The Passenger (1975)

Ρεπόρτερ βρίσκεται σε αποστολή κάπου στη βόρεια Αφρική. Όταν βρίσκει νεκρό τον ένοικο του διπλανού δωματίου στο μοτέλ όπου διαμένει, αλλάζει τις φωτογραφίες στα διαβατήρια και υοθετεί την ζωή του. Ανακαλύπτει αργότερα οτι ο νεκρός ήταν έμπορος όπλων.
 Άλλη μια κορυφαία στιγμή του μεταπολεμικού κινηματογράφου από τον Michelangelo Antonioni. Το τελευταίο του αριστούργημα. Ίσως η καλύτερη κινηματογραφική πραγματεία πάνω στο ζήτημα της ταυτότητας. Ο τίτλος Passenger περιγραφει καλύτερα το περιεχόμενο από το Professione: Reporter.
 Παρακολουθούμε τον 40αρη Locke (=κλειδωµένος) να δίνει την δική του μάχη για καταξιωμένη καριέρα μαζεύοντας ντοκιμαντερίστικο υλικό για τον εμφύλιο πόλεμο κάποιου κρατιδίου της Αφρικής. Η δυσκολία επικοινωνίας με τους ντόπιους κάνει ακόμα πιο δύσκολη την αποστολή και θα φτάσει στα όρια του όταν, αναζητώντας αντάρτες του ενωμένου απελευθερωτικού μετώπου, ξεμήνει μόνος στην μέση της ερήμου με το τζιπ κολλημένο στην άμμο. Επιστρέφοντας απελπισμένος και εξαντλημένος στο άθλιο ξενοδοχείο του παρουσιάζεται η απόλυτη ευκαιρία για μια νέα αρχή. Στο πρόσωπο του νεκρού συνομίληκου γείτονα που τα έπιναν παρέα, αναγνωρίζει ένα πιθανό ευατό, κάποιον ξεχασμένο από το θεό που πέθανε άσκοπα, και σχεδόν ενστικτωδώς, αλλάζει ταυτότητα με τον νεκρό αφήνοντας πίσω τον βαρετό γάμο του, την κακοήθη δουλειά του και την πληκτική ζωή του και τραβά μονόδρομη πορεία προς το άγνωστο. Εξερευνώντας τον καινούργιο του ευατό ακολουθεί την αντζέτα και τα προγραμματισμένα ραντεβού του νεκρού και ανακαλύπτει οτι ο Robertson ήταν έμπορος όπλων και συνεργάζοταν με τους αντάρτες που αυτός έψαχνε να τους πάρει συνέντευξη. Στην νέα του ζωή, με συντροφιά μια βιβλιοφάγο, ταξιδιώτρια, φοιτήτρια αρχιτεκτονικής που γνώρισε στο ταξίδι του, τρέχει αλλά δεν μπορεί να κρυφτεί. Τον αναζητούν μυστικοί πράκτορες της δικτατορικής κυβέρνησης του κρατιδίου, η γυναίκα του και ένας φίλος (για να μάθουν πως πέθανε ο Locke).
 Tο άμεσα αναγνωρίσιμο (αρχιτεκτονικό) ύφος του Αντονιόνι (Red Desert.1964) είναι πέρα από τα είδη και τα ενέχει όλα σ'ένα Φαουστικό κοσμοπολίτικο (Λονδίνο, Σαχάρα, Μόναχο, Βαρκελώνη) road movie με στοιχεία κατασκοπικού θριλλερ, περιπέτειας καταδίωξης και υπαρξιακού δράματος πάνω στην αποξένωση του ανθρώπου της σύγχρονης αστικής κοινωνίας. Ελλειπτικοί διάλογοι, μεγάλης διάρκειας πλάνα, αναντιστοιχεία εικόνας και ήχου, μη γραμμική αφήγηση, απουσία μουσικής, ψυχογραφική χρήση του χώρου- όλα λειτουργούν μ'ένα τρόπο όπου “τα ερωτήματα είναι πιο αποκαλυπτικά από τις όποιες απαντήσεις” και οι εικόνες μιλούν περισσότερο από τα λόγια "φτάνοντας τόσο μακριά, όσο κανείς άλλος, την έκφραση των πιο απόκρυφων συναισθημάτων" (Ακίρα Κουροσάβα.Ikiru.1952). Πρωταγωνιστεί ο Jack Nicholson (μετά το Chinatown.1974 και πριν το One Flew Over the Cuckoo's Nest.1975) και η  Maria Schneider (Last Tango in Paris.1972). Διαχρονικά μοντέρνο, αντισυμβατικό, πολυεπίπεδο, βατό arthouse με άφθονες σκηνές ανθολογίας και σήμα κατατεθέν το μνημειώδες το 7λεπτο μονοπλάνο μεγάλης κατασκευαστικής δυσκολίας του ευρηματικού φιναλε (το οποίο ξεπεράστηκε τεχνολογικά την επόμενη χρονιά που κυκλοφόρησε η steadicam).

