Slaughterhouse-Five (1972)

Ο Billy Pilgrim είναι μετέωρος στο χρόνο. Ταξιδεύει μπρος και πίσω στη ζωή του χωρίς να το ελέγχει. Την μια βρίσκεται αιχμάλωτος πολέμου στη Δρέσδη την περίοδο που βομβαρδίστηκε, την άλλη είναι μεσήλικας  οπτομέτρης και την άλλη βρίσκεται σε μια διάφανη σφαίρα στον πλανήτη Τραλφάμαντορ.

 Μεταφορά της, θεωρητικά, μη κινηματογραφίσιμης, ομότιτλης ημι-αυτοβιογραφικής νουβέλας του Kurt Vonnegut από τον George Roy Hill (Butch Cassidy and the Sundance Kid.1969, The Sting.1973)

Ξεκινά με τον, χαμένο στο χωροχρόνο, ήρωα να (ξανά)στέλνει γράμμα σε εκδότη εφημερίδας εξηγώντας την εξωπραγματική του κατάσταση. Τον περισσότερο καιρό βρίσκεται καθηλωμένος, καταχείμωνο, πίσω απ’τις γερμανικές γραμμές, τον πιάνουν αιχμάλωτο και τον μεταφέρουν στη Δρέσδη- το πιο ασφαλές μέρος μιας και δεν αποτελεί στρατιωτικό στόχο- που θα καταστραφεί ολοσχερώς από τον ανελέητο βομβαρδισμό των συμμάχων λίγο πριν το τέλος του Β.Π.Π. Φιλοξενείται στο Σφαγείο Νο5 (ελλ.τίτλος) συντροφιά μ’έναν καθηγητή, τον ορκισμένο εκδικητή του και άλλους 100 τυχερούς Αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου… Την άλλη στιγμή είναι βετεράνος μεσήλικας,  πετυχημένος επιχειρηματίας, παντρεμένος με μια χαζή  υπέρβαρη και πατέρας δυο παιδιών,  πρόεδρος του πεθερικού Lion Club, απολαμβάνει μια βαρετή ζωή μέχρι που τον απαγάγουν, μαζί με τον πανέξυπνο σκύλο του, εξωγήινοι από την 4^η διάσταση, και τον τοποθετούν σαν έκθεμα σε ένα κλουβί ζωολογικού κήπου στον πλανήτη Τραλφάμαντορ  όπου είναι υποχρεωμένος να ζευγαρώνει με την αγαπημένη του, επίσης απαχθείσα,  σταρλετ  του χολυγουντ σ’ ένα διαγαλαξιακό big brother show, πέρα από το πώς και το γιατί. Περνά για μια σκηνή από την παιδική του ηλικία και φτάνει μέχρι και τον θάνατο του  που έχει ζήσει πολλές φορές.

Σατιρικό  αντιπολεμικό mindfuck δράμα πάνω στην πλήρη αδυναμία του ανθρώπου να ελέγξει την μοίρα του. Η σουρεαλιστική διαδρομή μιας αιωρούμενης στο χρόνο οδύσσειας, όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον χάνουν το νόημα τους και δένονται μ’ένα εξωφρενικό μοντάζ που πηδά απρόβλεπτα δεκαετίες, κράτη και πλανήτες. Διασχίζει ευρηματικά αναρίθμητες πλευρές της ανθρώπινης κατάστασης καθώς ο ήρωας βιώνει την φρίκη του πολέμου, την καθημερινότητα του καλού μικροαστού οικογενειάρχη για να καταλήξει σε μια  αιώνια φυλακή, μόνος με την γυναίκα των ονείρων του, στην άκρη του διαστήματος.

1.  Η πόλη της Δρέσδης - γνωστή από τους πλούσιους καλλιτεχνικούς και αρχιτεκτονικούς θησαυρούς της, αποκαλούνταν και ως Φλωρεντία του Έλβα - δεν αποτελούσε στρατηγικό στόχο κατά την περίοδο του Β.Π.Π. Ισοπεδώθηκε λίγο πριν το τέλος του πολέμου από βομβαρδισμό των συμμαχικών αεροπλάνων, αφήνοντας 135.000 νεκρούς αμάχους/ περισσότερους και από την Χιροσίμα.

