Chasing Amy (1997)

 Ο Χόλντεν και ο Μπάνι είναι παιδικοί φίλοι, εργένηδες, συγκάτοικοι και επιτυχημένοι σχεδιαστές κομικ. Η ζωή τους και η σχέση τους θ' αλλάξει όταν γνωρίσουν την Αλύσσα, επίσης σχεδιάστρια κόμικ, την οποία θα ερωτευτεί ο Χόλντεν. Το πρόβλημα είναι ότι η Αλύσσα είναι λεσβία.
Το μεταλλαγμένο boy meets girl της Generation X. Αντιπροσωπευτικό ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά από έναν πάλαι ποτέ βασικό του εκπρόσωπο, τον geek guru Kevin Smith, αμέσως μετά το θρίαμβο του Clerks.1994 (το  Mallrats.1995 δεν μετράει).
 Ξεκινά σ'ένα φεστιβάλ κομικ όπου οι δυο φίλοι παρουσιάζουν το Bluntman & Chronic, παρακολουθούν την επεισοδιακή ομιλία του έγχρωμου ακτιβιστή Hooper X που κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά γιατί είναι γκέι και αργότερα γνωρίζουν την Έιμι ( Joey Lauren Adams) που βγάζει το Ιδιοσυγκρασιακή Ρουτίνα. Ο Χόλντεν πνίγει τα συναισθήματα του μετά την δημόσια αποκάλυψη των προτιμήσεων της Έιμι παραμένοντας φίλος και κρυφα ερωτευμένος μαζί της. Η φιλία τους θα εξελιχθεί σε έρωτα ξενερώνοντας τις φίλες της΄Ειμι και τον Μπάνι, ο οποίος σκαλίζοντας το παρελθόν της ανακαλύπτει οτι το παρατσούκλι της στο λύκειο ήταν Finger Cuffs (για την πλούσια, πειραματική, εφηβική, σεξουαλική της εμπειρία). Θα ξεπεράσει ένα τέτοιο 2ο σοκ ο Χολντεν?
 So 90s low budget cult classic ανορθόδοξη ρομαντική κομεντί. Στηρίζεται στους έξυπνους, ειρωνικούς, κάφρικους, αστείους διαλόγους μεταξύ των προβληματικών slacker χαρακτήρων γύρω απ'την ποπ κουλτούρα, σχέσεις, σεξ, φιλία, κομπλεξ, εγωισμό, καφρίλες, τα πλάγια ρατσιστικά μυνήματα του Star Wars.1977 και τα τριολε του Άρτσυ. Λίγο πριν το τίμιο, ρεαλιστικό και ασυνήθιστο φιναλε εμφανίζονται οι 2 μαστούρηδες σουπερ ήρωες στους οποίους βασίζεται το κομικ -ο βρωμόστομος Jay και ο Silent Bob(=Kevin Smith) ο οποίος μιλά για πρώτη φορά και εξηγεί τον τίτλο του έργου. 

1. ελλ. τίτλος- Ακολουθώντας την Έιμι

2. άλλοι slackers εδω 

3.

Carnival of Souls (1962)

H Μέρι είναι η μοναδική επιζών αυτοκινητιστικού ατυχήματος. Μετακομίζει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη για να εργαστεί  όμως η μορφή ενός νεκροζώντανου ανδρός και ένα εγκαταλειμμένο λουνα παρκ την στοιχειώνουν.
 Ένας μικρός σταθμός στην ιστορία του κινηματογράφου. Μια απόδειξη οτι ο κινηματογραφος δεν είναι έργο των Δισεκατομμυρίων, δεν είναι έργο Αστέρων, δεν είναι το Θέαμα των πολυεθνικών (3/18 απ'το Μανιφέστο του Σταύρου Τορνέ). Δεν γνώρισε επιτυχία στην εποχή της αλλά η αξία της αναγνωρίστηκε στο πέρασμα του χρόνου και δικαιώθηκε ως cult classic.
 Ξεκινά με κόντρα αυτοκινήτων μεταξύ αντρών και γυναικών. Τα αυτοκίνητα στριμώχνονται σε μια στενή γέφυρα και οι γυναίκες πέφτουν στο ποτάμι. Η Μέρι σώζεται από θαύμα αλλά δεν θυμάται πως βρέθηκε εκεί. Πετάει μαύρη πέτρα πίσω και μια νέα αρχή την περιμένει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη όπου θα εργαστεί ως σολίστ εκκλησιαστικού οργάνου. Γνωρίζει την σπιτονοικοκυρά της, τον παπά/εργοδότη και τον μπεκρή γείτονα που την γλυκοκοιτάζει αλλά αυτή μένει μόνιμα απόμακρη στον κόσμο της. Ταυτόχρονα κατατρέχεται από μια απειλητική μορφή ενός κοστουμαρισμένου νεκροζώντανου ανδρός που εμφανίζεται απ'το πουθενά και κάποιες στιγμές νιώθει αόρατη ανάμεσα σε κόσμο. Οι ψευδαισθήσεις(?) θα γίνονται εντονότερες και ψάχνοντας διέξοδο θα βρεθεί στο εγκαταλειμμένο λουνα παρκ όπου θα έρθει αντιμέτωπη με την αλήθεια.
 Είναι η πρώτη και η τελευταία μεγάλου μήκους ταινία (74μιν) κάποιου Herk Harvey (εμφανίζεται στο ρόλο του εφιάλτη) με πρωταγωνίστρια την επίσης εξαφανισμένη Candace Hilligoss. Αν και γυρισμένη με χαμηλό προυπολογισμό και ερασιτέχνες ηθοποιούς αποτελεί κινηματογραφικό επίτευγμα και υπόδειγμα ταινίας τρόμου. Η εφιαλτική ατμόσφαιρα απροσδιόριστης ανησυχίας, το (πολυαντιγραμμένο) ευρηματικό σενάριο, η πομπώδη μουσική εκλησσιαστικού οργάνου και η ασπρόμαυρη απόκοσμη φωτογραφία έγραψαν ιστορία επηρεάζοντας μεταξύ άλλων τους Lynch, Polanski, Shyamalan, Romero. Ταλαντεύεται μεταξύ φανταστικού και πραγματικού, κορυφώνεται στο τελευταίο τέταρτο με το καρναβάλι των ψυχών και αποκαλύπτεται στο ανοιχτό ανατρεπτικό φινάλε. Αλλόκοτο, πρωτότυπο, άρτιο, αυθεντικό, υποβλητικό, μακάβριο, με επιρροές από Ingmar Bergman και Jean Cocteau, χωρίς προηγούμενο και μπροστά από την εποχή του  b movie
1.ελλ τιτλος - Το Σημάδι της Αμαρτίας