 1. Κάτι ήξερε ο Nicholson που όταν αντιλήφθηκε ότι κυκλοφορούσε πετσοκομμένο, τόσο στη διάρκεια όσο και στις διαστάσεις του κάδρου, απέκτησε τα δικαιώματά του, το απέσυρε από την αγορά και φρόντισε να κυκλοφορήσει ξανά στην αυθεντική του μορφή.

 2. άλλος ένας που αλλάζει ταυτότητα εδώ και κάποιοι χωρίς ταυτότητα εδω και ενας άλλος ρεπορτερ εδω

The Wicker Man (1973)

 Θρησκόληπτος μπάτσος φθάνει στο νησί Summerisle για να ερευνήσει την εξαφάνιση ενός νεαρού κοριτσιού. Εκεί κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει την κοπέλα. Απ'τον λόρδο του νησιού μαθαίνει οτι οι κάτοικοι είναι παγανιστές και έρχεται αντιμέτωπος με τις θρησκευτικές τους δοξασίες και πρακτικές.

 Χαρακτηριστικό παράδειγμα cult classic ταινίας που σοδομίστηκε αρχικά από remake (με Nicolas Cage.2006) και αργότερα κατακρεουργήθηκε από τον ίδιο τον δημιουργό (Robin Hardy) με ένα ακόμα χειρότερο prequel (The Wicker Tree.2011) που ευτυχώς δεν είδε κανένας. Η σημαντικότερη βρετανική ταινία τρόμου όλων των εποχών (αν και δύσκολα θα μπορούσε να ταξινομηθεί), μια απο τις καλύτερες βρετανικές ταινίες, Ο Πολίτης Κέιν (1941) των ταινιών τρόμου, η καλύτερη ερμηνεία/ρόλος του Κρίστοφερ Λι για τον ίδιο, κ.α. Στον πυρήνα βρίσκεται η πάλη δύο δογματικά αντίθετων κουλτουρών.....

Ο αγνός ποιμένας του θεού, αντοικοινωνικός, πουριτανός, αρραβωνιασμένος, παρθένος, άκαμπτος μπάτσος (Edward Woodward) φτάνει στα "Σόδομα και Γόμορρα". Πίστη, παρθενιά και αντίληψη δοκιμάζονται στο ξεχασμένο απ'το χρόνο απομονωμένο χωριό που ευημερεί με πρωτόγνωρη ελευθεριότητα σε όλα τα επίπεδα, μακριά απο τα πρότυπα του δυτικού χριστιανικού κόσμου. Σεξουαλικά σκεύη στις βιτρίνες, σεξουαλική διεπαδαγώγιση στο σχολείο, αλλόκοτες ιατρικές πρακτικές, έξαλλα αλκοολικά γλέντια γερόντων, όργια στο δάσος, τελετές γυμνών κοριτσιών σε αρχαία μνημεία, γαιτανάκι, φυσιολατρεία, νεκροταφείο/ένα δέντρο σε κάθε τάφο. Κανείς δεν θέλει να τον βοηθήσει. Ξένος, ανεπιθύμητος, απελπισμένος και μόνος με ανίσχυρη εξουσία φτάνει στον ιδιοκτήτη του νησιού Christopher Lee (ω τι κόμη! Κόμη Δράκουλα) για εξηγήσεις. Αυτός τον προτρέπει να φύγει για να μην προσβληθεί απο τον επικείμενο εορτασμό της πρωτομαγιάς. Δεν φεύγει και θα γνωρίσει απο κοντά Το Καταραμένο Σκιάχτρο (ελλ.τίτλος), σαν τον προνομιούχο τρελό που θέλησε να γίνει βασιλιάς για μια μέρα.