2.Έρχεται νέα μεταφορά από Τσάρλι Κάουφμαν και  Γκιγιέρμο ντελ Τόρο

3.

An American Hippie in Israel (1972)

  Ένας νεουρκέζος χίπις/απόστρατος του πολέμου στο Βιετνάμ,  γυρνώντας  τον κόσμο, φτάνει στο Ισραήλ. Εκεί θα βρει ομοϊδεάτες και μαζί τους θα προσπαθήσει να χτίσει μια μικρή χίπικη ουτοπία.

Η κινηματογραφική πενία της εποχής εξωθεί στην όλο και μεγαλύτερη αναζήτηση και ανάσυρση αυθεντικών στιγμών απ’το παρελθόν του σινεμά, ακόμα και αν αυτές αγγίζουν τα όρια του γελοίου. Μια οικειοθελώς χαμένη ταινία που δεν είδε κανείς στην εποχή της, ξεθάφτηκε και επαναπροβλήθηκε με τεράστια επιτυχία το 2013 στα μεταμεσονύχτια του Τελ Αβίβ και επανεκδόθηκε τιμητικά σε τριπλό digitally restored dvd με επεξεργασία που στοίχησε πολύ περισσότερο από την ίδια την παραγωγή. Είναι το μεγαλεπήβολο θρασύ d.i.y. όραμα ενός μικρού Ed Wood.1995, του one hit wonder (σενάριο/σκηνοθεσία/παραγωγή) Amos Sefer, να εισάγει το hippie lifestyle  στο αμόλυντο Ισραήλ,  επηρεασμένος από την έξαρση της αντι-κουλτούρας και την επιτυχία του Easy Rider.1969

