The Grey Zone (2001)

Στo Άουσβιτς η προετοιμασία των κρατουμένων για το θάλαμο αερίων και η μετέπειτα ''επεξεργασία'' των υπολειμμάτων τους, ήταν δουλειά μιας ομάδας συγκρατούμενων τους, γνωστών ως Sonderkommandos. Σε αντάλλαγμα για τη συνεργασία τους με τους Ναζί, τους παρέχονταν ειδικά προνόμια και ασύγκριτα καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, παρόλο που και οι ίδιοι γνώριζαν ότι θα είχαν την ίδια τύχη με τους συντρόφους τους.

Ξεκινά παρουσιάζοντας την καθημερινότητα των τροφίμων του Άουσβιτς - γυναίκες κομμάντος κατασκευάζουν πυρομαχικά, ομαδικές εκτελέσεις, καύσεις νεκρών, μουσικούς να υποδέχονται καινούργιους τρόφιμους, σχέδια απόδρασης, ανακρίσεις, βασανιστήρια, προσπάθειες αντίστασης και προσπάθειες αυτοκτονίας, στοίβες πτωμάτων, άψυχους SS και ότι περιμένεις να δεις σε ένα holocaust movie.

Το ιδιαίτερο εδώ είναι οτι βλέπουμε, για πρώτη φορά, μια άλλη πτυχή των στρατοπέδων του θανάτου. Mια ελίτ ξεπουλημένων εβραίων που θα εργάστουν για τους ναζί για μια μικρή παράταση ζωής, θα πετάξουν τους νεκρούς συντρόφους τους στη φωτιά και θα εισπνέουν καθημερινά την στάχτη τους διατηρωντας έτσι την ελπίδα της επιβιώσης ζωντανή. Θα δούμε τη στάση των ναζι απέναντι τους αλλά και τη στάση των υπόλοιπων εβραίων. Αυτοί λοιπόν, έχοντας διατηρήσει κάποιες δυνάμεις ακόμα, και σίγουροι πια για το αναπόφευκτο μέλλον τους, θα επιχειρήσουν την μοναδική εξέγερση που σημειώθηκε σε στρατοπεδο συγκέντρωσης.

Με αφορμή αυτή την αληθινή ιστορία ο Tim Blake Nelson (σε μια πρωτοφανή έκλαμψη της ανούσιας καριέρας του) θα μας δείξει οτι η οικειότητα με το Πρόβλημα (θάνατος, υποταγή, ανέχεια...) μπορεί να είναι χειρότερο από το ίδιο το Πρόβλημα. Χωρίς εύκολους συναισθηματισμούς και με την απουσία μουσικής καταφέρνει να δημιουργήσει ένα απόκοσμο ψυχρό περιβάλλον χωρίς να ωθεί κανένα συναίσθημα (εξάλλου το συναίσθημα είναι ένα και το ξέρουμε πρίν πατήσουμε play). Mε καλή αλλά όχι πομπώδη παραγωγή χτίζει μια απόκοσμη ψυχρή ατμόσφαιρα, χωρίς πολλά πολλά σκηνικά, με έμφαση στους διαλόγους και τους χαρακτήρες, χωρίς γραφικότητες και εύκολους συναισθηματισμούς, με εξαιρετικό cast (Harvey Keitel στο ρόλο του αξιωματικού των SS και Steve Buscemi σε ρόλο εβραίου μαυραγορίτη) μας παρουσιάζει τα όρια της ανθρώπινης αδυναμίας.
1. μια ερμηνεία του ολοκαυτώματος εδω

hype williams - get choong and look at the sky (2010)

GEORGE ROMERO AND HIS ZOMBIE TRILOGY ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΝΩΤΙΚΟ FANZINE “HIGH FREQUENCIES” ΤΕΥΧΟΣ 1- ΜΑΡΤΙΟΣ 2004

