Junk (2000)

4μελη συμμορία μετά από πετυχημένη ληστεία σε κοσμηματοπολείο συναντά την τοπική Yakuza σε εγκατελημένη στρατιωτική βάση που κάποτε είχε χρησιμοποιηθεί για πειράματα σε νεκρούς.

Μαζί με τα Wild Zero.1999 και Versus.2000 αποτελεί την αργοπορημένη είσοσο της Ιαπωνίας στη zombie φιλμογραφία. Είναι bledder movie, δηλ. Yakuza vs zombies σε συνδιασμό με Tarantino.

Ξεκινά με αμερικάνο Τρελό Επιστήμονα να πειραματίζεται με την πράσινη φόρμουλα DNX σε γυναικείο πτώμα. Αυτό αναστένεται μετά από λίγο και τον καταβροχθίζει. Ο συνταχματάρχης καλεί τον γιαπωνέζο Δρ που είχε αναμειχθεί στο πρόγραμμα παλαιότερα- με σκοπό να αναστήσει την γυναίκα του- να βρει λύση, και αυτή είναι η ανατίναξη της βάσης. Εν τω μεταξύ η συμφωνία ληστών-γιακούζα χάλασε και στο πιστολίδι διαλύεται το εργαστήριο και το DNX χίνετε σε στοιβαγμένα πτώματα που γίνονται zombies. Ακολουθεί πανδαιμόνιο και ο σώζων εαυτόν σωθήτω αλλά ζωντανοί/ζωντανοί μένουν μόνο 2 ληστές- η φεμινίστρια νοσοκόμα που ονειρεύται πορσε και ο τραυματίσμενος junkie. Καταφθάνει και ο Δρ για να αποκαταστήσει την βλάβη στο μηχανισμό αυτοκαταστροφής και να αντιμετωπίσει την latex super zombie εκδοχή της γυναίκα του.

Αξιοπρεπέστατο παλαιομοδίτικο low budget Zombie fan movie. Κάποιες μικρές πρωτοτυπίες χάνονται εκεί που διασταυρώνονται οι Romero-Fulci-O'Bannon +ReAnimator.1985 και τα Reservoir Dogs.1992-From Dusk Till Dawn.1996. Παραδόξως παίρνει σοβαρά τον ευατό του και συνωστίζει όλα τα αγαπημένα κλισέ- χαζοί διάλογοι, καταδίωξη, αποτυχημένο χιουμορ, λίγο γυμνό, όμορφα Αργά και πεινασμένα Ιταλικά zombies, κακές ερμηνείες, πλούσιο gore, δυνατό body count, μια υποψία κοινωνικής κριτικής, happy end(?!) και μια συγκινητική νεκρο/ζώντανη ερωτική υποπλοκή. Μοναδικό με τίποτα καινούργιο αλλά με όλα τα παλιά καλά μαζί.
1.

The Dead (2010)

Ένας αμερικάνος μηχανικός του στρατού,μοναδικός επιζών αεροπορικού ατυχήματος,ενώνει τις δυνάμεις του με ντόπιο στρατιώτη για να αντιμετωπίσει τους "ζωντανούς νεκρούς" στην Αφρικάνικη έρημο.

