους πετούν γυμνούς στα γουρούνια. Συναντούν έναν διερχόμενο μεθύστακα μοτοσυκλετιστή που ειδικεύεται στους δυναμίτες και την νιτρογλυκερίνη. Με τα πολλά τον πείθουν να συνεργαστεί (αυτός θα ανοίγει τρύπες και αυτοί θα ξαφρίζουν) ώστε να ληστέψουν την μεγάλη τράπεζα μαζί με μια ομάδα ανταρτών. Η τράπεζα αποδεικνύεται φυλακή για 150 πολιτικούς κρατούμενους, ο άσχημος γίνεται ήρωας και έρχεται ο στρατός για αντίποινα. Ο ένας νοιάζεται μόνο για το χρήμα και την οικογένεια του και θεωρεί αυτά τα περί επανάστασης "κόλπα των μορφωμένων που υπόσχονται στον κόσμο την μεγάλη αλλαγή και μετά τρώνε πλουσιοπάροχα πάνω στα κουφάρια των φτωχών και τούμπαλιν " (στο σημείο αυτό ο ιρλανδός πετά στη λάσπη το βιβλίο του Μπακούνιν/Πατριωτισμός) και ο ιρλανδός πιστεύει μόνο στον δυναμίτη και έχει ήδη περάσει από μια επανάσταση (με θολά φλασμπακ βλέπουμε στιγμές από την ΙΡΑ εποχή του).  Αν και αταίριαστοι, στην πορεία γίνονται φίλοι, και χωρίς τίποτα να χάσουν αφού τίποτα δεν έχουν, θα συστρατευθούν στην επανάσταση, ξεχνώντας το αμερικάνικο τσουβάλι ονείρων. 

  H κωμική διάθεση της αρχής μετατρέπεται σε πολιτική τραγωδιά μετά από ανελέητο body count αμάχων/μαζικών εκτελέσεων του στρατού, αν και ο Λεόνε επέμενε οτι είναι μια ταινία πάνω στη φιλία/ Buddy  movie- η ιστορία του Πυγμαλίων αντίστροφα- με φόντο την Μεξικανική επανάσταση. Ηθική, πολιτική, ατομισμός και συλλογικότητα σ΄ένα περιβάλλον απληστίας, σύγχυσης, παρακμής και έντονης κοινωνικής ανισότητας όπου οι αξίες περισσεύουν και η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει τίποτα. Το αμέσως  αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό ύφος του Λεόνε θριαμβεύει και πάλι με την μουσική επένδυση του Ένιο Μορρικόνε σε μια πλούσια παραγωγή (για Zapata /Spaghetti Westerns), κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον παρά την αποτρεπτική του (πετσοκομμένη) διάρκεια- 157 min. Κλασσικά, κοντινά σε πρόσωπα κόντρα σε απέραντα τοπία, κυνισμός, αίμα, σκόνη, απληστία,  εκδίκηση, χιούμορ, καταπληκτικό δίδυμο (Rod Steiger, James Coburn), αντιηρωισμός, αυτοθυσία, πολλές εκρήξεις, στυλιζαρισμένη βία, θεαματική δράση μέχρι και το ανεξέλεγκτο μακελειό του φινάλε (έμπνευση από The Wild Bunch.1969)

1. επίσης γνωστό ως A Fistful of Dynamite,  Once Upon a Time… the Revolution, Κάτω τα Κεφάλια

Django (1966)

Ο πρώην στρατιώτης και νυν πιστολέρο Django σέρνοντας ένα φέρετρο φτάνει σε μια παρηκμασμένη πόλη- φάντασμα που βρίσκεται στη δίνη 2 συμμοριών. Από τη μια η ομαδα τύπου κκκ του σαδιστή στρατηγού Jackson και απ'την άλλη μια συμμορία Μεξικάνων.