Ο George Romero γεννήθηκε το 1940 στη Νέα Υόρκη. Ήταν συγγραφέας και σκηνοθέτης, γνωστός πιο πολύ ως ο άνθρωπος που ξεκίνησε τη σειρά και σχολή ταινιών με κεντρικό θέμα τους ζωντανούς νεκρούς, γνωστούς στο ευρύτερο κοινό ως zombies, των όντων αυτών που ξαναζούσαν μόνο και μόνο για να τραφούν από τους ζωντανούς και που δεν υπηρετούσαν και δεν ακολουθούσαν κανένα εκτός από το ένστικτο τους. Ο G. Romero ήταν πρωτοπόρος αφού ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε και ασχολήθηκε με τη συγκεκριμένη κινηματογραφική σχολή τρόμου και τάραξε τα νερά του τότε mainstream κινηματογράφου ενώ πρόσδωσε στο κινηματογράφο μια πεσιμιστική χροιά εναρμονισμένη με το τότε κλίμα στις Η.Π.Α που ήθελε τη τότε νεολαία να αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό τις αρχές και να εναντιώνεται στον πόλεμο του Βιετνάμ που ήταν πιο φρικτός από κάθε ταινία του Romero. Εξάλλου τα πολιτικοκοινωνικά μυνήματα που περνάει μέσα από τις ταινίες του είναι ξεκάθαρα.

The Night of the Living Dead (1968)

Η πρώτη ταινία της zombie τριλογίας του Romero. Είναι μια ασπρόμαυρη, low-budget ταινία, με αξεπέραστη ατμόσφαιρα, με άσημους και άπειρους ηθοποιούς που παρόλα αυτά όμως έκανε το μπαμ και δημιούργησε μια ολόκληρη σχολή ταινιών τρόμου. Από ένα απροσδιόριστο οι νεκροί επανέρχονται στη ζωή και τρώνε τους ζωντανούς. Είναι πολύ αργοί και σκοτώνονται μόνο αν χτυπηθούν στο κεφάλι ή καούν. Ο κεντρικός ήρωας είναι μαύρος ενώ η συμπεριφορά και η θηριωδία ορισμένων ανθρώπων ξεπερνάει ακόμη και αυτή των νεκροζώντανων τεράτων. Η ταινία έχει επίσης ένα πολύ κλειστοφοβικό χαρακτήρα αφού οι βασικοί πρωταγωνιστές αμπαρώνονται σε ένα σπίτι για να γλιτώσουν από τις ορδές των zombies. Η ταινία που άλλαξε τα πάντα στο τρομακτικό και φανταστικό κινηματογράφο.

Dawn of the Dead (1978)

Στη 2η του ταινία ο Romero συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό. Τα zombies έχουν εξαπλωθεί παντού αλλά αυτή τη φορά είναι άλλοτε τρομακτικά και άλλοτε κωμικά. Οι ζωντανοί νεκροί κατακλύζουν ένα εμπορικό κέντρο, ένα χωρό δηλαδή με προορισμένο για αγορά και κατανάλωση υλικών αγαθών. Δέχονται την επίθεση μιας ομάδας άγριων τσοπεράδων, πιο άγριων ίσως και τα ίδια τα τέρατα ενώ για άλλη μια φορά ένας από τους βασικότερους ήρωες είναι μαύρος. Για άλλη μια φορά η ταινία έχει ένα κλειστοφοβικό χαρακτήρα ενώ όπως και σε όλες τις zombie ταινίες του Romero αυτός που τραυμαατίζεται από τα zombies μετατρέπεται και αυτός σε zombie. Άλλο ένα cult classic!