2.άλλος ένας αόρατος εδώ και ένα στοιχειωμένο σπίτι εδώ
3. ολόκληρη η ταινία με ελλ. υπότιτλους εδώ

4.

The Taking of Pelham One Two Three (1974)

4 βαριά οπλισμένοι άντρες καταλαμβάνουν ένα υπόγειο τρένο του μετρο της Νέας Υόρκης, κρατούν ομήρους τους επιβάτες και ζητούν μεγάλο χρηματικό ποσό για να τους αφήσουν ελεύθερους. Αν δεν ικανοποιηθεί το αίτημα τους θα εκτελούν έναν όμηρο κάθε 1 λεπτό. Οι αρχές προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τις διαπραγματεύσεις και να μαντέψουν την έξοδο διαφυγής των απαγωγέων.
 Κλασσικούρα 70ς heist/thriller/action.  Βασισμένο στη υπερεπιτυχημένη ομότιτλη νουβέλα του Morton Feelgood. Από αυτά που θα έπρεπε να απαγορεύεται να γίνουν remake.

 Ξεκινά μ'ένα απο τα διασημότερα  thriller score (David Share) και την κατάληψη του συρμού που θα φτάσει στο Pelham στις 1.23. 4 ομοιόμορφα μεταμφιεσμένοι με κωδικά ονόματα (Mr. Blue, Mr. Green, Mr. Grey και Mr. Brown-βλ.Reservoir Dogs.1992) επιβίβαζονται από διαφορετικές στάσεις, απειλούν τον οδηγό και παίρνουν τον έλενχο του τρένου. Αποκόπτονται απ'τα υπόλοιπα βαγόνια και μένουν στο πρώτο κρατώντας ομήρους τους 18 επιβάτες. Ακολουθούν κατα γράμμα το σχέδιο τους, είναι αποφασισμένοι για όλα, δεν κάνουν παραχωρήσεις και διαπραγματεύονται με τον αστυνόμο των συγκοινωνιών που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Ταμείο, γραφειοκρατεία, υπάλληλοι και δήμαρχος αναγκάζονται να συντονιστούν και να κινητοποιηθούν άμεσα ενώ όλη η μπατσαρία έχει μαζευτεί στις εξόδους του μετρό. Μια απίθανη περίπτωση που το σύστημα ασφάλειας του μεγαλύτερου μετρο του κόσμου δεν έχει προβλέψει και αρχικά μοιάζει με αστείο μιας και η μοναδική έξοδος μοιάζει να είναι το να πετάξουν με το βαγόνι μέχρι την κούβα. 

Γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε αυθεντικούς χώρους του μετρό της Νέας Υόρκης. Συλλαμβάνει την ατμόσφαιρα και τον κυνισμό της εποχής εγκλωβίζοντας μια μικρογραφία της κοινωνίας στο έλεος 4 αδίστακτων και των αντανακλαστικών των αρχών. Oι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σταδιακά ενώ η ασταμάτητη ένταση μεταφέρεται από το υπόγειο στο κέντρο ελένχου χωρίς υποπλοκές, ρομάτζα, εκρήξεις και ηρωισμούς. Ρεαλιστική δράση, σασπένς από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, δόσεις χιούμορ και σουπερ ερμηνείες απο Walter Matthau, Robert Shaw, Martin Balsam.  Ακολούθησαν 2 αποτυχημένα remake

1.ελλ.τίτλος - Ωρα 1:23, Πανικός στο Μετρό της Νέας Υόρκης.

2.

Surf Nazis Must Die (1987)

 Κάπου στο κοντινό μέλλον, ένας μεγάλος σεισμός κατεστρέφει την ακτογραμμή της καλιφόρνια. Ο Adolph, διοικητής μιας συμμορίας από βλάκες νεοναζί και κύρηκας του άριου surfing, εκμεταλλεύεται το χάος που επικρατεί για να γίνει ο φίρερ της νέας παραλίας. Καλεί σε συνάντηση όλες τις υπόλοιπες συμμορίες (Samurai Surfers, Designer Waves, Pipeliners, Skate Rats) στο bunker και τους προτείνει να συνεργαστούν, κάτω από τη σβάστικα, για τον έλενχο της Power Beach. Αρνούνται και ο πόλεμος ξεκινά. Ένα από τα αθώα θύματα των Surf Nazis είναι ο αφροαμερικανός εργάτης Ελρόι που προσπάθησε να αποτρέψει μια ληστεία γριούλας. Η απαρηγόρητη θεούσα μάνα του ζητά εκδίκηση. Παρατά τον οίκο ευγερείας και πάνoπλη καβάλα σε μια μηχανή καταδιώκει τους νεοναζι, που έχουν πλέον κυριαρχήσει μετά από επικές μάχες στην αμμουδιά.  