Τρόμος στο κοινόβιο. Αλληγορία για τον θρησκευτικό φανατισμό. Ταξίδι στον Brave Old World. Εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση εδώ. Επηρεασμένη απ'την χίππικη κουλτούρα, την συντηρητική κριτική σε αυτήν, τις διάφορες θρησκευτικές αιρέσεις της εποχής και το μακελειό της Οικογένειας Μάνσον. Αντιμετωπίζει την κάθε θρησκεία σαν όπιο, σαν ισχυρό παραισθησιογόνο μέσο χειραγώγησης των μαζών. Ξεκινά σαν Sherlock Holmes story, αποφεύγει φτηνά κλισε του είδους, δεν έχει αίμα, εντείνει το σασπενς με υπόγεια ένταση, ατμόσφαιρα μυστηρίου και ανατροπές, κάνει παύσεις για γυμνό, ειδωλολατρική εθνογραφία, υπέροχα τοπία και όμορφα φολκ τραγουδάκια (Paul Giovanni) και κορυφώνεται στο αξέχαστο και συγκλονιστικό φινάλε ανθολογίας. Ιδιοσυγκρασιακό αταξινόμητο αγέραστο αριστούργημα ανάμεσα στο arthouse και το mainstream, ορόσημο και μοναδική περίπτωση musical folk horror cultexploitation

1.πόσο κόπια είναι το φινάλε του Kill List (2011)

2.η σκηνή αποπλάνησης του μπάτσου από την bond girl-Britt Ekland είναι απ΄τις ομορφότερες ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου

3.Michel Foucault: « To The Wicker Man είναι σαν ένα ξυπνητήρι, ένα ξυπνητήρι για να ‘ξυπνήσουμε’ από τον αέναο ‘ανθρωπολογικό ύπνο’ που μας διέπει, ξυπνητήρι που καίει και διαλύει τις λανθασμένες αντιλήψεις και προκαταλήψεις για την ‘ανθρωπότητα’ »
4.

Decoder (1984)

Η μουσική Muzak σχεδιάζεται για να επενδύσει διακριτικά συγκεκριμένους χώρους της καθημερινής ζωής (εμπορικά κέντρα, εστιατόρια, κτίρια γραφείων, ασανσερ κ.ά.), με σκοπό την ανάλογη επίδραση στην ανθρώπινη διάθεση και συμπεριφορά.
΄Ενας νεαρός πανκ sound artist (FM Einheit - Einsturzende Neubauten) ανακαλύπτει τις ηχητικές συχνότητες που μπορούν να επηρεάσουν δραστικά την ανθρώπινη διάθεση και συμπεριφορά. Σε ένα όνειρο του βλέπει την στριπτιζεζ φίλη του (την υποδύεται η πραγματική cristiane f) παρέα με τον Burroughs και τον αρχιερέα (Genesis P-Orridge -Throbbing Gristle, Psychic TV) ενός κινήματος που κηρρύτει οτι "Η πληροφορία είναι σα μια τράπεζα. Κάποιοι από μας είναι πλούσιοι... κάποιοι από μας είναι φτωχοί από πληροφορία. Όλοι μας μπορούμε να είμαστε πλούσιοι! Η δουλειά μας, η δουλειά σας, είναι να ληστέψουμε την τράπεζα. "Κλέβει την κασσέτα από ένα fast food restaurant- με στρατιωτική εκπαίδευση του προσωπικού- που παίζει muzak,  αποκωδικοποιεί την μουσική , την remixαρει με τους δικούς του ήχους και δημιουργεί το αντι-muzak.  Αφού πρώτα την αντιγράψει πολλές φορές, αντικαθιστεί την καινούργια κασσέτα με αυτές των καταστημάτων και τις μοιράζει σε άλλους πάνκιδες στο δρόμο διαδίδοντας τον ήχο παντού. Ακολουθεί πανικός, ταραχές, μαζικές εξεγέρσεις. Η εταιρία/αλυσίδα φαστφουνταδικων δεν μπορεί να το ανεχτεί και στέλνει έναν hit-man (Bill Rice-Coffee and Cigarettes.2003) να σταματήσει το αντι-muzak κίνημα.
Γερμανικό underground πειραματικό low budget cyberpunk sci-fi, εμπνευσμένο απο τις ιδέες του Burroughs, ο οποίος έχει μια μικρή συμμετοχή, με πρόθεση να μοιάζει σαν οπτικό beat ποίημα. Σε στιγμές μοιάζει ερασιτεχνικό χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Χρησιμοποιεί τεχνικές πρώιμου videoart, έντονο contrast, έντονα χρώματα, dream machine, πειραματική μουσική, cut ups, "άκυρο" φωτισμό, βατράχια, μπομπίνες, λούπες, μπλιμπλίκια, οπλοκασσετόφωνα, αισθητική τρομοκρατία, μπάχαλα απο την επίσκεψη reagan στο βερολίνο. Mια πολιτική ερμηνεία στο έργο του Burroughs.
1.αν τα παραπανω ονοματα δεν σου λενε τιποτα,προσπερνα το