Ξεκινά «ορθά» - οδοστρωτήρας ισοπεδώνει χωράφι γεμάτο λουλούδια  υπό τους ήχους πολυβόλων και εκρήξεων (βλ.Βιετνάμ). Ο ξυπόλητος χίπις με μούσια, καπέλο και προβιά, κατεβαίνει από το αεροπλάνο.  Κάνει οτοστόπ και τον παίρνει μια ηθοποιός με κάμπριο. Την βόλτα τους  διακόπτουν 2 ενοχλητικοί αινιγματικοί ασπρουλιάρηδες κουστουμαρισμένοι μουγκοί -σαν Εξωγήινοι- που τον ακολουθούν, για άγνωστους λόγους, σε ολόκληρο τον πλανήτη.  Τον προσκαλεί για καφέ στο σπίτι της, τις μιλά για τις φρικαλεότητες του πολέμου,  δεν θυμάται πόσους σκότωσε, αναρωτιέται το γιατί όλα αυτά και τελειώνει το 1o κήρυγμα του με το περιβόητο “Stop Pussing Bottons, FOOLS “. Σεξ. Η ηθοποιός θα τον βοηθήσει να βρει συντρόφους για μια ελεύθερη κοινωνία σε ένα τόπο μακριά από όλα αυτά.  Βρίσκουν ένα ζευγάρι, και μετά μια μεγάλη παρέα σε μια πλατεία. Παραλλάσσουν  χορευτικά σε δυάδες και φτάνουν σ’ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο στη παραλία. Τραγούδι, τσιγάρο, ποτό, χορός, άλλο ένα  κήρυγμα για ένα κόσμο χωρίς ρούχα και κυβερνήσεις. Freeee!!! Έμφανίζονται ξαφνικά οι 2 κακοί και σκοτώνουν τους πάντες με πολυβόλα (απίστευτοτατο! κατ)  εκτός από τα 2 πρώτα ζευγάρια  που κρύφτηκαν κάτω απ’τα πτώματα των συντρόφων τους. Άλλο ένα κήρυγμα και ευτυχισμένοι ταξιδεύουν για το νησί της αγάπης και ειρήνης. Τεράστιο road trip σε ερημιές. Beautiful!!! Κάνουν στάση για να αγοράσουν ένα πρόβατο από ένα παζάρι. Στον δρόμο Τον παίρνει ο ύπνος και βλέπει ένα άηχο ψευδοψυχεδελικό-σουρεαλιστικό γαλάζιο όνειρο σε ψεύτικο! Slow Motion! με ασύνδετες σκηνές αντιπολεμικού περιεχομένου και αυτόν να χτυπά με ένα τεράστιο σφυρί 2 ανθρωποειδή ρομπότ που παίζουν με μια σφαιρική σκακιέρα– η καλύτερη σκηνή της ταινίας. Beautiful!!! Στάση σε  σουπερμάρκετ για τροφή, αλκοόλ και βάρκα φουσκωτή. Τεράστιο road trip σε ερημιές. Freedom  ζητωκραυγάζουν φτάνοντας στο ξερονήσι.  Παιχνίδια στη θάλασσα, χορός, άλλο ένα κήρυγμα, σεξ. Το επόμενο πρωί η βάρκα έχει εξαφανιστεί. Παίρνει την ευθύνη πάνω Του και κολυμπά μέχρι την απέναντι όχθη για προμήθειες μέχρι που αναγκάζεται να επιστρέψει όταν εμφανίζονται Καρχαρίες (=σωσίβια). Οι άντρες μαζεύουν αχινούς και ψάχνουν λύση συζητώντας στα ακαταλαβίστικα για άπειρη ώρα σε διαφορετική γλώσσα (βλ.Πύργος της Βαβέλ)– η 2η καλύτερη σκηνή.  Απελπισία, αυτόματος πρωτογονισμός και εμφύλιος στον παράδεισο μεταξύ ζευγαριών. Στρατοπεδεύουν στις 2 άκρες του νησιού.  Στην επική μάχη για το πρόβατο, στο πολυσυζητημένο φινάλε, θα επικρατήσει ο Α χίπις. Ουρλιάζει από απελπισία καθώς βλέπει τους 2 παράξενους (που μαζί με τους καρχαρίες -Μάλλον- συμβολίζουν όλους τους λόγους που η ουτοπία είναι κάτι το αδύνατο) να τον παρακολουθούν από την απέναντι όχθη, να παίρνουν το κάμπριο και να φεύγουν. The End. Δεν υπάρχουν λόγια.  Sooo bad it’s good

1. Τίτλοι τέλους και τελικό wtf - “With special thanks: the government of Israel”

Lifeboat (1944)

ΒΠΠ. Ατλαντικός. Ένα υπερωκεάνιο τορπιλίζεται από ναζιστικό υποβρύχιο. Σε μια σωστική λέμβο καταφεύγουν 8 ναυαγοί. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν μαζεύουν και έναν ναζί αξιωματικό του υποβρυχίου. 

Ολόκληρη ταινία μέσα σε μία βάρκα. Κατέχει το σπάνιο ρεκόρ της ταινίας με το μικρότερο κινηματογραφικό σκηνικό όλων των εποχών. Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα  του ALFRED HITCHOCK. 9 άτομα από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα - μια δημοσιογράφος μόδας, ένας αριστερός γυναικάς, ένας μηχανικός, μια νεαρή στρατιωτική νοσοκόμος, ένας δεξιός βιομήχανος, ένας τραυματισμένος ναυτικός, ένας θρησκευόμενος μαύρος υπηρέτης, μια μάνα που κρατά το νεκρό παιδί της και ο ναζι αξιωματικός- ένας αντιπροσωπευτικός μικρόκοσμος του πολέμου σε πλήρη αταξία στην μέση του πουθενά. Δυστάζουν αρχικά, αλλά τελικά αφήνουν κατά μέρος τις διαφορές τους και εμπιστεύονται την μοίρα τους στον ναζί (είναι θύμα και αυτός του ίδιου πολέμου και είναι ο μόνος που μπορεί να βρει διέξοδο). Πλήτουν περιμένοντας ένα φως στο τούνελ, ονειρεύουνται, νοσταλγούν, παίζουν χαρτιά, τσακώνονται, φλερτάρουν, παραληρούν, αγωνιούν και ελπίζουν ενώ στο τιμόνι βρίσκεται αυτός που τους πυρπόλησε. Χωρίς πυξίδα και με λιγοστά εφόδια, όλοι κόντρα με όλους και όλοι εναντίον της θάλασσας. Τόσο μικρό σκηνικό, τόσο απλό στόρυ, τόσα πολλά θέματα. Πολύπλευρο αντιφασιστικό δράμα χαρακτήρων, πειραματικό θρίλερ επιβίωσης με ανατροπές και σασπένς από τον ιδιοφυή βρετανό που πάντα συνδίαζε την υψυλή τέχνη με το κινηματογράφο της διασκέδασης και για τον οποίο έχουν γραφτεί τόσο πολλά βιβλία που ξεπεράσαν ακόμα και αυτά που έχουν γραφτεί για τον Μαρσέλ Προυστ, επαληθεύοντας την προφητεία του Φρανσουά Τρυφό