So Bad,  It's Good Ζ-movie της ανεξάρτητης θρυλικής Troma. Ένοχη Απόλαυση. Μεταφέρει αυτοσχεδιαστικά, αφηρημένα και φαρσοειδώς το Warriors.1981 από τους σκοτεινούς δρόμους σε μια τεράστια παραλία/μεταποκαλυπτκό τοπίο, προσθέτωντας χαβαλέ, μητρική εκδικητική μανία και footage απο επαγγελματικό surfing.  Παραδόξως το synth electro soundtrack είναι τέλειο σε βαθμό που κάποιες στιγμές ξεχνάς οτι βλέπεις 80s trash. Aρκετά κατώτερο από τα κλασσικά της εταιρίας (The Toxic Avenger.1984, Class of Nuke 'Em High.1986, Redneck Zombies.1989, Tromeo & Juliet.1996) αλλά κέρδισε λόγω Τίτλου. Taste some of  Mama’s home cooking, Adolf!

1. εδω ολόκληρο το έπος, 1 απ'τις 100 ταινίες που ανέβασε η τίμια Troma Entertainment στο youtube για τα 40 της χρόνια

2.

 3. bonus track από ομότιτλη ολλανδική HC Punk μπάντα

Ex Drummer (2007)

 Τρεις σχεδόν ανάπηροι losers ζητούν από διάσημο συγγραφέα να γίνει ο drummer της punk-rock μπάντας τους για να συμμετάσχουν σε τοπικό μουσικό διαγωνισμό. Αυτός δέχεται με σκοπό να χρησιμοποιήσει την εμπειρία του στο καινούργιο του διήγημα.
Στην αφίσα γράφει- this is hardcore και στην άλλη αφίσα γράφει- ένα  σκοτεινότερο, διασκεδαστικότερο πανκ ροκ Τrainspoting. Δεν είναι διαφημιστικό κόλπο. Βέλγικη Έκθεση Ωμοτήτων βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Herman Brusselmans.
Ξεκινά με τον συγγραφέα να μας εξηγεί την κυνική του στάση απέναντι στη ζωή και μετά μπαίνουν οι ευρηματικοί τίτλοι αρχής που -σε rewind- μας παρουσιάζουν τους 3 white-trash rednecks. Ένας υπερβίαος μισογύνης Ψευδός τραγουδίστης, ένας σχεδόν Κουφός ναρκωμανής κιθαρίστας και ένας γκέι μπασίστας με Άκαμπτο Χέρι (από τραυματικό αυνανισμό). Όλοι ζουν σε άθλιες τρύπες, κάτω από άθλιες συνθήκες, με κατεστραμμένες οικογένειες. Ο συγγραφέας για να μπει στην μπάντα ως drummer πρέπει να έχει απαραίτητα και αυτός μια μορφή αναπηρίας και αυτή είναι οτι Δεν Παίζει drums. Βαφτίζει την μπάντα Οι Φεμινιστές και "θα βγει για λίγο από τον χαρούμενο κόσμο του, θα κατέβει στα βάθη της ηλιθιότητας, της ασχήμιας, της αναισθησίας, της αναξιοπιστίας και του ψεύτικου. Θα πιαστει από τη ζωή των απόκληρων, χωρίς να ανήκει στον κόσμο τους, έχοντας τη επίγνωση ότι πάντα μπορεί να επιστρέψει στο δικό του κόσμο". Προβάρουν διασκευάζοντας Τέλεια το Mongoloid των Devo ως φόρο τιμής στην ανάπηρη υπόσταση τους. Μεγάλος αντίπαλος για το έπαθλο είναι η μπάντα του σιχαμερού big dick (όνομα και πράμα). Ο celebrity drummer κατευθύνει καταστάσεις, ενισχύει τις άπειρες ίντριγκες και επικτύνει τον εφιάλτη τους μέχρι και το αιματηρό ανατρεπτικό φινάλε.   

Tραχύ, υπερβολικό, ενοχλητικό, προκλητικό, γκροτέσκο, χωρίς ίχνος πολιτικής ορθότητας,  ωμό punk crime/drama/comedy. Μια άτσαλη βουτιά στην επιμελώς αθέατη πλευρά του καταπιλιστικού Βορρά. Οι Βίαιοι, Βρώμικοι και Κακοί.1976 ζουν στο μοντέρνο μεσαίωνα, χωρίς διέξοδο και μέλλον, σε μια παραζάλη φτώχιας, ομοφοβίας, μηδενισμού, ξενοφοβίας, ναρκωτικών, απάθειας, κυνισμού, μιζέριας και βίας κάθε επιπέδου και θα γίνουν η είδηση σοκ της ημέρας και ένα ακόμα πετυχημένο μυθιστόρημα του εναλλακτικού μπουρζουά "ανθρωπιστή" συγγραφέα που θα συγκινήσει τις μάζες. Διάφορα στιλιστικά κόλπα με δόσεις σουρρεαλισμού, άφθονο κάφρικο χιούμορ, εξωφρενικές καταστάσεις, γρήγορος ρυθμός, πολύ μουσική, άφθονοι απίθανοι χαρακτήρες, ανωμαλίες, τρελοί διάλογοι, επεισοδιακό battle of the bands. Τhis is hardcore
1. ελλ τίτλος= Ένα Παράξενο Κουαρτέτο

Across 110th Street (1972)

