The Player (1992)

Ένας παραγωγός του Hollywood εκβιάζεται ανώνυμα από ενα σεναριογραφο που είχε απορρίψει στο παρελθόν. Στη προσπάθεια του να ανακαλύψει τη ταυτότητα του εκβιαστή μπλέκεται σε μια υπόθεση δολοφονίας και ερωτεύεται την ερωμένη του θύματος.
Η μόνιμη κόντρα μεταξύ του Altman και των στούντιο ήταν η βασική έμπνευση για την δημιουργία αυτής της ταινίας. Μια μικρή εκδίκηση. Ξεκινώντας με ένα απίστευτο 8λεπτο μονοπλάνο μας εισάγει αμέσως στην καθημερινότητα ενός στούντιο όπου παραγωγοί, στελέχοι, σεναριογράφοι, γραμματείς, σεκιουριτάδες, τουρίστες πηγαινοέρχονται ασταμάτητα. Πρωταγωνιστής είναι ο Griffin Mill -αυτός που ακούει ιδέες για σενάρια και αποφασίζει αν κάποια αξίζει να γίνει ταινία. Κομψός, αυτάρκεστος, με χρημα, εξουσία, γραμματεα/ερωμένη, χαμόγελο... Η εμφάνιση του εκβιαστή σεναριογράφου, την στιγμή που απειλείται η καρέκλα του από έναν γλείωδη καριετερίστα, είναί το πρόσχημα που χρειάζεται ο Αλτμαν για να ξεδιπλώσει μια ανελέητη σάτιρα πάνω στη βιομηχανία του χολυγουντ και τα άτομα που τη συγκροτούν, την καλλιτεχνική και ηθική τους απάθεια. Σε πρώτο επίπεδο εξελίσσεται η υπόθεση εκβιασμού και η παράνοια του Griffin και στο δεύτερο παρακολουθούμε την πολιτική των στούντιο. Το μεγάλο comeback του Αλτμαν δεν χωρά στα πλαίσια κάποιου συγκεκριμένου είδους, δεν υπακούει στους κανόνες αλλά παίζει μαζί τους συνθέτοντας ένα κράμα από comedy- crime- drama- mystery- romance- thriller. Με ένα ευφυέστατο σενάριο γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις μέχρι το φινάλε (τόσο στο στυλ όσο και στην αφήγηση) και με μια καινοτόμα χρήση του χώρου, του καστ, του ήχου, των διαλόγων και της κίνησης της κάμερας δίνει μια ρεαλιστική αίσθηση του περιβάλλοντος καταφέρνωντας να τοποθετεί τον θεατή μέσα στα δρώμενα. Ενορχηστρώνει αρμονικά ενα μωσαικό από πολυάριθμους χαρακτήρες και προσθέτει περίπου 60 cameos απο μεγάλα ονόματα του χολλυγουντ που παίζουν τον ευατό τους συμμετέχοντας στην ταινία ως σκηνικό, σαν ζωντανό ντεκορ. Με αναρίθμιτες και συνεχείς αναφορές στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου (πρόκληση για film-buffs) πετά υπονοούμενα στον θεατή ενώ ταυτόχρονα ειρωνευεται τις καταστάσεις. Επίσης βλέπουμε την πορεία μιας ταινιας- από την αρχική ιδέα μέχρι και την τελική της μορφή και ακούμε πολλά σενάρια σε 25 λεξεις το καθένα. O Αλτμαν απομυθοποίει το Hollywood αλλά η ίδια η ταινία μας λέει πόσο σπουδαίο θα μπορούσε να είναι. Μια απο τις καλυτερες ταινίες "για το σινεμά" με βραβείο σκηνοθεσίας και πρώτου ανδρικού ρόλου για τον Tim Robbins στις κάννες και αρκετές υποψηφιότητες για οσκαρ. Μια ταινία που δεν θα γεράσει ποτέ.
1.

Ed Wood (1994)

Ο Ed Wood έμεινε στη ιστορία του κινηματογράφου ως ο «χειρότερος σκηνοθέτης του κόσμου». Στη δεκαετία του 50, γύρισε ταινίες που σήμερα χαρακτηρίζονται παρωδίες. Λάτρευε την σκηνοθεσία και ο κινηματογράφος ήταν η ζωή του. Ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στην ζωή του και πρωταγωνιστής στις ταινίες του ήταν ο Bela Lugosi.

H μοναδική του ταινία του Tim Burton που πατά σε χαρακτήρες και όχι στο στυλ και την ατμόσφαιρα είναι ένας φόρος τιμής για τον αγαπημένο του σκηνοθέτη. Έναν ονειροπόλο ετεροφιλόφιλο τραβεστί παθιασμένο με το σινεμά που παρά την έλλειψη ταλέντου και budget κατάφερνε με τον δικο του d.i.y. τρόπο να γυρίζει ταινίες που αργότερα θα γινόταν η αιτία της εμφάνισης του όρου B-movies. Το ακραίο πάθος του για τον κινηματογράφο, η εκκεντρικότητα και η παραδοξότητα του Τίτλου τον ακολούθησε σε όλη του την πορεία στο Hollywood.
Από το αυτοβιογραφικό Glen Or Glenda (1952)-μια υπεράσπιση του τραβεστισμού -στο Bride Of The Monster (1953) οπου ο Bela Lugosi υποδύεται ένα τρελό επιστήμονα που στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα στρατό υπεράνθρωπων μέχρι το θρυλικό Plan 9 from Outer Space. Οι προσπάθειες του να βρει παραγωγούς, η φιλία του με τον ξεπεσμένο πια 74χρονο εθισμένο στη μορφίνη Bela Lugosi-ο d.i.y. τρόπος που γύρναγε τις ταινίες του, οι αυταπάτες ταλέντου, οι  εκκεντρικοι φίλοι-συνεργάτες του και η συνάντηση του με το Orson Welles-ίνδαλμα του Γουντ. H εικόνα μοιάζει με τις ασπρόμαυρες ταινίες τρόμου των 50s και η αναπαράσταση της εποχής είναι πιστικότατη. Aπολαυστικος ο Johnny Depp ως Έντ Γούντ και ο Martin Landau στον ρόλο του Bela Lugosi ενώ και το υπόλοιπο καστ είναι άψογο (+ Bill Murray). Αυτή η αστεία και συγκινήτική ωδή στην αποτυχία αν και σήμερα θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες για το σινεμά δεν γνώρισε επιτυχία το 1994. "Μέσα στην ιστορία του κινηματογράφου ο Ed Wood είναι μια μοναδική και χαρακτηριστική περίπτωση, ένα παράδειγμα του ότι η αιωνιότητα δεν κερδίζεται μόνο διαμέσου του ωραίου και υψηλού, αλλά και μέσα από το ταπεινό και το άσχημο."