Day of the Dead (1985)

Το 3ο μέρος της τριλογίας και ο επίλογος. Τα εφέ είναι πολύ βελτιωμένα ενώ είναι και η πιο gore ταινία από όλη τη τριλογία. Έχει πολλές καφρίλες όσον αφορά τις διατροφικές συνήθειες των zombies(δεν ενδείκνυται για ευαίσθητα στομάχια) και το κλειστοφοβικό στοιχείο παραμένει. Τα zombies έχουν αυτή τη φορά εξαπλωθεί παντού στη γη ενώ οι ζωντανοί έχουν κρυφτεί κάτω από τη γη (σε μια υπόγεια στρατιωτική βάση). Οι νεκροί περπατάνε στη γη και οι ζωντανοί έχουν χωθεί κάτω από αυτή. Για άλλη μια φορά η θηριωδία κάποιων ανθρώπων (στρατωτικών) ξεπερνάει αυτή των zombies ενώ πάλι ένας από τους βασικότερους ήρωες είναι μαύρος. Η καινοτομία σε αυτό το έργο είναι η ύπαρξη ενός εξημερωμένου zombie με ανθρώπινα συναισθήματα ενώ αξιοσημείωτη είναι και μια από τις τελευταίες σκηνές όπου ο κακός και αυταρχικός αρχηγός- στρατιωτικός πέφτει στη κυριολεξία στα χέρια των zombies (ή μήπως στα χέρια του λαού?).

Ο George Romero είναι αυτός που άλλαξε τα πάντα στη σχολή ταινών τρόμου και επηρέασε πολλούς μετέπειτα σκηνοθέτες (ακόμη και τον άλλο μεγάλο δημιουργό ταινιών zombies, τον Ιταλό Lucio Fulci) του είδους.

Angst (1983)

"I just love it when women shiver in deadly fear because of me.It is like an addiction,which will never stop" είπε στο δικαστήριο ο Werner Kniesek κατηγορούμενος για ένα τριπλό φονικό στην Αυστρία το 1980. Στην ιστορία του βασίστηκε η ταινία.

Ένας ψυχάκιας μητροκτόνος, βγαίνει απο τη φυλακή και αμέσως ψάχνει να βρει θύμα. Μετά απο μια αποτυχημένη προσπάθεια να σκοτώσει μια οδηγό ταξί, μπουκάρει σε ένα απομονωμένο σπίτι όπου κατοικεί μια ηλικιωμένη, η κόρη της και ο διανοητικά καθυστερημένος γιος της.

Γυρισμένη σε πραγματικό χρόνο, συνδυάζοντας το ντοκυμαντέρ με τα horror films της ιταλικής σχολής, χωρίς διαλόγους, μόνο με την αφήγηση του ψυχάκια που μας διηγείται την όλη ιστορία του, τα παιδικά του χρόνια, την εμμονή και τον εθισμό του με το φόβο, τα συναισθήματα, τις σκέψεις του αλλά και τις "πρακτικές" που ακολουθεί, μας βυθίζει για 80 λεπτά στο σκοτεινό μυαλό ένος serial killer.

Ο πρωτοποριακος Zbigniew Rybczynski με πλούσιο βιογραφικό στον πειραματικό κινηματογράφο παρακολουθεί τον "ήρωα" πότε αποστασιοποιημένα από ψηλά και πότε ενοχικά λεπτομερειακά από ασφυκτικά κοντά. Με τη βοήθεια της SnorriCam (συσκευή που πρώτα χρησιμοποιήθηκε στο SECONDS.1966), έγινε γνωστότερη απο τον Αronofsky και τώρα πια χρησιμοποιείται ακόμα και στις διαφημίσεις) παγιδεύει το βλέμμα του ψυχάκια που πολύ πειστικά υποδύεται ο Erwin Leder (γνωστός μας απο το αριστουργηματικό DAS BOOT.1981) προσθέτοντας υψηλή ένταση και ρεαλισμό σε κάθε του κίνηση. Οι τρομέρα σοκαριστικές ρεαλιστικές σκηνές αμοραλιστικής βίας προκαλούν συσπάσεις του στομάχου και καρφώνονται για πάντα στο μυαλό. H υπέροχη ψυχρή μουσική του τεράστιου Klaus Schulze (Tangerine Dream) δένει τέλεια με το ημι-ντοκυματερίστικο ύφος της ταινίας.