Μετά την απρόσμενη τεράστια επιτυχία της ταινίας A Fistful of Dollars (1964) άνοιξε ο λαμπρός δρόμος του σπαγγέτι-γουέστερν. 2 χρόνια μετά ο Sergio Corbucci- βοηθός του Leone - χωρίς πολλά λεφτά, με ένα "στο περίπου¨" σενάριο και άσημους ηθοποιούς ορίζει για πάντα την αισθητική ταυτότητα του είδος θέτωντας υψηλότερα όρια στη βία, εισάγωντας πολιτικο-κοινωνικά ζητήματα και το (δημοφιλέστερο έπειτα) θέμα της εκδίκησης. Εδώ δεν υπάρχουν ηλιόλουστα τοπία και δίκαιοι ήρωες- μόνο απληστία, βρωμιά και θάνατος. Η απεικόνηση της βίας είναι ρεαλιστική, σαδιστική και απλόχερη (ο Django σκοτώνει 79, οι μεξικάνοι κούβουν το αυτί ενός παπά με μαχαίρι και τον αναγκάζουν να το φάει (βλ.reservoir dogs.1992), ο Jackson διασκεδάζει σκοτώνοντας αβοήθητους μεξικάνους). Kαι μόνο η φιγούρα του Django να σέρνει το φέρετρο στις λάσπες υπο την τέλεια μουσική υπόκρουση του Luis Bacalov ή η σκηνή που εξολοθρεύει την ομάδα του Jackson είναι αρκετή για να πεις "ποσο γαμάει αυτή η ταινία"! Τέλεια εισαγωγή, αφθονη δράση, τέλειο φινάλε. Ο Django υποδιώμενος απ'τον 25χρονο Franco Nero λατρεύτηκε απ'το κοινό που ήθελε τους ήρωες να μοίαζουν περισσότερo στα πρότυπα των κόμικς και των βιβλίων τσέπης της εποχής. Παρόλο που απαγορεύτηκε λόγω των βίαιων σκηνών στη βρετανία και δεν παίχτηκε στην αμερική γνώρισε τεράστια επιτυχία, ακολούθησαν άπειρα ανεπίσημα σικουελ (ένα ετοιμάζει και ο Tarantino με τίτλο Django Unchained-ελπίζουμε να έχει συμμετοχή ο Nero) και μόνο ενα επίσημο >Django 2: The Great Return (1987)

1. το όνομα και η τελική σκηνη είναι αναφορά στον μεγάλο Django Reinhardt που έπαιζε κιθάρα παρά την αναπηρία που είχε σε κάποια δάχτυλα
2. Body Count: 180
3.-Τέλος πάντων, ένα φέρετρο, είναι ένα φέρετρο!Υπάρχει κανείς μέσα;
 -Ναι και το όνομα του είναι Τζάνγκο!
4. μιλάει ο man

5.

The Great Silence (1968)

Mια έγχρωμη γυναίκα προσλαμβάνει ένα μουγκό κυνηγό επικυρηγμένων να εκδικήθει για τον θάνατο του άντρα της μια συμμορία κυνηγών επικυρηγμένων.

  Ο γάλλος Jean Louis Trintignant (το      μοναδικό γουεστερν που έπαιξε) είναι ο silence,  υπερασπιστής των αθώων και αδυνάτων. Ο Loco, είναι ο διεστραμμένος Klaus Kinski (στον καλύτερο western ρόλο του), ένας αδίστακτος κυνηγός επικυρηγμένων που "κάνει μόνο το καθήκον του, όπως ορίζει ο νόμος", διορισμένος μαζί με την συμμορία του από τον Pollycot, τοπικο άρχοντα που ασκεί επιρροή  σε μια αποκλεισμένη κοινωνία χωρικών που αναγκάζονται να παρανομήσουν για να επιβιώσουν. 

    Ο Sergio Corbucci με το Django (1966) άνοιξε τους ορίζοντες του spaggeti western εισάγοντας στο είδος πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα και θέτοντας υψηλότερα όρια στη βία. Εδώ προσθέτει άλλη μια καινοτομία, δεν υπάρχει ήλιος και έρημος, μόνο χιονισμένα τοπία και οι καλοί δεν κερδίσουν πάντα.Το παγωμένο τοπίο δένει με την αίσθηση μισανθρωπιάς και παράνοιας που είναι διάχυτη σε ολόκληρη την διάρκεια της ταινίας και η μουσικάρα του ΕNNIO MORRICONE προσθέτει σε λυρισμό και ατμόσφαιρα. Aπό τα καλύτερα μη Leone spaggeti, πολύ βίαιο για την εποχή του με πολλούς σκοτωμούς, μηδενισμό και αίμα, και ένα πρωτότυπο, σοκαριστικό, απαισιόδοξο, σαδιστικό, νομιμόφρονο φινάλε

The Greatest Opening Scene (1)

Django (1966)