Στη δεκαετία που μας πέρασε κυκλοφόρησαν περισσότερες ταινίες zombie από οτι σε ολόκληρο τον προηγούμενο αιώνα. Από υποείδος του σινεμά τρόμου που καθιερώθηκε με το Dawn of the Dead (1978) του George-πατέρα των zombie-Romero κατάφερε να γίνει αυτόνομο είδος. Το revival τoυ genre οφείλετε κυρίως στα βρετανικά 28 Days Later... (2002) και Shaun of the Dead (2004) και χρειάστηκε κάποιες εκμοντερνιστικές παρεμβάσεις στο μύθο για να αναζοπυρωσεί το ενδιαφέρον του κοινού. Δυστυχώς ελάχιστες από αυτές είναι πραγματικά καλές (αν και για μας όλες οι ταινίες με zombie είναι υπεράνω κριτικής)
Το θριαμβευτικό ντεμπούτο των βρετανών αδερφών Ford -2 φανατικών του είδους- διαφέρει μακράν απο τα μέχρι τώρα συνηθισμένα. Πρωτοτυπούν επιστρέφοντας στο κλασσικό -make up και όχι cgi, φίλμ και όχι ψυχιακή κάμερα, αργόσυρτα zombie (ΤΑ ΖΟΜΒΙΕ ΔΕΝ ΤΡΕΧΟΥΝ) -και μεταφέρουν το σκηνικό της Αποκάλυψης στην Αφρική- δλδ Νέγροι Ζombie. Aν το District 9 (2009) ήταν -εξωγήινοι στην Αφρική, το The Dead είναι- zombie στην Αφρική. Ο λευκός αμερικάνος για να επιβιώσει πρέπει να διασχίσει την έρημο αντιμετωπίζοντας τον διψασμένο 3ο κόσμο για ανθρώπινη σάρκα. Χρήμα, φυλή, πολιτισμός δεν έχουν καμία σημασία πια. Οι 2 πρώην εχθροί συμμαχούν και με λιγοστά καύσιμα και πυρομαχικά προσπαθούν να επιβιώσουν. Ελπίζωντας να φτάσουν στις οικογένειες τους γίνονται οι ξεναγοί μας στην κόλαση. Ο 3ος χαρακτήρας είναι η Αφρική η ίδια, όμορφα κινηματογραφημένη- απ'την ατέλειωτη έρημο στα πυκνά δάση, και απ'τα ρημαγμένα χωριά σε γυμνά απόκρυμνα βουνά- μοιάζει με αχανές φυλακή λαβύρινθο.

First zombie appears at 01:13. Πρίν καν πέσουν οι τίτλοι αρχής η ταινία πείθει για την ονειρική/εφιαλτική ατμόσφραιρα, την διαφορετική της αισθητική και τον old school προσανατολισμό της. Τρομακτικά zombie, άψογο γκορ, φτωχά αλλά ευρηματικά σκηνικά, σκηνές με δυνατό suspens, αφρικάνικα τοπία, κάποια λάθη και αφέλειες αναγκαστικά, άφθονη ρεαλιστική δράση αλλά δυστυχώς το τελικό bloodpath δεν έρχεται ποτέ. Τίμιο βρετανικό low-budget post apocalyptic zombie road movie που θα μπορούσε να είναι lost classic.
Ελπίζουμε το The Dead να είναι η γέννηση ενός νέου revival.

Ada: Zombilerin dügünü (2010)

The wedding of the zombies
Μια παρεα παει σε εναν γαμο φιλων τους σε καποιο νησι και το βιντεοσκοπει.Στην δεξιωση,αργοτερα,σκανε τα ζομπι και ...

δεν ειναι ουτε καλη,ουτε κακη ταινια.ειναι η πρωτη τουρκικη ταινια με zombie.
Γυρισμενο σε στυλ The Blair Witch Project.
Aποτυγχανει ως horror αλλα κερδιζει ως κωμωδια.
ευτυχως εχει μονο 76 λεπτα διαρκεια.

1.το πρωτο 20λεπτο ειναι αχρηστο
2.με ενσωματωμενους υποτιτλους http://www.megaupload.com/?d=EZ5TK454

Great Head Explosion Scene (2)

Let Sleeping Corpses Lie (1974)

Ένα πειραματικό μηχάνημα υπέρηχων εξολόθρευει τα έντομα που καταστρέφουν τις καλλιέργειες αλλά προκαλεί και την επιστροφή των νεκρών στη ζωή.

Για άλλη μια φορά η μητέρα φύση εκδικείται τον άνθρωπο. Oι πρώτοι που θα αντιληφθούν την οργή της είναι ο adiguer George και η Εdna. Η επίθεση από έναν πρόσφατα νεκρό και η γέννηση εξαιρετικά επιθετικών μωρών τους φέρνουν στο συμπέρασμα ότι οι υπέρηχοι, επηρεάζοντας πρωτόγονα νευρικά συστήματα, ευθύνονται για αυτά τα παράξενα συμβάντα. O hippie hater-επιθεωρητής ΜcCormick φυσικά δεν θα τους πιστέψει, θα τους θεωρήσει σατανιστές και ύποπτους για τους παράξενους φόνους