Τρεις έγχρωμοι του γκέτο του Χάρλεμ κλέβουν τα χρήματα των λευκών μαφιόζων, σε μια ένοπλη ληστεία με πολλά θύματα. Δύο ντετέκτιβ, ένας παλιός λευκός και ένας φιλόδοξος έγχρωμος, ελπίζουν να τους βρουν πριν την Μαφία.
 Αντιπροσωπευτικό blaxploitation- είδος που άνθισε στις ηπα των 70ς. Χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες που κατεγράφαν την καθημερινότητα των γκετο και απευθύνονταν κυρίως στο αφρο- αμερικάνικο κοινό. Tο Χάρλεμ είναι το μεγαλύτερο γκέτο των μαύρων, μία από τις πιο διάσημοτερες υποβαθμισμένες περιοχές της Νέας Υόρκης,  συνώνυμη με την εξαθλίωση, την υψηλή εγκληματικότητα και τα ναρκωτικά. 

Η μαύρη μαφία διοικεί όλο το Χάρλεμ (όπλα, προστασία, ναρκωτικά,  πορνεία, τζόγος).  Η άσπρη μαφία διοικεί την μαύρη. Το Χάρλεμ είναι δική τους ανακάλυψη και αυτή η ληστεία πληγώνει το κύρος τους. Ο γαμπρός του Νονού (Anthony Franciosa), το παιδί για όλες τις δουλειές, αναλαμβάνει να βρει τα χρήματα και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους υπαίτιους. Οι ληστές είναι λουμπεναριά που έλπιζαν να πιάσουν την καλή μ'ένα έξυπνο σχέδιο που πήγε στραβά και τώρα κρύβονται χωρίς έξοδο διαφυγής. 2 αταίριαστοι μπάτσοι αναλαμβάνουν την υπόθεση- ένας κουρασμένος, υπερόπτης, ρατσιστής, παλιοσχολίτης, ιταλο-αμερικάνος (Anthony Quinn) που παρά τα γεράματα του αρνείται να αποσυρθεί και ένας νεαρός, καριετερίστας, προοδευτικός, απόφοιτος κολεγίου αφρο-αμερικάνος (Yaphet Kotto). Η συνεργασία τους είναι σχεδόν αδύνατη. 

Αν και συγκαταλέγεται στα πρώιμα κλασσικά blaxploitation και εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το αγαπητό υποείδος (gangsters, pimps, Funk, εντυπωσιακές αμφιέσεις, διαπλοκή, διαφθορά, black power, κ.α.) καταφέρνει να ξεπερνά τα στενά όρια του, χαρις την αυθεντικότητα και την κινηματογραφική του αρτιότητα. Αναπαριστά ένα ακόμα μακελειό στην Πρωτεύουσα των γκετο, την σοκαριστική είδηση της ημέρας, την σχεση ρατσισμού-εθελοδουλείας-εκμετάλλευσης-αρχών, την παντοδυναμία του χρήματος και τον τρόπο λειτουργίας του κόσμου. Μηδενιστικό urban crime (αντι)buddy cop action thriller με ασταμάτητη δράση, ωμή βία σε όλα τα επίπεδα, πιστολίδι, κυνηγητά σε στενά/δρόμους/ταράτσες, super funky soundtrack από Bobby Womack και J.J. Johnson, δυνατές ερμηνείες, αγωνία, ανατροπές και ένταση από το πρώτο λεπτό μέχρι και το συγκλονιστικό φινάλε.

1. Ο δρόμος του τίτλου είναι το σύνορο μεταξύ Central Park και του Harlem. 

2. αλλα 2 σύγχρονα blaxploitation εδω και εδω

Junk (2000)

4μελη συμμορία μετά από πετυχημένη ληστεία σε κοσμηματοπολείο συναντά την τοπική Yakuza σε εγκατελημένη στρατιωτική βάση που κάποτε είχε χρησιμοποιηθεί για πειράματα σε νεκρούς.

Μαζί με τα Wild Zero.1999 και Versus.2000 αποτελεί την αργοπορημένη είσοσο της Ιαπωνίας στη zombie φιλμογραφία. Είναι bledder movie, δηλ. Yakuza vs zombies σε συνδιασμό με Tarantino.

Ξεκινά με αμερικάνο Τρελό Επιστήμονα να πειραματίζεται με την πράσινη φόρμουλα DNX σε γυναικείο πτώμα. Αυτό αναστένεται μετά από λίγο και τον καταβροχθίζει. Ο συνταχματάρχης καλεί τον γιαπωνέζο Δρ που είχε αναμειχθεί στο πρόγραμμα παλαιότερα- με σκοπό να αναστήσει την γυναίκα του- να βρει λύση, και αυτή είναι η ανατίναξη της βάσης. Εν τω μεταξύ η συμφωνία ληστών-γιακούζα χάλασε και στο πιστολίδι διαλύεται το εργαστήριο και το DNX χίνετε σε στοιβαγμένα πτώματα που γίνονται zombies. Ακολουθεί πανδαιμόνιο και ο σώζων εαυτόν σωθήτω αλλά ζωντανοί/ζωντανοί μένουν μόνο 2 ληστές- η φεμινίστρια νοσοκόμα που ονειρεύται πορσε και ο τραυματίσμενος junkie. Καταφθάνει και ο Δρ για να αποκαταστήσει την βλάβη στο μηχανισμό αυτοκαταστροφής και να αντιμετωπίσει την latex super zombie εκδοχή της γυναίκα του.