1.από τα εξυπνότερα cameo Του στο 0.24
2.Ο Χίτσκοκ όντας δυσαρεστημένος από την μουσική που έγραψε ο συνθέτης για την ταινία, προσπάθησε να αποτρέψει τη χρήση μουσικής θέτοντας στον συνθέτη το ερώτημα "Μα από που ακούγεται η μουσική στην μέση του ωκεανού;" για να λάβει την ακόλουθη απάντηση από το συνθέτη: "Ας μας εξηγήσει ο κύριος Χίτσκοκ που ακριβώς στέκεται η κάμερα στη μέση του ωκεανού και θα του πω από που ακούγεται η μουσική!"
3.

The Battle of Algiers (1966)

Aλγέρι. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Αλγερίου (FLN), σκοτώνει Γάλλους αστυνομικούς, ξεκινώντας τον αγώνα για την απελευθέρωση της χώρας. Σε αντίποινα ο αρχηγός της Αστυνομίας βάζει βόμβα στην Αραβική συνοικία με αποτέλεσμα πολλοί από τους κατοίκους να σκοτωθούν. Το FLN, με τη σειρά του, στέλνει τρεις γυναίκες –βομβιστές στην Ευρωπαϊκή συνοικία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Γαλλία στέλνει στρατιωτικές δυνάμεις με επικεφαλή τον συνταγματάρχη Mathieu, γνωστό για τη σκληρότητα του και την ασέβεια του στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο συνταγματάρχης προσπαθεί να καταπνίξει την επανάσταση με βασανιστήρια.

  Η σημαντικότερη πολιτική ταινία όλων των εποχών. Παραγωγή του Γιασέφ Σααντί, ηγετικής μορφής του FLN, και βασίζεται στο βιβλίο "Αναμνηστικά από τη Μάχη του Αλγερίου" που έγραψε ο ίδιος στη φυλακή. Επικεντρώνεται στο διάστημα 1954-57 όπου η αλγερο-γαλλική αντιπαράθεση έχει φτάσει στη κορύφωση της και παρουσιάζει την οργάνωση του αντάρτικου πόλεως των Αλγερινών και τα αντίμετρα των Γάλλων. Ένας αγώνας για ανεξαρτησία που κράτησε 8 χρόνια με απολογισμό 1 εκατομμύριο νεκρούς, 2 εκατομμύρια σε ειδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης  και εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ορφανά. Πολιτικά δικαιώματα ίσχυαν αποκλειστικά για το 1.000.000 των Ευρωπαίων εποίκων που κυβερνούσαν 8.000.000 ντόπιων μουσουλμάνων. Tο 71 ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Παρίσι και κατεβαίνει άμεσα μετά από βίαιες διαδηλώσεις ακροδεξιών οργανώσεων. H Γαλλία αναγνώρισε την γενοκτονία των Αρμενίων το 2001.