ταινια και soundtrack εδω
υποτιτλοι εδω
2.

Dillinger Is Dead (1969)

"Η απομόνωση σ' έναν θάλαμο, όπου η εξωτερική επικοινωνία είναι αδύνατη γιατί η ατμόσφαιρα είναι θανατηφόρα,σ' ένα θάλαμο όπου είναι απαραίτητο να φορέσεις μια μάσκα για να επιβιώσεις,μας θυμίζει τις συνθήκες της επιβίωσης του μοντέρνου ανθρώπου...ένα μόνο του αδυνατεί να αναφερθεί σ' αυτόν τον μυθικό, μονοδιάστατο, άνθρωπο...εάν δυστυχώς δεν αναλύσεις όλα τα χαρακτηριστικά της βιομηχανικής κοινωνίας μας.Αλλά μια επιτυχής αλληγορία θα μπορούσε ν' αποδειχθεί ιδιαίτερα ελκυστική αν ξεκαθάριζε τις ακραίες επιπτώσεις,οι οποίες δεν αναφέρονται με σαφήνεια,αλλά μόνον με υπονοούμενα.Για παράδειγμα, το γεγονός ότι αναγκάζεσαι να φορέσεις μάσκα δεν σου δημιουργεί ένα συναίσθημα αγωνίας ; Η εισαγωγή σ' αυτές τις μανιώδεις ανάγκες αυταπάτης τελικα δεν οδηγεί στο να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα, αλλά στη μίμηση, στην προσαρμογή στο κανονικό, στην άρνηση της ατομικότητας. Το άτομο μεταφέρει τον έξω κόσμο μέσα.Υπάρχει μια άμεση αναγνώριση του ατόμου στην κοινωνία ως μοναδικής οντότητας. Οι ανάγκες της φυσικής επιβίωσης συμπληρώνονται με την βιομηχανική παραγωγή, η οποία πλέον προτείνει ως αναγκαία την ανάγκη της χαλάρωσης, της απόλαυσης του εαυτού μας,το να συμπεριφερόμαστε και να καταναλώνουμε σύμφωνα με τα διαφημιστικά πρότυπα,που παρουσιάζουν ακριβώς τις επιθυμίες που είμαστε ικανοί να βιώσουμε."Σημειώσεις που διαβάζει ο συνεργάτης του Glauco-σχεδιαστή μασκών αερίου ...

Ο Glauco επιστρέφει στο σπίτι μετά τη δουλειά.Παρακολουθούμε την νυχτερινή του ρουτίνα στο υπερ μοντέρνο σπίτι του.Η γυναίκα του εχει πονοκέφαλο και αυτός μαγειρεύει ένα γκουρμέ φαγητό,ακούει μουσική από το ραδιόφωνο,παρακολουθεί τηλεοραση,βλέπει films...μέχρι που καταλαθώς ανακαλύπτει ένα ρεβολβερ τυλιγμένο σε μια παλιά εφημερίδα του 1934 με την ανακοίνωση του θανάτου του Dillinger .Αυτή η τυχαια ανακάλυψη θα είναι κάτι σαν επιφώτηση και η ζωή του θα αλλάξει ριζικά με απρόσμενες εξελίξεις.Η μέχρι τότε άνετη μοντέρνα ζωή του με την γυναίκα-τροπαίο θα χάσει μεμιας την αξία της και μια νέα προοπτική θα εμφανιστεί μπροστά του.
Η πρώτη απο τις 6 συνεργασίες του Marco Ferreri (σενάριο, σκηνοθεσία) με τον Michel Piccoli.''Πειραματικό", ασυνήθιστο art house με ελάχιστους διαλόγους και πολύ απλή πλοκή.Κάτι σαν το Fight Club(1999) του 1969 βουτηγμένο σε πολύχρωμη ποπ αισθητική, και non stop radio hits πάνω στον τρόμο της ρουτίνας,την αλληλεπίδραση ανθρώπου και media και την αυταπάτη του ευτυχισμένου καταναλωτή