Αξιοπρεπέστατο παλαιομοδίτικο low budget Zombie fan movie. Κάποιες μικρές πρωτοτυπίες χάνονται εκεί που διασταυρώνονται οι Romero-Fulci-O'Bannon +ReAnimator.1985 και τα Reservoir Dogs.1992-From Dusk Till Dawn.1996. Παραδόξως παίρνει σοβαρά τον ευατό του και συνωστίζει όλα τα αγαπημένα κλισέ- χαζοί διάλογοι, καταδίωξη, αποτυχημένο χιουμορ, λίγο γυμνό, όμορφα Αργά και πεινασμένα Ιταλικά zombies, κακές ερμηνείες, πλούσιο gore, δυνατό body count, μια υποψία κοινωνικής κριτικής, happy end(?!) και μια συγκινητική νεκρο/ζώντανη ερωτική υποπλοκή. Μοναδικό με τίποτα καινούργιο αλλά με όλα τα παλιά καλά μαζί.
1.

Sid and Nancy (1986)

Βιογραφία του  Sid Vicious, μπασίστα των Sex Pistols, και της κοπέλας του Nancy Spungen. Οι ένδοξες μέρες της μπάντας, η διάλυση και η solo συνέχεια, η εξάρτηση τους απ'την ηρωίνη και η τραγική τους κατάληξη.

Ο βρετανοεβραίος John Simon Richie έμεινε στην ιστορία ως Sid Vicious και αποτελεί ίσως την πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα της punk μουσικής (όχι για την δεξιοτεχνία του στο μπάσο). Σύμβολο μιας εξαγριωμένης γενιάς που έχει βαρεθεί τα πάντα και δεν βλέπει μέλλον , στριμωγμένη από συντηρητισμό και ανεργία αρέσκεται στην (αυτο)καταστροφή. Στο πλευρό του ήταν πάντα η Νάνσυ.  

Ξεκινά λίγο πριν το τέλος. Μπάτσοι μαζεύουν τον Sid ως βασικό ύποπτο για τον φόνο της Νάνσυ από ένα ιστορικό ξενοδοχείο της Ν.Υ. που εχει γεμίσει δημοσιοκάφρους. Γνωρίστηκαν πριν 1 χρόνο στο Λονδίνο. Η ηρωινομανής Νάνσυ που επιμενεί πως δεν είναι γκρουπι παρέσυρει τον Sid στην πρέζα και αμέσως γίνονται αχώριστοι σε μια σχέση αλληλοεξάρτησης με βάση τα ναρκωτικά. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας μάταια την απωθούν θεωρώντας την κακή επιρροή. Μετά την αποτυχημένη περιοδεία στην αμερική η μπάντα διαλύεται και ο Sid συνεχίζει σολο καριέρα με μάνατζερ την Νάνσυ. Αυτή τον ωθεί να προσπαθήσει περισσότερο και κανονίζει μερικές συναυλίες αλλά ο πανκ θρύλος έχει ξεπέσει και η εξάρτηση απ'την ηρωίνη μεγαλώνει παρά κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες με μεθαδόνη. Ακολουθεί απομόνωση και η αγωνιώδη αναζήτηση της επόμενης δόσης. Μετά απο ακόμα ένα μεγάλο τσακωμό μέσα στη παραζάλη, οπου ο Sid λέει οτι θέλει να επιστρέψει στην αγγλία και να ξεκόψει απ'τη πρέζα, η Νάνσυ του ζητά να την σκοτώσει με αποτέλεσμα να την μαχαίρωσει θανάσιμα.
Η πανκ εκδοχή του Ρομέου κ Ιουλιέτας, το χρονικό ενός junkie έρωτα, ωμή καταγραφή της εξάρτησης, η ιστορία ενός αυθάδη αφελή πιτσιρικά που γνώρισε την αποθέωση και την παρακμή στη σύντομη διάρκεια της ζωής του πηγαίνοντας παραπέρα το live fast-die young. Ο Alex Cox συνεχίζει μετά το Repo Man(1984) με punk ταινια αποθανατίζοντας με ειλικρίνεια το κλίμα της εποχής και την πολυδιάστατη μουσικοπολιτικοκοινωνική έκρηξη με φόντο την ιστορία των Sex Pistols (αν και δεν είναι ιστορικά ακριβής όπως λέει ο Johnny Rotten). Σκηνές απο επεισοδιακές συναυλίες, συνεντεύξεις, το βιντεοκλιπ για την αριστουργηματική διασκευή του My Way, ασταμάτητα βρισίδια, ουρλιαχτά, καβγάδες, βανδαλισμοί, παλαβομάρες, κάφρικο χιουμορ, καταχρήσεις, πόγκο, ακρότητες, πολύ μουσική. Καλή η Chloe Webb αλλά ο τότε πρωτοεμφανιζόμενος Gary Oldman είναι τέλειος και αξέχαστος. Love Kills

1.Στο νοσοκομείο ο Sid βλέπει το Night Of The Living Dead (1968)
2.άλλος ένας καταραμένος έρωτας εδώ και άλλος ένας εδώ

και μια πανκισα εκεί 

King of New York (1990)