Ξεκινά από το τέλος. Αντάρτης εξαντλημένος από άγρια βασανιστηρία, καταδίδει τον Αλή Λα Πουάντ-ένα από τα κεφάλια της οργάνωσης. 1 χρόνο πρίν-ο χειρονάκτης, χτίστης, πυγμάχος, αναλφάβητος, παπατζής, ανυπότακτος με 3 χρονια αναμορφωτήριο Αλή συλλαμβάνεται από μπάτσους. Βγαίνει από τη φυλακή μετά από 5 μήνες. Ένα παιδί του δίνει σημείωμα του FLN που του ζητά την εκτέλεση μπάτσου-τεστ εμπιστοσύνης. Οι δολοφονίες μπάτσων στα χαοτικά άπειρα σοκάκια έχουν αυξηθεί-ο αποκλισμός των Αραβικών συνοικίων και έλεγχος σε όλα τα σημεία πρόσβασης δεν έχουν θετικά αποτελέσματα- και οι γάλλοι στέλνουν πεζοναύτες με επικεφαλή το σκυλί του πολέμου συνταγματάρχη Mathieu (ο μοναδικός ηθοποιός της ταινίας). Επιστρατεύουν την μόνιμη μέθοδο- βασανισμός και ανάκριση-και δημιουργούν αφορμές για να νομιμοποιήσουν τις επεμβάσεις τους. Το FLN καλεί σε εβδομαδιαία γενική απεργία και παύση ένοπλης δράσης για να κινητοποιήσει όλους τους Αλγερινούς, να εκτιμηθεί η δύναμή τους και να ευαισθητοποιήθει ο ΟΗΕ.
Γυρίσμένη αποκλειστικά στο αχανές πεδίο μάχης της Κάσμπα-παλιά μουσουλμανική συνοικία της πόλης-με κομπάρσους τους ανθρώπους που στον απελευθερωτικό πόλεμο ήταν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της Ιστορίας. Η αποστασιοποιημένη κινηματογράφηση του Ιταλού ντοκιμαντερίστα Τζίλο Ποντεκόρβο αλά σινεμά Verite με κάμερα στο χέρι, το ασπρόμαυρο με έντονο κοντραστ, τα μεγάλης διάρκειας μονοπλάνα και η χρήση ερασιτεχνών ηθοποιών φτάνουν τον ρεαλισμό και την δραματικότητα των στιγμών στα άκρα δίνωντας την αίσθηση οτι παρακολουθείς ντοκιμαντερ ή αρχειακό υλικό. Τέχνη και πολιτική, ντοκιμαντέρ και σινεμά, ιστορία και μυθοπλασία γίνονται ένα αναβιώνοντας με ακρίβεια βήμα βήμα τη διαδικασία του αγώνα, την γέννηση του αντάρτικου, τη δομή και τρόπο δράσης του, τις φρικαλεότητες και των 2 πλευρών, βασανισμούς, εκτελέσεις, τις φυλετικές διακρίσεις και την οικονομική ανέχεια, την σκληρή καταστολή των γάλλων και την επιχείρηση Σαμπάνια, την ψυχολογία και δυναμική της λουμπεν μάζας, τον ρόλο των γυναικών/μυστικών μαχητών, συγκρούσεις μαζικές και μη, μέχρι και το τελικό αυθόρμητο απροσδόκητο σαρωτικό νικηφόρο χύσιμο του πλήθους στους δρόμους ύστερα από δύο ολόκληρα χρόνια σχετικής ηρεμίας... Η ταινία με τους περισσότερους εν ψυχρώ φόνους μπάτσων. Μουσική από Εnnio Morricone! Aριστουργηματικό αντικειμενικό καθηλωτικό ρεαλιστικότατο πολιτικό θριλερ με τις καλύτερες των προθέσεων. H αγαπημένη ταινία του Andreas Baader της RAF. Η σημαντικότερη πολιτική ταινία όλων των εποχών.