Πρίν ακόμα αρχίσουν να βγαίνουν μαζικά zombie-ταινίες ο ισπανός George Grau έδωσε την καλύτερη ευρωπαική εκδοχή του είδους και δύσκολα θα χαρακτηριζόταν μια ακόμα απομιμήση του τρισμέγιστου Romero. Δίνει περισσότερη έμφαση στο suspense, στην σκοτεινή και απόκοσμη ατμόσφαιρα παρά στο (λίγο αλλά καλό) gore και κάνει ξεκάθαρες από την αρχή τις κοινωνικές και οικολογικές του αναφορές με εικόνες αστικής μόλυνσης και κ(λ)ινικά απαθείς ανθρώπους στο κομφούζιο της πόλης. Καθυστερεί λίγο να μπει στο ψητό χτίζοντας σταδιακά την ενδιαφέρουσα πλοκή, παρουσιάζει τους κεντρικούς χαρακτήρες και στο 2ο μισό το ενδιαφέρον και η δράση απογειώνονται με highlights δυο κορυφαίες αιματηρές σκηνές δράσης στο νεκροταφείο και στο νοσοκομείο.Tα zombie είναι υπέροχα και πανίσχυρα και μοιάζει να έχουν συνείδηση ...αλλά δυστυχώς δεν είναι πολλά. Αν και είναι Ιταλο-ισπανική παραγωγή εξελλίσεται στην επαρχία του Μάντσεστερ(!), γύρω από την γραφική λίμνη Peak District. H αντιμπατσίλα, τα ρεαλιστικά σπλαττερ εφε του Giannetto De Rossi (αργότερα συνεργάτη του Lucio Fulci), το πρώτο μωρό-zombie(!), o πρώτος hippie-zombie(!), οι συμβολισμοί, το ευρηματικότατο φινάλε και η καλλιτεχνική της αρτιότητα παρά το μικρό budget είναι τα στοιχεία που την καθιστούν μια από τις καλύτερες ταινίες με zombies (τα zombies δεν τρέχουν!)

1.Διάσημη επίσης για τους πολλούς τίτλους με τους οποίους κυκλοφόρησε>Le massacre des morts-vivants,The Living Dead at Manchester Morgue ,Breakfast at the Manchester Morgue ,Do Not Speak Ill of the Dead ,Don't Open the Window ,Invasion der Zombies,Non si deve profanare il sonno dei morti,Zombi 3,επιδρομή από το νεκροταφείο.......
2.Inspector ΜcCormick :You are all the same, the lot of you with your long long hair and faggot clothes...Drugs, sex, every sort of filth.And you hate the police, don't you?

The Zombie Christ Trailer

The Zombie Christ Trailer 1 from Adam Henderson on Vimeo.

The Most Controversial Movie Ever Made

GEORGE ROMERO AND HIS ZOMBIE TRILOGY ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΝΩΤΙΚΟ FANZINE “HIGH FREQUENCIES” ΤΕΥΧΟΣ 1- ΜΑΡΤΙΟΣ 2004

Ο George Romero γεννήθηκε το 1940 στη Νέα Υόρκη. Ήταν συγγραφέας και σκηνοθέτης, γνωστός πιο πολύ ως ο άνθρωπος που ξεκίνησε τη σειρά και σχολή ταινιών με κεντρικό θέμα τους ζωντανούς νεκρούς, γνωστούς στο ευρύτερο κοινό ως zombies, των όντων αυτών που ξαναζούσαν μόνο και μόνο για να τραφούν από τους ζωντανούς και που δεν υπηρετούσαν και δεν ακολουθούσαν κανένα εκτός από το ένστικτο τους. Ο G. Romero ήταν πρωτοπόρος αφού ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε και ασχολήθηκε με τη συγκεκριμένη κινηματογραφική σχολή τρόμου και τάραξε τα νερά του τότε mainstream κινηματογράφου ενώ πρόσδωσε στο κινηματογράφο μια πεσιμιστική χροιά εναρμονισμένη με το τότε κλίμα στις Η.Π.Α που ήθελε τη τότε νεολαία να αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό τις αρχές και να εναντιώνεται στον πόλεμο του Βιετνάμ που ήταν πιο φρικτός από κάθε ταινία του Romero. Εξάλλου τα πολιτικοκοινωνικά μυνήματα που περνάει μέσα από τις ταινίες του είναι ξεκάθαρα.