O μεγαλέμπορος ναρκωτικών Frank White αποφυλακίζεται και συναντιέται με την παλιά του συμμορία στη Νέα Υόρκη. Προσπαθεί να ξαναπάρει τα ηνία του υποκόσμου με απώτερο σκοπό να φτιάξει ένα νοσοκομείο για τους άπορους.
Μια παράξενη μοντέρνα εκδοχή του Robin Hood που απογοήτευσε κοινό και κριτικούς αλλά δικαιώθηκε απ'την home video αγορά και αναγνωρίστηκε σαν cult classic όπως συνηθίζετε με τις αντισυμβατικές ταινίες του Abel Ferrara (Ms. 45.1981, Bad Lieutenant.1992)
Ο Frank (Christopher Walken) είναι ελεύθερος ξανά και οι ισσοροπίες δυνάμεων θα αλλάξουν. Ηγείται μιας συμμορίας μαύρων και πλαισιωμένος απ'τις 3 ερωμένες του κινείται ανάμεσα σε πολυτελή ξενοδοχεία και κακόφημα κλαμπ. Τα χαμένα χρόνια στη φυλακή τον έκαναν ανελέητο και βιάζεται να ξαναγίνει Ο Βασιλιάς Της Νέας Υόρκης (ελλ.τίτλος). Εξολοθρεύει με σύντομες διαδικασίες τις ανταγωνιστικές μαφίες (κολομβιανή, ιταλική, κινέζικη) και κυριαρχεί στον υπόκοσμο, αλλά αυτή τη φορά θέλει να χρησιμοποιήσει την εξουσία του για κάτι καλό- να χρηματοδοτήσει ένα νοσοκομείο στην υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης και γιατί όχι να "τρέξει" για δήμαρχος. Εμπόδιο στο όραμα του στέκεται μια ομάδα αδιάφθορων μπάτσων που θα χρησιμοποιήσουν άνομες μεθόδους για την εγκαθίδρυση του.

Μοναδικό ανάμεσα στα gangster films λόγω του ιδιότυπου χαρακτήρα του. Αν και στηρίζεται στους κώδικες του είδους, τους υπερβαίνει και γίνεται μια σύγχρονη τραγωδία που μιλά για έναν άνθρώπο που παλεύει να ανατρέψει το πεπρωμένο του με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει και επιτρέπεται. Κινηματογραφημένο μόνο νύχτα σε μια παρακμιακή, διαφθερμένη, παρανοική, απειλητική Ν.Υ. όπου εξουσία, χρήμα, παρανομία και βία είναι αλληλένδετα και επιβιώνει μόνο ο πιο αδίστακτος. Άφθονο πιστολίδι, καταδιώξεις, υπαρξιακά, γκλαμουρίστικο gangsta lifestyle, πρώιμο hip hop soundtrack, πλούσιο καστ- David Caruso, Laurence Fishburne, Wesley Snipes, Steve Buscemi ενώ οι όποιες ατέλειες καλύπτονται κάτω απ'την ερμηνεία του υποβλητικού Christopher Walken.

1.Frank White είναι (όχι τυχαία) και ένα απ'τα ψευδώνυμα του Notorious B.I.G 
2.έρχεται ριμεικ με τον Puff Daddy (γελάμε)
3.ένας άλλος βασιλιάς εδώ

4.

4.bonus track 

Maniac (1980)

Ένας ψυχοπαθής κατ΄εξακολούθηση δολοφόνος επιτίθεται σε νεαρές γυναίκες και τις σκοτώνει με φρικτούς τρόπους, εκδίκουμενος την μητέρα του που τον κακομεταχείριζοταν όταν ήταν μικρός.
Αντιπροσωπευτικό exploitation slasher της καλύτερης εποχής του αγαπημένου horror υποείδους που ξεκινά με το Halloween.1978 του John Carpenter(The Thing.1982, In The Mouth Of Madness.1994) και τελειώνει με το A Nightmare on Elm Street.1984 του Wes Craven και αναβίωσε πιο πρόσφατα με το Scream.1996 πάλι του 2ου. Για όλα βέβαια ευθύνεται το Psycho.1960. Το σενάριο και ο ρόλος του τίτλου ανήκουν στον Joe Spinell (1936-1989) που πέρασε με μικρούς ρόλους από 2 Nονους, 2 Ροκυ, Taxi Driver.1976, Sorcerer.1977, Cruising.1980 κ.α. αλλά έμεινε για πάντα γνωστός ως Ο Μανιακός (ελλ.τιτλος).
Είναι ο μοναχικός, διεστραμένος, σαδιστής Frank Zito και μπαίνει δυναμικά απ'το 1ο λεπτό με διπλό φονικό ζευγαριού στη παραλία. Κυκλοφορεί μόνος στην πόλη τις νύχτες, γυρεύωντας μια αόριστη εκδίκηση και σκοτώνει τυχαίες όμορφες γυναίκες με υπερβίαιο κάθε φορά τρόπο. Τους πέρνει τα σκάλπ και όταν επιστρέφει στην μακάβρια τρύπα του τα καρφώνει στα κεφάλια των γυναικείων κουκλών βιτρίνας που του κάνουν παρέα καθώς παρακολουθεί με απάθεια τα κατορθώματα του στις ειδήσεις. "Βλέπει" την πόρνη μάνα του είτε δολοφονεί με γουρλωμένα μάτια μια γυναίκα, είτε συνομιλεί με τις κούκλες σε μια υπερβατική διάσταση. Μια φωτογράφο μόδας θα είναι το μάταιο ρομαντικό του ενδιαφέρον.
Σαν ψευδο-ντοκιμαντερ για την ανούσια καθημερινότητα, τα αρρωστημένα κίνητρα και την αποτρόπαια δράση ενός serial killer (βλ.Man Bites Dog.1992). Η φτήνια της παραγωγής λειτουργεί παράλληλα χτίζοντας μια  ατμόσφαιρα αστικής παρακμής, σήψης και ανησυχίας, που σκεπάζεται από την σάπια ψυχοσύνθεση του one man show Spinell και κορυφώνεται στις αιματηρές, ψυχρές  δολοφονίες που συνοδεύονται από τα θεσπέσια, ρεαλιστικά,  special gore effects του πρωτομάστορα Tom Savini, ο οποίος  χαρίζει και το κεφάλι του (ο disco boy στο 2ο διπλό φονικό) για ένα απ'τα πιο φημισμένα head explosion. O William Lustig (Vigilante.1983, Maniac Cop trilogy 1988.1990.1993) στο ντεμπούτο του  αξιοποιεί στο έπαρκο, με guerrilla τεχνοτροπία, όλα τα αγαπημένα σκηνοθετικά κλισέ, με κορυφαία την αγωνιώδη σκηνή καταδίωξης της νοσοκόμας στους διαδρόμους του μετρό και την βόλτα στο νεκροταφείο. Ευχαριστούμε για την αναπάντεχη bonus zombie σκηνή και το λυτρωτικό σουρρεαλιστικό τελικό bloodbath.
Αχώνευτη, αποκρουστική, ωμή, νοσηρή, απαγορευμένη μέχρι το 2002 (video nasty), cult classic low budget ταινία φρίκης και τρόμου με αρνητικές κριτίκες, αντιδράσεις φεμινιστριών και μαζικές αποχωρήσεις απ'τα φεστιβάλ. Ιt's only a movie, it's only a movie, it's only a movie...
1. το sequel που υπόσχεται το φινάλε δεν ήρθε ποτέ
2.άλλοι 3 serial killers M.1931, Henry.Portait of a Serial Killer.1986 και  Angst.1983     