1.Ο John Dillinger ήταν διάσημος αμερικάνος ληστής τραπεζών,υπ'αριθμών ένα δημόσιος κίνδυνος,δραπέτης και λαικός ήρωας στην Αμερική των αρχών του 30

The Spirit of the Beehive (1973)

Κάπου σε ένα χωριό της ισπανίας, στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, στις αρχές της δεκαετίας του 40. Χαρούμενα παιδιά υποδέχονται το περιοδεύον σινεμά. Κάποιος αναγγέλει την ταινία «Φρανκενστάιν» με τον Μπορίς Καρλόφ, μια ταινία με τρομερό αντίκτυπο σε όλο τον κόσμο και προειδοποιεί το κοινό για το σοκ και τον τρόμο που θα ακολουθήσει. Η εξάχρονη Άννα υποβάλλεται από την μορφή του τέρατος και η μεγαλύτερη αδελφή της την "καθησυχάζει" πείθοντάς τη πως το τέρας είναι ένα αθάνατο πνεύμα που ζωντανεύει παίρνοντας ανθρώπινη μορφή. Η οικογένεια τους έχει μετακομίσει σε ένα απομονωμένο χωριό για να αποφύγουν τις συνέπειες του εμφύλιου πολέμου. Οι γονείς είναι στον κόσμο τους. Ο πατέρας αφιερώνει το χρόνο του στη μελέτη των μελισσών και η μητέρα στέλνει γράμματα σε κάποιο "ανύπαρκτο" πρόσωπο. Η Άννα αργότερα θα συναντήσει κάποιον τραυματισμένο δραπέτη-αντάρτη που κρύβεται στην περιοχή. Θα πλησιάσει με συμπάθεια τον δραπέτη, όπως το κορίτσι πλησίασε το τέρας στην ταινία. Μια αντανακλαστική κίνηση, χωρίς λογική, μια προσπάθεια κατανόησης του "άγνωστου" και αυθόρμητης υποστήριξης του αδυνάτου...
Μια πολιτική αλληγορία για το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα της δικτατορίας του Φράνκο με κεντρικό χαρακτήρα ένα κοριτσάκι που ανακαλύπτει τη ζωή και τον εαυτό της. Φαντασία και πραγματικότητα, μύθος και αλήθεια, αθωώτητα, απομόνωση και ενηλικίωση στην Ισπανική επαρχία υπο την σκιά του φασισμού. "Κάποιος που παρατήρησε... το μυστηριώδη τρελό πανικό των εργατριών μελισσών πάνω από την κυρήθρα, τις ατέρμονες και επαναληπτικές προσπάθειες του σμήνους, τον ακατάπαυστο και αναποτελεσματικό μόχθο, τα πυρετώδη πηγαινέλα, αγνοώντας πάντα την ανάγκη για ύπνο, υπονομεύοντας τη δουλειά της επόμενης μέρας, την τελική ανάπαυση του θανάτου... μετά το αρχικό ξάφνιασμα, γρήγορα γύρισε τα μάτια του με μια έκφραση απο απερίγραπτη λύπη και τρόμο". Παρουσιάζει χωρίς να εξηγεί τη ζωή, φωτίζοντας στιγμές και λεπτομέρειες που προσπερνάμε αλλά ασυνείδητα μας έχουν επηρεάσει. Η μαγεία του κινηματογράφου, η δύναμή του να ξυπνά συνειδήσεις και να καθρεφτίζει τους φόβους μας. Μια βουτιά στην πραγματικότητα, στην αναζήτηση της ελευθερίας. Ένα σύνολο εικόνων απίστευτης εικαστικής αισθητικής, λουσμένων από ένα εξαίσιο φωτισμό, γεμάτο λυρισμό, απλότητα και ποικίλα συναισθήματα. Τελειότητα. Στο καστ ο Fernando Fernan Gomez και η μικρή Ana Torrent (Tesis (1996). Ο Victor Erice έγραψε ιστορία (μόλις 3 ταινίες σε 4 δεκαετίες) με την πρώτη του ταινία σαν ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο στην Ευρώπη, πρωτόλειο όλων των εποχών. Καμια αντιστοιχία, τίποτα ανάλογο, ένα και μοναδικό. Ένα οπτικό ποίημα που δεν μπορεί να εξηγηθεί εξ ολοκλήρου και χαράζεται στη μνήμη για πάντα.