H λέξη-έννοια cult είναι πολύ μικρή για να περιγράψει αυτήν την αυστριακή, παντελώς άγνωστη, ταινία που επηρέασε τους Michael Ηaneke και Gaspar Noe

1.Πάει πακέτο με δυο αγαπημένες ταινίες του blog, το Μan Βites Bog (1992) και το Henry: Portrait of a Serial Killer (1986).

Freaks 1932 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΝΩΤΙΚΟ FANZINE “HIGH FREQUENCIES” ΤΕΥΧΟΣ 6 ( τελευταιο τευχος)

Δυο είναι οι ταινίες που θα στοιχειώσουν το Κινηματογράφο για πάντα: «Τα Ουρλιαχτά Για Χάρη του Σαντ» του Γκυ Ντεμπόρ (που είναι μια ταινία χωρίς εικόνες και διαλόγους) και το Freaks του Tod Browning . Και οι δύο είναι ταινίες που κανείς δεν θα ήθελε να γυρίσει και που κανείς δεν θα ήθελε να δει.
Το Freaks είναι ένα φιλμ που ξεπερνά και τις πιο σκοτεινές προοπτικές των ακραίων ταινιών τρόμου και φαντάζει ως ένα διαστρεμμένο ντοκιμαντέρ…Αρχικά, τουλάχιστον. Το Freaks του Tod Browning είναι πραγματικά μια ταινία εφιαλτικού ρεαλισμού. Γυρισμένο μόλις μια χρονιά μετά την θρυλική δουλειά του Browning στο Dracula, το Freaks έκανε άλματα μπροστά από την εποχή του, επιστρατεύοντας πραγματικά «φρικιά» για τους ρόλους και στοχεύοντας κατευθείαν στον πανικό του ασυνήθιστου σε τέτοιες εικόνες κοινού. Το αποτέλεσμα; Οι κινηματογραφικές αίθουσες να εκκενώνονται στο πρώτο τέταρτο της πλοκής και η ταινία να παραμείνει ταμπού σε πολλές χώρες του κόσμου για ολόκληρες δεκαετίες μετά την κυκλοφορία της (1932). Δείτε το σαν παραμορφωμένο νεορεαλισμό, σαν γκροτέσκο ντοκιμαντέρ, δείτε το όπως θέλετε, το θέμα είναι ότι υπάρχουν εικόνες και πρόσωπα που θα αποικιοκρατίσουν στο μυαλό για πάντα: Ένα άντρας χωρίς πόδια και χέρια ανάβει τσιγάρο με σπίρτα χρησιμοποιώντας μόνο το στόμα του, μια νεαρή κοπέλα χωρίς χέρια απολαμβάνει το γεύμα της τρώγοντας και πίνοντας με τα πόδια, δυο σιαμαίες αδερφές, μια γυναίκα με μούσια, μια παρέα εκ γενετής παραμορφωμένων να απολαμβάνουν το ήλιο και το παιγνίδι, ένα ερμαφρόδιτος…Μπροστά σε αυτούς, το πρωταγωνιστικό δίδυμο νάνων είναι κάτι το εντελώς ανώδυνο...
Η ταινία ξεκινάει με έναν πρόλογο, μια αναδρομή στην ιστορία των λαθών της φύσης ανά τους αιώνες. Σημάδια κακοτυχίας ή «κατάρας των θεών», τα «φρικιά» (χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη χωρίς οποιοδήποτε προσβλητικό ή ρατσιστικό χαρακτήρα) ανέκαθεν κυνηγούνταν από τις οικογένειες τους και εγκαταλείπονταν στον θάνατο. Όσα κατάφερναν να επιζήσουν όμως, δένονταν με τους ομοίους τους, ακολουθώντας άγραφους κανόνες αλληλεγγύης : Αν κάποιος έκανε κακό σε έναν από αυτούς, ήταν σαν να έκανε κακό σε όλους. Η εκδίκηση ήταν το φυσικό επακόλουθο…-λεπτομέρεια σημαντική για την ιστορία μας. Τέλος, όπως αναγγέλλει η εισαγωγή, με ύφος ιμπρεσάριου τσίρκου, «Never again will such a story be filmed,as modern science and teratology is rapidly eliminating such blunders of nature from the world».Και η αλήθεια είναι ότι όντως μια ταινία σαν τον Freaks δεν θα επαναληφθεί ποτέ