Salò, or the 120 Days of Sodom (1975)

1944, στο Σαλό της βόρειας Ιταλίας, τέσσερις φασίστες που εκπροσωπούν τις βασικές μορφές εξουσίας κλείνουν διά της βίας σε απομονωμένο παλάτι μια ομάδα παρθένων αγοριών και κοριτσιών. Τρεις πόρνες αφηγούνται τις εμπειρίες τους, ενώ οι ενήλικες εξαναγκάζουν τους κρατούμενους να συμμετάσχουν σε πράξεις ακραίου και σαδομαζοχιστικού σεξ. Η ταινία είναι χωρισμένη σε 4 ενότητες- εισαγωγική, ο κύκλος της τρέλας, ο κύκλος των κοπράνων, ο κύκλος του αίματος

Η τελευταία ταινία του Παζολίνι (θα αποτελούσε μέρος μιας νέας τριλογίας). Ελεύθερη διασκευή του βλάσφημου και ακραίου ομώνυμου δημιούργηματος του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Η δράση μεταφέρεται στη δημοκρατία του Σαλό, (μετά την είσοδο των συμμαχικών στρατευμάτων στην Ιταλία το 1943, ο Μουσολίνι κατέφυγε στο βόρειο τμήμα της χώρας, όπου με τη βοήθεια της ναζιστικής Γερμανίας ίδρυσε την επονομαζόμενη "Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία" ή "Δημοκρατία του Σαλό". Το καθεστώς του κατέρρευσε οριστικά το 1945 και ο ίδιος εκτελέστηκε τον Απρίλιο του ίδιου έτους από Ιταλούς παρτιζάνους) τις τελευταίες μέρες της φασιστικής εξουσίας στην Ιταλία. Για τον Παζολίνι ο φασισμός δε τέλειωσε με την αλλαγή του καθεστώτος, απλά άλλαξε πρόσωπο. «Αν διάλεξα να είμαι κινηματογραφιστής και όχι μόνο συγγραφέας, είναι επειδή προτίμησα, αντί να εκφράζω την πραγματικότητα με σύμβολα, όπως είναι οι λέξεις, να εκφράζω, μέσω του κινηματογράφου την πραγματικότητα με πραγματικότητα....Οι ήρωες της ταινίας συμπεριφέρονται στα θύματά τους ακριβώς όπως οι ναζί και οι φασίστες συμπεριφέρονταν στα δικά τους: τα θεωρούν αντικείμενα μέσα στα χέρια τους και καταστρέφουν a priori κάθε δυνατότητα ανθρώπινης σχέσης μαζί τους. Αυτή η ταινία είναι το τρελό, ανεξήγητο όνειρο όσων συνέβησαν στον κόσμο κατά τα χρόνια του πολέμου – όνειρο, που είναι πολύ λογικό στο σύνολό του, παρά στις λεπτομέρειές του. Διάλεξα σαν σ ύ μ β ο λ ο της εξουσίας που μετασχηματίζει τα άτομα σε αντικείμενα, την τελευταία φασιστική εξουσία της Ιταλίας, επειδή αυτή η εξουσία έγινε περισσότερο αναρχική από ποτέ, στην περίοδο της "μικρής δημοκρατίας". Αλλά ο σκοπός δεν περιορίζεται σε μια καθορισμένη ιστορική περίοδο – ο λόγος της ταινίας αφορά και το παρόν." Σαν αλληγορία για την παντονινή σχέση ανθρώπου και εξουσίας. Οτι προσπάθησε να εκφράσει το πολιτικό σινεμά τις δεκαετίες 60 κ 70 βρίσκεται εδώ χωρίς περιστροφές...υπάρχεις για να σε γαμάνε,να σε δέρνουν και να τρως σκατά ....μοναδική προσωρινή διέξοδος είναι να το απολαύσεις...