Αριστούργημα
1.με ενσωματομενους υπότιτλους www.megaupload.com/?d=Z5MIFTT2
2.

Diva (1981)

Ένας νεαρός Παριζιάνος κούριερ έχει εμμονή με μια αφροαμερικανίδα ντίβα της όπερας η οποία αρνείται να ηχογραφηθεί. Tην ηχογραφεί παράνομα. H κασέτα μπερδεύεται με μια αντίστοιχη (αποδεικτικό στοιχείο υπόθεσης δολοφονίας). Θα βρεθεί διωκόμενος από δύο ταϊβανέζους μαυραγορίτες για την 1η κασέτα και από το παρακράτος της αστυνομίας για την 2η . Θα τον βοηθήσουν μια βιετναμέζα μοντέλα μικροκλέφτρα και ένας μποέμ "φιλόσοφος"...

Το πάθος με τη φόρμα , η λατρεία της εικόνας , το στυλ ως νόημα και αντίστροφα , η άρνηση των έννοιών "υψηλή" και "λαική" κουλτούρα/τέχνη και η παιχνίωδης μίξη τους είναι τα κύρια χαρακτηριστικά τoυ "2ου νέου κύματος" (Cinema Du Look). Χωρίς ξεκάθαρες πολιτικές κατευθύνσεις αντιπροσώπευε τις υπο-κουλτούρες της περιθωριοποιημένης νεολαίας της γαλλίας του Μιτεράν και εγκαινιάστηκε με την πρώτη ταινία του Ζαν Ζακ Μπενέ (γνωστός κυρίως για το Betty Blue(1986).Αρχικά θάφτηκε και πάτωσε εμπορικά αλλά μετά την επιτυχία της στην αμερική κέρδισε τον σεβασμό που της αξίζε και γρήγορα απέκτησε φανατικό κοινό.

Όπερα, εξουσία, κερδοσκόποι και περιθωριακοί - 4 διαφορετικοί κοσμοι συναντιούνται σε ένα σάπιο και αντιφατικό Παρίσι με επίκεντρο έναν φτωχό groupie. Σκηνικά, διάλογοι, τοποθεσίες, φωτογραφία, χαρακτήρες, story και σκηνοθεσία υπηρετούν ένα γενναιόδωρο σινεμά που αρνείται το γαλλικο "σοβαρό" ύφος όπως ακριβώς οι ήρωες αρνούνται τα στεγανά της κοινωνίας και δίνεται στις εμμονές του όπως ο πρωταγωνιστής. Αισθητικά κινείται απο τη "βρωμιά" του κοινωνικού περιθωρίου μέχρι την διαφημίση, και απ'την τέχνη του σαντουιτς στην όπερα. Ένα σύμπλεγμα ειδών - thriller/art film/suspense/pulp/romange/comedy /film noir/cop movie σε μια ντελιριακή και σκοτεινή ατμόσφαιρα υπό την θαυμάσια μουσική επενδυση του Vladimir Cosma. Μνημειώδες η καταδίωξη στο μετρό και o χαρακτήρας του Gorodish. Μια από τις πιο στιλιζαρισμένες ταινίες που έγιναν ποτέ. Ανάμεσα στο cast ο Dominique Pinon (Delicatessen/City of Lost Children). Λόγω της έκδηλης αγάπης για το σινεμά, το στυλ και την οπτική απόλαυση μπορεί να υποκύπτει σε σεναριακές ευκολίες και ασάφειες, αλλά αυτές τις οι μικρές ατέλειες την κάνουν πιο ανθρώπινη και γοητευτική .