Η ταινία αναφέρεται σε μια απλή ιστορία έρωτα ενός νάνου για μία όμορφη ακροβάτισσα και διαδραματίζεται στο χώρο ενός τσίρκου.
Υπόθεση: Ο Hans και τη Frida (δύο νάνοι) παρακολουθούν το ακροβατικό νούμερο της Πανέμορφης Cleopatra .Είναι φανερό ότι ο Hans είναι μαγεμένος από την ομορφιά της. Η Cleopatra, η οποία είναι ζευγάρι με τον Κουταλιανό του τσίρκου, Hercules στην αρχή υποκρίνεται ενδιαφέρον και δέχεται τα δώρα του νάνου Hans, ενώ στη συνέχεια, όταν μαθαίνει ότι ο Hans θα κληρονομήσει μια περιουσία αποκαλύπτει στον Ηercules το σχέδιο της: Θα παντρευτεί τον Hans και στη συνέχεια θα τον δηλητηριάσει. Παρά τις προειδοποιήσεις της Frida, ο Hans παντρεύεται την Cleopatra, και διοργανώνει γλέντι, σε μια από τις πιο εξέχουσες σκηνές της ταινίας τα φρικιά «υιοθετούν» την Cleopatra φωνάζοντας «Οne Of Us, One Of Us!» ( «Είσαι ένας από εμάς») και η «νύφη» αηδιασμένη φανερώνει την πραγματική της φύση: «I hate you,monsters!» ( «Σας Μισώ Τέρατα!»). Στη συνέχεια, το σχέδιο της ξεσκεπάζεται και τα «Φρικιά» οργανώνονται μυστικά και παίρνουν την εκδίκηση τους, η οποία είναι αποτρόπαια και αιματηρή.. Η βία και η τρομερή εκδίκηση των «Φρικιών» μας θυμίζει πως όλη η ιστορία ξεκινάει από τους ανθρώπους και καταλήγει στους ανθρώπους…Τελικά σε αυτή την ταινία τα τέρατα δεν είναι τα «Φρικιά», αλλά οι καθώς πρέπει Κύριοι και Κυρίες με την καθώς πρέπει εξαπάτηση και απληστία και το καθώς πρέπει μίσος
Δεν έχει νόημα να ψάχνει κανείς τεχνικές αξίες στο Freaks. Η ταινία γυρίστηκε με πολλές δυσκολίες που είναι εμφανείς σε αρκετά σημεία της όπως επίσης και στις ερμηνείες, μιας που τα περισσότερα μέλη του καστ δεν είναι ηθοποιοί. Και όμως, αυτή είναι η πραγματική δύναμη της ταινίας. Δεν παρακολουθούμε ηθοποιούς κάτω από τόνους make up, αλλά πραγματικά πλάσματα που υποδύονται τους εαυτούς τους, ίσως νύξη σε μια, πρωταρχική Μέθοδο. Μάλιστα, οι περισσότερες απ΄ τις αρχικές επιλογές για τους ρόλους των «κανονικών» απέσυραν το ενδιαφέρον τους όταν έμαθαν ότι θα εμφανίζονταν δίπλα σε αυτές τις φιγούρες. Στην ταινία το τσίρκο απότελεί μια κοινότητα διαφορετικών, που αποδέχεται ο ένας τον άλλον για αυτό που είναι και όχι για αυτό που φαίνεται. Στην ταινία δεν αναφέρεται ούτε ένα ρατσιστικό σχόλιο, ούτε ένας απαξιωτικός χαρακτηρισμός.
Για τους κενόδοξους ανθρώπους με την περιχαρακωμένη σκέψη η ταινία μόνο συνειρμούς αποστροφής μπορεί να δημιουργήσει.Για τους ελευθεριακούς ανθρώπους με τη διεισδυτική ματιά, η ταινία αποτελεί σύμβολο για την ομορφιά του διαφορετικού, την σιδηρά δύναμη της θέλησης, το ξεπέρασμα των αστικών προτύπων, το αίσθημα συλλογικότητας, το ανυποχώρητο του αγώνα.