Πιστεύοντας σε ενα επιθετικό σινεμά που προκαλεί βίαια την απάθεια και αφασία του θεατή-καταναλωτή εικόνων- δήλωσε πως " η επιδίωξή μου είναι να εξοργίσω,να θυμώσω τον θεατή. Στην αρχή θα στραφεί εναντίον της ταινίας, εναντίον μου. Ύστερα θα πει πως πρόκειται για ένα πορνό. Αυτό είναι μια βολική εξήγηση. Μερικοί όμως μπορεί να ξανασκεφτούν. Ο φασισμός δεν καίει μόνο σάρκες. Μας "σπρώχνει" στον ολοκληρωτικό αφανισμό". Eμείς οι φασίστες είμαστε οι απόλυτοι αναρχικοί- λέει καποιος από τους βασανιστές που σημαίνει ότι ο απόλυτος κατοχος της εξουσίας βρίσκεται υπεράνω νόμου και ηθικής, άρα είναι και απόλυτα ελευθερος, μέχρι και να ορίσει (και να εκμηδενήσει) τις ελευθερίες των άλλων. Aρνούμενος οτι "το σκάνδαλο πεθανε"(Μπρετόν) πρωτάσει το αντιεξουσιαστικό του μένος χωρίς να προσπαθεί να γίνει αρεστός σε οποιοδήποτε είδος κοινού,αδιαφορώντας (ή μάλλον προκαλώντας) για κριτικές, αδιαφορώντας για βραβεία και φεστιβάλ παρουσιάζει ένα χωρίς προηγούμενο και επόμενο πορτραίτο της εξουσίας υπεράνω κριτικής. Χωρίς μουσική η δραματικότητα, καταγράφει σαν ψυχρός παρατηρητής 120 μερες στα σοδομα- βασανιστήρια, βιασμοί, κοπροφαγία, εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης, καμιά ελπίδα σωτηρίας. Εδώ η βια βρίσκει τον ορισμό της και ο θεατής παρακολουθεί απο μια άλλη οπτική γωνία τον εαυτό του χωρίς την οδύνη της πραγματικότητας. Το πρώτο torture film είναί μια έκθεση ωμωτήτων, μια έκρηξη αλήθειας που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και απαγορεύτηκε λόγω της ωμής βίας και των σκληρών ερωτικών βασανιστηρίων σε αρκετές χώρες και θεωρείτε η πιο αποκρουστική ταινία που έγινε ποτέ. Eλάχιστες ταινίες σηκώνουν τόσο μεγάλη κουβέντα για το περιεχόμενο τους. Eλάχιστες ταινίες έχουν τόσους εχθρούς. Ο Παζολίνι δολοφονήθηκε την ίδια χρονια .Πέθανε με "Το ένα χέρι του ματωμένο απλωμένο μούντζα στο ΚΚΙ και το άλλο κραδαίνοντας τα γεννητικά του όργανα στους ειδικούς της κουλτούρας"(Κατερίνα Γώγου)
1.Ραφαηλίδης προς ευαίσθητους: Μη δείτε την ταινία αν δεν έχετε εξοικειωθεί ακόμη με το απλό γεγονός πως ό,τι βλέπουμε στο πανί δεν είναι πραγματικό. Αλλιώς θα βγείτε άρρωστοι απ’ αυτό το φοβερό φιλμ, όπου συμβαίνουν τέρατα και σημεία, εντελώς ακατάλληλα για ανήλικους ενήλικες
2.Πέρασαν 30 χρόνια ώσπου, το 2005, ο Πελόζι (ο φερομενος σαν δολοφόνος του Παζολίνι) απέσυρε την ομολογία του, δηλώνοντας πως πλέον ήταν νεκροί όλοι όσοι απειλούσαν τον ίδιο και την οικογένειά του, κάτι που του επέτρεπε πλέον να πει την αλήθεια. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε, αλλά και την έρευνα Σικελών δημοσιογράφων , η δολοφονία του Πιερ Πάολο Παζολίνι ήταν καθαρά πολιτικό, και όχι σεξουαλικό, έγκλημα.«Τον εκτέλεσαν. Ήταν πέντε. Του φώναζαν «βρωμόπουστα», «σκατοκομμούνι» και τον χτυπούσαν βίαια. Εμένα με είχαν ακινητοποιήσει. Δεν άγγιξα καν τον Παζολίνι, αντίθετα προσπάθησα να τον υπερασπιστώ» δήλωσε ο 51 ετών σήμερα Πελόζι. Μεταξύ των πέντε εκτελεστών είχε αναγνωρίσει τους αδελφούς Μπορσελλίνο και δύο Σικελούς νεοφασίστες και ντίλερ. Η έρευνα σχετικά με τη δολοφονία Παζολίνι άρχισε εκ νέου μετά την αναίρεση του Πελόζι αλλά οι δικαστές αποφάσισαν ότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να συνεχιστεί.