1.οι τρεις βασικότεροι εκπρόσωποι του Cinema Du Look ήταν οι Jean-Jacques Beineix,Luc Besson και Leos Carax.
2.όλα τα όνειρα του Νικολαίδη (1993-2007) σε μια ταινια.
3.diva>"It is up to business to adapt to art, and not to art to adapt to business." ....και καλά

Porcile (1969)

2 ιστορίες
Η πρώτη εξελίσσεται σε ηφαιστειογενείς τοποθεσίες κάπου στο μεσαίωνα. Νεαρός κανίβαλος ψάχνει για τροφή, συνεργάζεται με μια συμμορία, αργότερα συλλαμβάνεται και κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του θα πει την κλασσική ατάκα της ταινίας: "Σκότωσα τον πατέρα μου, έφαγα ανθρώπινη σάρκα και έτρεμα απο χαρά."
Η δεύτερη ιστορία αφορά τον επηρεασμένο από τις ιδέες του Μάη του ΄68 γιο γερμανού ζάμπλουτου βιομηχάνου. Ο πατερας ετοιμαζεται να συνεργαστει με πρωην ναζι και ο γιος περνά την ώρα συζητώντας με τη φίλη του μέχρι που τα ψυχολογικά του προβλήματα θα τον ρίξουν σε αφασία. Όταν συνέρχεται επισκέπτεται το χοιροστάσιο του πατέρα του όπου τα γουρούνια τον καταβροχθίζουν.Ο πατέρας προσπαθεί να καλύψει το γεγονός αποφεύγοντας το σκάνδαλο

Στην 1η δεν μιλούν καθόλου, στην 2η μιλούν πολύ αλλά και στις δυο η ανθρώπινη επικοινωνία μοιάζει αδύνατη. Η σημειολογία είναι προφανής. Ο μεσαίωνας δεν τέλειωσε ποτέ. Ο άνθρωπος δε φαίνεται να έχει διδαχτεί τίποτα από την ιστορία και παραμένει κανίβαλος όπως στην εποχή του μεσαίωνα με άλλοθι τον πολιτισμό και την εξέλιξη. Οι 2 ιστορίες εξελίσσονται παράλληλα, σαν μια συζήτηση περι κανιβαλισμού διαμεσω των αιώνων, σαν μια γελειογραφία με δυο καρέ, τότε και τώρα, με γραφικούς χαρακτήρες σε ακραία "καθημερινά" φαινόμενα. Ακόμα μια προκλητική δημιουργία του Pasolini αμέσως μετά το Τheorema (1968) με έντονο σαρκασμό, επιθετική διάθεση και πλούσιο καστ Ugo Tognazzi, Pierre Clementi, Jean-Pierre Leaud, Anne Wiazemsky και Marco Ferreri. Ο ποιητής, συγγραφέας και σκηνοθέτης Παζολίνι, προπαγάνδισε και υπαρασπίστηκε τις ιδέες του μέχρι τέλους. Το αιρετικό και αντισυμβατικό του πνεύμα διέπει ολόκληρη την φιλμογραφία του, μέχρι και το έσχατο αριστούργημα Salo (1975) όπου και πλήρωσε με τη ζωή του

Οι Τεμπέληδες Της Εύφορης Κοιλάδας (1978)

Ένας εύπορος μεγαλοαστός και οι τρεις γιοι του αποσύρονται σε μια εξοχική έπαυλη όπου περνούν τις μέρες τους μέσα στην απόλυτη νωθρότητα. Έχουν μαζί τους μια νεαρή υπηρέτρια. Αρχικά απολαυμβάνουν την ησυχία και την ομορφιά της φύσης και σταδιακά βυθίζονται στην απόλυτη τεμπελιά.

Ένας από τους γιους διακόπτει τη σχέση του με μια κοπέλα για να αφιερωθεί στην απραξία ενώ ο μικρότερος γιος θα προσπαθήσει να διατηρηθεί ξύπνιος ώστε κάποτε να φύγει από την επαύλη με την ερωμένη του οικιακή βοηθό. Η υπηρέτρια, μοναδική θετική παρουσία, συμβολίζει την δουλοπρέπεια και την αποχαύνωση των κατώτερων τάξεων. Εδώ, η τεμπελιά και ο ύπνος είναι το σωστό ενώ κάθε προσπάθεια για κίνηση, δημιουργία, επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι το λάθος.