Τhe Ghost Writer (2010)

Τρελή αποτυχία λέμε... Γιατί αρχικά δεν μας ενδιαφέρει η καθημερινότητα ενός πρώην πρωθυπουργού (δηλ. τζόκινγκ, τένις, καλό κρασί, υπηρέτες, γραμματέα, τρομέρο σπίτι φούλ στην μοντέρνα τέχνη)... κανείς δεν νοιάζεται για το προσωπικό δράμα που περνά παρέα με τους συμβούλος του. Γιατί το ξέραμε οτι είναι φερέφωνo, μια άδεια καλογυαλισμένη εικόνα... ξέραμε οτι η CIA έχει σκουλήκια σε όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις (μόνο ο macgregor δεν το'ξερε)... δεν χρειαζόταν ο Πολάνσκι να μας τα πει. Άρα καμιά ουσία... Περνά η πρώτη ώρα με τα 1000 ζόρια και μετά αποκτά λίγη ένταση και ρυθμό αλλά με ρηχή ατμόσφαιρα και τελίκα δεν μας πείθει γιατί ήδη βαρεθήκαμε. Τίποτα δεν θυμίζει παλιό καλό Πολάνσκι. Τρομερά επιδερμική κριτική για τις πίσω πόρτες της πολιτικής και τους μαλάκες της... Φλύαρο, άνευρο, ανάλατο, βαρετό, με αδιάφορες ερμηνείες, προβλέψιμο φινάλε και απαράδεκτα μεγάλη διάρκεια(2 ώρες)... Το soundrack όμως είναι πολύ καλό.
Παρόλαυτα η ταινία εκθειάστηκε απο τους κριτικούς και τους ψώφιους σινεφίλ (που θαμπώθηκαν από το κύρος του ονόματος) σαν η επιστροφή του μέτρ... αποκαλυπτικό πολιτικό θρίλερ, σφιχτό σενάριο, ατμόσφαιρα, πολιτικό χώσιμο και τέτοιες πίπες και το σύγκριναν με Χίτσκοκ ...οι αθεόφοβοι! Λες και επειδή είναι Πολάνσκι σημαίνει αυτόματα οτι είναι καλή, και αν δεν σου άρεσε σημαίνει ότι κάτι δεν κατάλαβες, δεν το΄πιασες ή δεν ξέρεις από πολιτικό θρίλερ και δεν έχεις άποψη.
Όταν τελειώνει η φαντασία, το πάθος, η ενέργεια... σταματάς, αποσύρεσαι και μπαίνεις στο μουσείο. Το κύρος δεν είναι αιώνιο.

Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)

Ένας Μεξικανός μεγαλοκτηματίας, διατάζει να πεθάνει ο Αλφερντο που άφησε έγκυο την κόρη του.  Ένας πιανίστας σε μπουρδέλο υπόσχεται σε δυο μπράβους να βρει τον Αλφρέντο Γκαρσία. Μαθαίνει ότι είναι νεκρός και με τη φίλη του ξεκινούν να βρουν τον τάφο, να αποσπάσουν το κεφάλι και να πάρουν την αμοιβή.