The Grey Zone (2001)

Στo Άουσβιτς η προετοιμασία των κρατουμένων για το θάλαμο αερίων και η μετέπειτα ''επεξεργασία'' των υπολειμμάτων τους, ήταν δουλειά μιας ομάδας συγκρατούμενων τους, γνωστών ως Sonderkommandos. Σε αντάλλαγμα για τη συνεργασία τους με τους Ναζί, τους παρέχονταν ειδικά προνόμια και ασύγκριτα καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, παρόλο που και οι ίδιοι γνώριζαν ότι θα είχαν την ίδια τύχη με τους συντρόφους τους.

Ξεκινά παρουσιάζοντας την καθημερινότητα των τροφίμων του Άουσβιτς - γυναίκες κομμάντος κατασκευάζουν πυρομαχικά, ομαδικές εκτελέσεις, καύσεις νεκρών, μουσικούς να υποδέχονται καινούργιους τρόφιμους, σχέδια απόδρασης, ανακρίσεις, βασανιστήρια, προσπάθειες αντίστασης και προσπάθειες αυτοκτονίας, στοίβες πτωμάτων, άψυχους SS και ότι περιμένεις να δεις σε ένα holocaust movie.

Το ιδιαίτερο εδώ είναι οτι βλέπουμε, για πρώτη φορά, μια άλλη πτυχή των στρατοπέδων του θανάτου. Mια ελίτ ξεπουλημένων εβραίων που θα εργάστουν για τους ναζί για μια μικρή παράταση ζωής, θα πετάξουν τους νεκρούς συντρόφους τους στη φωτιά και θα εισπνέουν καθημερινά την στάχτη τους διατηρωντας έτσι την ελπίδα της επιβιώσης ζωντανή. Θα δούμε τη στάση των ναζι απέναντι τους αλλά και τη στάση των υπόλοιπων εβραίων. Αυτοί λοιπόν, έχοντας διατηρήσει κάποιες δυνάμεις ακόμα, και σίγουροι πια για το αναπόφευκτο μέλλον τους, θα επιχειρήσουν την μοναδική εξέγερση που σημειώθηκε σε στρατοπεδο συγκέντρωσης.

Με αφορμή αυτή την αληθινή ιστορία ο Tim Blake Nelson (σε μια πρωτοφανή έκλαμψη της ανούσιας καριέρας του) θα μας δείξει οτι η οικειότητα με το Πρόβλημα (θάνατος, υποταγή, ανέχεια...) μπορεί να είναι χειρότερο από το ίδιο το Πρόβλημα. Χωρίς εύκολους συναισθηματισμούς και με την απουσία μουσικής καταφέρνει να δημιουργήσει ένα απόκοσμο ψυχρό περιβάλλον χωρίς να ωθεί κανένα συναίσθημα (εξάλλου το συναίσθημα είναι ένα και το ξέρουμε πρίν πατήσουμε play). Mε καλή αλλά όχι πομπώδη παραγωγή χτίζει μια απόκοσμη ψυχρή ατμόσφαιρα, χωρίς πολλά πολλά σκηνικά, με έμφαση στους διαλόγους και τους χαρακτήρες, χωρίς γραφικότητες και εύκολους συναισθηματισμούς, με εξαιρετικό cast (Harvey Keitel στο ρόλο του αξιωματικού των SS και Steve Buscemi σε ρόλο εβραίου μαυραγορίτη) μας παρουσιάζει τα όρια της ανθρώπινης αδυναμίας.
1. μια ερμηνεία του ολοκαυτώματος εδω