Καλή φωτογραφία, πολύ traveling, στυλάτη σκηνοθεσία από τον Παναγιωτόπουλο, πρωτότυπο σενάριο, καλές ερμηνείες απo Πουλικάκο, Ολγα Καρλάτου, Διαλεγμένο, Τσακίρογλου, Διαμαντόπουλο, Σφήκα. Επηρεασμένο θεματικά από την "Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας"(1972) του Bunuel και το "Μεγάλο Φαγοπότι"(1973) του Ferreri, αλληγορεί πάνω στο ελληνικό πολιτικό τοπίο της εποχής σαρκάζοντας τον "μηδενισμό" στον οποίο έπεφτε η αστική τάξη. Κολώνει όμως να κάνει την υπέρβαση, να το πάει λίγο παραπέρα, και μένει ως ένα φιλικό χτύπημα στη πλάτη. Επιδεικνύωντας το στυλ και το σεναριακό του εύρημα αφήνει την ουσία να περάσει σε δεύτερη μοίρα (α λα κυνόδοντα). Από το βάθος ακούγεται ένα..."καλά, δεν είμαι πολύ μπροστά?!" (α λα κυνόδοντα), γλύφει την αριστερή φτέρνα του εστετ αστού (α λα κυνόδοντα) καταντώντας ένα ακίνδυνο σχόλιο πάνω στην φθορά της αστικής τάξης (καλλιτεχνιά)...
(Είναι τέτοια η εγχώρια κινηματογραφική φτώχια, γι'αυτό και) Μια απο τις καλύτερες στιγμές του αποκαλούμενου νέου ελληνικού κινηματογράφου. Δεύτερο βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Λοκάρνο καθώς και το δεύτερο βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Σικάγο.

1.Η πιο χαλαρωτική ταινία του κόσμου
2.H Όλγα Καρλάτος ,μετά από ένα χρόνο,είχε την τιμή να είναι αυτή που τις πετάγεται το μάτι έξω στο αξεπέραστο zombie αριστούργημα του Lucio Fulci ZOMBIE 2 (1979)

Themroc (1973)

Η ιστορία ενός Γάλλου εργάτη, που επαναστατεί ενάντια στη σύγχρονη κοινωνία, και μετατρέπεται σε έναν άνθρωπο των σπηλαίων μέσα στην πόλη.

Μετά τους πολύ μπροστά από την εποχή τους τίτλους αρχής ξεκινά μια λεπτομερής παρακουλούθηση μιας τυποποιημένης μέρας ενός τυποποιημένου εργάτη, του Τεμρόκ. Στο χώρο εργασίας παίρνει μάτι μια γραμματέα και τον απολύουν. Εκεί η ζωή του παίρνει απότομη στροφή... φτιάχνει μια τρύπα-σπηλιά στην πολυκατοικία του, πετά τα περιττά (tv,έπιπλα κτλ) και συζεί εκεί με την (μάλλον ) αδερφή του σαν πρωτόγονος. Η μετατροπή του από έναν απλό εργάτη σε πρωτόγονο τραβά το ενδιαφέρον του τύπου και της τάξης... μαζεύονται δημοσιογράφοι και μπάτσοι, ακολουθούν συμπλοκές και ρίψη χημικών. Κάποιοι γείτονες θα μιμηθούν αυτό το τρόπο ζωής, θα συμμαχήσουν και θα νικήσουν τους πολιτισμένους. Σιγά-σιγά οι μιμητές αυξάνονται και σε λίγο ολόκληρη η συνοικία κυριεύεται από τον πρωτογονισμό.

Πειραματικό, αναρχικό, πρωτότυπο, μικρού προυπολογισμού, ρεαλιστικό, επίκαιρο, cinema verite, επηρεασμένο από τις ιδεές των καταστασιακών, ντοκιμαντερίστικο, βλάσφημο, κορακίστικο, Bunuel-ικό, ανατρεπτικό, άξεστο, σκατό σε τσάντα Louis Vuitton, χυμένα έντερα σε gourmet εστιατόριο, μίξα σε σαμπάνια. Αυτό το arthouse (προπαγανδιστικό) διαμάντι γυρίστηκε στη Γαλλία το 1973 από τον Claude Faraldo με πρωταγωνιστή τον αδιανόητα καλό Michel Piccoli

1.Οι σκηνές αιμομιξίας και κανιβαλισμού (σουβλίζουν ένα μπάτσο και τον τρώνε..) χάρισαν στην ταινία των χαρακτηρισμό «ακατάλληλο για ανηλίκους».
2.το αδερφάκι του τρομερού "Can Dialectics Break Bricks?" του καταστασιακού Rene Vienet
3.δεν έχει διαλόγους... μόνο γρυλίζουν (...γιατί άραγε!?)