Ο Peckinpah πάντα έλεγε ιστορίες που ξεκινούν από την καταπίεση και καταλήγουν μοιραία στη βία. Σε όλες του τις ταινίες μελετά τα αίτια της βίας και τις συνθήκες που'ναι κατάλληλες για την εμφάνιση της, όχι όμως σαν ένα φιλολογικό δημιούργημα αλλά σαν μια χειροπιαστή πραγματικότητα ριζωμένη βαθιά σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας που περιμένει να ξεσπάσει. Εδώ η τραγωδία θα ξεκινήσει σαν μεξικάνικη αντισαπουνόπερα, στο όνομα της "Tιμής και του Ήθους", με αφορμή μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη σε ένα αρχοντικό κάπου στο Μεξικό. Κυνηγοί κεφαλών, τυχοδιώκτες, γραβατομένα σκυλιά θα ακολουθήσουν την διαταγή του αφέντη και θα οργανωθούν ώστε να βρουν το χρυσό κεφάλι. Εδώ έρχεται ο Μπένι, ένας διασκεδαστής των τουριστών που ψάχνει μια ευκαιρία να φύγει προς άγνωστο προορισμό και να φτιάξει τη ζωή του...θα πάρει μέρος στο παιχνίδι, και έτσι ξεκινά ένα μακάβριο road movie. Ξέρει οτι για να βγει από την κόλαση πρέπει πρώτα να την διασχίσει. Στο τέρμα της τον περιμένει μια αποτρόπαια και βλάσφημη πράξη, αλλά αυτό δεν του λέει και πολλά μιας και η ζωή του έχει αποδείξει οτι δεν υπάρχουν ιερά και όσια, και εξάλλου δεν έχει άλλες ευκαιρίες στη ζωή του. Μπροστά στην προοπτική της επιτυχίας θα τολμήσει να φανταστεί ένα καλύτερο μέλλον για αυτόν και τη φίλη του, όμως σε αυτό το ταξίδι δεν χωρά ρομαντισμός, υποσχέσεις και όνειρα. Ο Μπένι φουλαρισμένος με τεκίλα θα συνεχίσει το ταξίδι του, κόντρα στους ανταγωνιστές του, προς τον αληθινό πρωταγωνιστή της ταινίας, το κεφάλι του Αλ. Το κεφάλι θα ταξιδέψει χοροπηδώντας στη θέση του συνοδηγού μέχρι την αφετηρία της κούρσας, συντροφιά με τον Μπένι όπου μαζί θα συνομιλήσουν, θα τσακωθούν και θα πιούν τεκίλα. Πολλοί θα σκοτωθούν για το έπαθλο, άμεσα ενδιαφερόμενοι ή όχι και εκεί που θα μπορούσε τελικά ο Μπένι να πάρει τα λεφτά και να φύγει, αναρωτιέται "ποιος είναι ο πραγματικός λόγος αυτής της αιματοχυσίας? γιατί πέθαναν τόσα άτομα? ποίος παίζει με ζωές ανθρώπων? ποιός τους θεωρεί αναλώσιμους και πού είναι αραχτός?"

Ο Ινδιάνος μέθυσος 'Bloody Sam' που πάντα είχε να αντιμετωπίσει τους παραγωγούς των στούντιο, τη λογοκρισία, τους κριτικούς και τις φεμινίστριες... εδώ καταφέρνει να αποδεσμευτεί από όλα αυτά γυρίζοντας την ταινία εξ ολοκλήρου στο Μεξικό με χαμηλό προυπολογισμό κάνοντας μια ρεαλιστική, ωμή, βλάσφημη αντισυμβατική και πλήρως προσωπική ταινία χωρίς περιορισμούς. Με φόντο το φτωχικό, σκονισμένο και καυτό Μεξικό και με τον αγαπημένο του ηθοποιό, τον πάντα καταπληκτικό Warren Oates, και με κάποιες δόσεις αρρωστημένου χιούμορ, ρίχνει μια ταφόπλακα στο αμερικάνικο όνειρο, στον ρομαντισμό που άφησαν κληρονομιά τα 60ς και φωνάζει οτι το ερώτημα δεν είναι 'βία ή μη βία' αλλά 'αξιοπρέπεια ή αθλιότητα'

 1.η ταινία θάφτηκε από τους κριτικούς και απέτυχε εμπορικά, σήμερα δικαίως θεωρείτε 'the real 70s shit'
2.η αγαπημένη ταινία του Kitano
3.