The Night of the Living Dead (1968)

Η πρώτη ταινία της zombie τριλογίας του Romero. Είναι μια ασπρόμαυρη, low-budget ταινία, με αξεπέραστη ατμόσφαιρα, με άσημους και άπειρους ηθοποιούς που παρόλα αυτά όμως έκανε το μπαμ και δημιούργησε μια ολόκληρη σχολή ταινιών τρόμου. Από ένα απροσδιόριστο οι νεκροί επανέρχονται στη ζωή και τρώνε τους ζωντανούς. Είναι πολύ αργοί και σκοτώνονται μόνο αν χτυπηθούν στο κεφάλι ή καούν. Ο κεντρικός ήρωας είναι μαύρος ενώ η συμπεριφορά και η θηριωδία ορισμένων ανθρώπων ξεπερνάει ακόμη και αυτή των νεκροζώντανων τεράτων. Η ταινία έχει επίσης ένα πολύ κλειστοφοβικό χαρακτήρα αφού οι βασικοί πρωταγωνιστές αμπαρώνονται σε ένα σπίτι για να γλιτώσουν από τις ορδές των zombies. Η ταινία που άλλαξε τα πάντα στο τρομακτικό και φανταστικό κινηματογράφο.

Dawn of the Dead (1978)

Στη 2η του ταινία ο Romero συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό. Τα zombies έχουν εξαπλωθεί παντού αλλά αυτή τη φορά είναι άλλοτε τρομακτικά και άλλοτε κωμικά. Οι ζωντανοί νεκροί κατακλύζουν ένα εμπορικό κέντρο, ένα χωρό δηλαδή με προορισμένο για αγορά και κατανάλωση υλικών αγαθών. Δέχονται την επίθεση μιας ομάδας άγριων τσοπεράδων, πιο άγριων ίσως και τα ίδια τα τέρατα ενώ για άλλη μια φορά ένας από τους βασικότερους ήρωες είναι μαύρος. Για άλλη μια φορά η ταινία έχει ένα κλειστοφοβικό χαρακτήρα ενώ όπως και σε όλες τις zombie ταινίες του Romero αυτός που τραυμαατίζεται από τα zombies μετατρέπεται και αυτός σε zombie. Άλλο ένα cult classic!

Day of the Dead (1985)

Το 3ο μέρος της τριλογίας και ο επίλογος. Τα εφέ είναι πολύ βελτιωμένα ενώ είναι και η πιο gore ταινία από όλη τη τριλογία. Έχει πολλές καφρίλες όσον αφορά τις διατροφικές συνήθειες των zombies(δεν ενδείκνυται για ευαίσθητα στομάχια) και το κλειστοφοβικό στοιχείο παραμένει. Τα zombies έχουν αυτή τη φορά εξαπλωθεί παντού στη γη ενώ οι ζωντανοί έχουν κρυφτεί κάτω από τη γη (σε μια υπόγεια στρατιωτική βάση). Οι νεκροί περπατάνε στη γη και οι ζωντανοί έχουν χωθεί κάτω από αυτή. Για άλλη μια φορά η θηριωδία κάποιων ανθρώπων (στρατωτικών) ξεπερνάει αυτή των zombies ενώ πάλι ένας από τους βασικότερους ήρωες είναι μαύρος. Η καινοτομία σε αυτό το έργο είναι η ύπαρξη ενός εξημερωμένου zombie με ανθρώπινα συναισθήματα ενώ αξιοσημείωτη είναι και μια από τις τελευταίες σκηνές όπου ο κακός και αυταρχικός αρχηγός- στρατιωτικός πέφτει στη κυριολεξία στα χέρια των zombies (ή μήπως στα χέρια του λαού?).

Ο George Romero είναι αυτός που άλλαξε τα πάντα στη σχολή ταινών τρόμου και επηρέασε πολλούς μετέπειτα σκηνοθέτες (ακόμη και τον άλλο μεγάλο δημιουργό ταινιών zombies, τον Ιταλό Lucio Fulci) του είδους.