3.Το soundtrack ξαναχρησιμοποιήθηκε στο diy έπος η Eπιστροφή των Καθαρμάτων.2003 του Φωκίωνα Μπόγρη (Κάθαρση.2010)

4.έγινε remake to 2012 με τον ίδιο τίτλο
5.

Sound of Noise (2010)

Μια ομάδα απο 6 drummers σχεδιάζει να κάνει 4 μεγάλες παράνομες συναυλίες που θα φέρουν το χάος στην πόλη. Τους καταδιώκει ο άμουσος αρχηγός της αντιτρομοκρατικής.

Η αρχή έγινε με το πολυβραβευμένο short - Music for One Apartment and Six Drummers.2001. 10 χρόνια μετά, η ίδια ομάδα επιστρέφει με μεγάλου μήκους επεκτείνοντας το ίδιο concept και το διαμέρισμα γίνεται ολόκληρη πόλη.

Το μουσικό αντάρτικο αποτελείται από την Sanna Persson και την παρέα της- 6 αποτυχημένοι, δεξιοτέχνες, παθιασμένοι και σνομπ drummers που αηδιασμένοι από το μουσικό κατεστημένο της πόλης βάζουν μπροστά το μεγάλο σχέδιο "Music for One City and Six Drummers". Επικίνδυνο, τρελό, παράνομο και θα αλλάξει το κοσμο. Aποτελείται απο 4 μέρη- 4 συναυλίες σε 4 διαφορετικά σημεία της πόλης, με μουσικά όργανα τα διάφορα αντικείμενα που υπάρχουν στον ιδιότυπο συναυλιακό χώρο. Το 1ο live έχει τίτλο "Doctor Doctor Give Me (Gas in My Ass)" και θα γίνει μέσα σε χειρουργείο με όργανα τον ασθενή/tv διασημότητα και τον εξοπλισμό του χειρουργείου. Το 2ο "Money 4 U Honey" θα γίνει σε τράπεζα με κοινό τρομοκρατημένους υπαλλήλους και πελάτες- "Nobody move! This is a gig! Just listen and nobody gets hurt". Το 3ο "Fuck the Music (Kill! Kill!)" είναι έξω από την όπερα, με όργανα μπουλτόζες και κομπρεσέρ και καταστρέφει τη μεγαλείωδη συναυλία του μαέστρου/αδερφός του μπάτσου και το 4ο "Electric Love" θα γίνει στις εγκαταστάσεις της δεη με δοξάρια και έγχορδα τα καλώδια υψηλής τάσης. Ο άτονος μπάτσος/το μαύρο πρόβατο μιας οικογένειας διακεκριμένων μουσικών, μισεί τη μουσική και θέλει μόνο ησυχία. Διώκει τους κουκουλοφόρους βάνδαλους μουσικούς με μοναδικό στοιχείο τον μετρονόμο που αφήνουν πίσω τους αλλά Πως να νικήσει κάτι που δεν μπορεί να αντιληφθεί?

Μουσική crime comedy χωρίς προηγούμενο και επόμενο. Πρωτότυπη, αυθεντική, απίστευτη και όμως αληθινή (95% αυτό που ακούς είναι αυτών που βλέπεις), επιμορφωτική, ευρηματική, εξωφρενική, πειραματική, πολιτική κατά βάθος, θορυβώδης και αστεία, από ανθρώπους που αγαπούν πολύ τη μουσική και για ανθρώπους  που αγαπούν πολύ τη μουσική.

1. Οι τίτλοι των συναυλιών είναι παρμένοι από το μανιφέστο The Art of Noises.1913 του ιταλού φουτουριστή Luigi Russolo  

2.

An American Hippie in Israel (1972)

  Ένας νεουρκέζος χίπις/απόστρατος του πολέμου στο Βιετνάμ,  γυρνώντας  τον κόσμο, φτάνει στο Ισραήλ. Εκεί θα βρει ομοϊδεάτες και μαζί τους θα προσπαθήσει να χτίσει μια μικρή χίπικη ουτοπία.