Seconds (1966)

Πετυχημένος μεσόκοπος τραπεζίτης έρχεται σε επαφή με μυστηριώδη εταιρεία που υπόσχεται να του αλλάξει ριζικά τη ζωή.
 Η τελευταία ταινία της Tριλογίας της Παράνοιας (Seven Days in May.1964, The Manchurian Candidate.1962) του John Frankenheimer. Μετά τους ψυχεδελικούς και  τίτλους αρχής του πρωτοπόρου Saul Bass (Vertigo.1958, Psycho.1960) παρακολουθούμε ένα ανθρωπάκι με απαθές βλέμμα, χωρίς όνειρα και διάθεση, με οργανωμένη ζωή, καλή δουλειά, οικογένεια και μ'ένα βαθύ υπαρξιακό κενό. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει μια Σατανική Επιχείρηση (ελλ.τίτλος) που του προσφέρει έναντι μεγάλου χρηματικού ποσού μια δεύτερη ευκαιρία. Μια νέα ζωή, νέα ταυτότητα, καινούργιο παρελθόν και μέλλον, καινούργιο πρόσωπο και σώμα και μάλιστα αρκετά νεότερο. Μια ζωή (ετοιμοπαράδοτη) όπως την φαντάστηκε- χωρίς ευθύνες και χρέη, γεμάτη ελευθερία. Μετά από την ολοκληρωτική πλαστική χειρουργική επέμβαση αποκόπτεται πλήρως από τον προηγούμενο ευατό του και με ότι αυτός συνδέεται, και αναγεννημένος πλέον θα 'ξαναβαπτιστεί', θα ξαναερωτευτεί, θα κοινωνικοποιήσει τον 2ο ευατό του και θα απολαύσει την ζωή που στερήθηκε τόσα χρόνια... Στην 2η ζωή όλα είναι ιδανικά πλασμένα, μα τίποτα αληθινό. Ανακαλύπτει οτι δεν είναι ο μόνος "τυχερός", και οτι κανείς γύρω του δεν είναι αυτό που φαίνεται. Θα αναζητήσει το "κανονικό" παρελθόν του, σαν τελευταίο στήριγμα με την πραγματικότητα αλλά κανείς δεν θα τον αναγνωρίσει. Απογοητευμένος από την νέα ονειρεμένη του ζωή θα ζητήσει μια 2η ευκαιρία από την Επιχείρηση.
Ο Frankenheimer με την συνοδεία της ανατριχιαστικης μουσικής του Jerry Goldsmith και με διάφορα κόλπα της κάμερας (πρώτη χρήση της SnorriCam/bodymount camera) μας βυθίζει σε ένα Καφκικό κόσμο παράνοιας - σε μια μίξη θρίλερ, body horror, επιστημονικής "ρεαλιστικής" φαντασίας και ψυχολογικού τρόμου, ενώ καταγράφει τα ήθη της εποχής, σχολιάζει τότε αναπτυσσόμενη βιομηχανία πλαστικών εγχειρήσεων και σαρκάζει την εικόνα των "μεγάλων καλλιτεχνών". Θαρραλέα, λιτή, ειλικρινής, πρωτότυπη, μπροστά από την εποχή της ταινία που πάτωσε στην εποχή της λόγω του πεσιμιστικού της χαρακτήρα και γιατί το κοινό δεν ήθελε να δει τον Hudson σε τέτοιο ρόλο, που εδώ προσπαθεί να αποδείξει οτι έχει ταλέντο και δεν είναι "άλογο"
1.θα μπορούσε να διαβαστεί και σαν παραλλαγή του θρύλου του Φάουστ
2.Είναι και σχόλιο για τον Μακαρθισμό και τους "μετανιωμένους" (-reborns). Ο John Randolph (o πρωταγωνιστής στην αρχή της ταινίας) ήταν μαυρισμένος από το Μακαρθισμό και έπαιξε εδώ μετά από 15 χρόνια απουσίας από τον κινηματογράφο...!