Η κινηματογραφική πενία της εποχής εξωθεί στην όλο και μεγαλύτερη αναζήτηση και ανάσυρση αυθεντικών στιγμών απ’το παρελθόν του σινεμά, ακόμα και αν αυτές αγγίζουν τα όρια του γελοίου. Μια οικειοθελώς χαμένη ταινία που δεν είδε κανείς στην εποχή της, ξεθάφτηκε και επαναπροβλήθηκε με τεράστια επιτυχία το 2013 στα μεταμεσονύχτια του Τελ Αβίβ και επανεκδόθηκε τιμητικά σε τριπλό digitally restored dvd με επεξεργασία που στοίχησε πολύ περισσότερο από την ίδια την παραγωγή. Είναι το μεγαλεπήβολο θρασύ d.i.y. όραμα ενός μικρού Ed Wood.1995, του one hit wonder (σενάριο/σκηνοθεσία/παραγωγή) Amos Sefer, να εισάγει το hippie lifestyle  στο αμόλυντο Ισραήλ,  επηρεασμένος από την έξαρση της αντι-κουλτούρας και την επιτυχία του Easy Rider.1969

Ξεκινά «ορθά» - οδοστρωτήρας ισοπεδώνει χωράφι γεμάτο λουλούδια  υπό τους ήχους πολυβόλων και εκρήξεων (βλ.Βιετνάμ). Ο ξυπόλητος χίπις με μούσια, καπέλο και προβιά, κατεβαίνει από το αεροπλάνο.  Κάνει οτοστόπ και τον παίρνει μια ηθοποιός με κάμπριο. Την βόλτα τους  διακόπτουν 2 ενοχλητικοί αινιγματικοί ασπρουλιάρηδες κουστουμαρισμένοι μουγκοί -σαν Εξωγήινοι- που τον ακολουθούν, για άγνωστους λόγους, σε ολόκληρο τον πλανήτη.  Τον προσκαλεί για καφέ στο σπίτι της, τις μιλά για τις φρικαλεότητες του πολέμου,  δεν θυμάται πόσους σκότωσε, αναρωτιέται το γιατί όλα αυτά και τελειώνει το 1o κήρυγμα του με το περιβόητο “Stop Pussing Bottons, FOOLS “. Σεξ. Η ηθοποιός θα τον βοηθήσει να βρει συντρόφους για μια ελεύθερη κοινωνία σε ένα τόπο μακριά από όλα αυτά.  Βρίσκουν ένα ζευγάρι, και μετά μια μεγάλη παρέα σε μια πλατεία. Παραλλάσσουν  χορευτικά σε δυάδες και φτάνουν σ’ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο στη παραλία. Τραγούδι, τσιγάρο, ποτό, χορός, άλλο ένα  κήρυγμα για ένα κόσμο χωρίς ρούχα και κυβερνήσεις. Freeee!!! Έμφανίζονται ξαφνικά οι 2 κακοί και σκοτώνουν τους πάντες με πολυβόλα (απίστευτοτατο! κατ)  εκτός από τα 2 πρώτα ζευγάρια  που κρύφτηκαν κάτω απ’τα πτώματα των συντρόφων τους. Άλλο ένα κήρυγμα και ευτυχισμένοι ταξιδεύουν για το νησί της αγάπης και ειρήνης. Τεράστιο road trip σε ερημιές. Beautiful!!! Κάνουν στάση για να αγοράσουν ένα πρόβατο από ένα παζάρι. Στον δρόμο Τον παίρνει ο ύπνος και βλέπει ένα άηχο ψευδοψυχεδελικό-σουρεαλιστικό γαλάζιο όνειρο σε ψεύτικο! Slow Motion! με ασύνδετες σκηνές αντιπολεμικού περιεχομένου και αυτόν να χτυπά με ένα τεράστιο σφυρί 2 ανθρωποειδή ρομπότ που παίζουν με μια σφαιρική σκακιέρα– η καλύτερη σκηνή της ταινίας. Beautiful!!! Στάση σε  σουπερμάρκετ για τροφή, αλκοόλ και βάρκα φουσκωτή. Τεράστιο road trip σε ερημιές. Freedom  ζητωκραυγάζουν φτάνοντας στο ξερονήσι.  Παιχνίδια στη θάλασσα, χορός, άλλο ένα κήρυγμα, σεξ. Το επόμενο πρωί η βάρκα έχει εξαφανιστεί. Παίρνει την ευθύνη πάνω Του και κολυμπά μέχρι την απέναντι όχθη για προμήθειες μέχρι που αναγκάζεται να επιστρέψει όταν εμφανίζονται Καρχαρίες (=σωσίβια). Οι άντρες μαζεύουν αχινούς και ψάχνουν λύση συζητώντας στα ακαταλαβίστικα για άπειρη ώρα σε διαφορετική γλώσσα (βλ.Πύργος της Βαβέλ)– η 2η καλύτερη σκηνή.  Απελπισία, αυτόματος πρωτογονισμός και εμφύλιος στον παράδεισο μεταξύ ζευγαριών. Στρατοπεδεύουν στις 2 άκρες του νησιού.  Στην επική μάχη για το πρόβατο, στο πολυσυζητημένο φινάλε, θα επικρατήσει ο Α χίπις. Ουρλιάζει από απελπισία καθώς βλέπει τους 2 παράξενους (που μαζί με τους καρχαρίες -Μάλλον- συμβολίζουν όλους τους λόγους που η ουτοπία είναι κάτι το αδύνατο) να τον παρακολουθούν από την απέναντι όχθη, να παίρνουν το κάμπριο και να φεύγουν. The End. Δεν υπάρχουν λόγια.  Sooo bad it’s good

1. Τίτλοι τέλους και τελικό wtf - “With special thanks: the government of Israel”