The Vanishing (Spoorloos) (1988)

Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού,ένα ζευγάρι, ο Rex και η Saskia,κάνουν στάση σε ένα σταθμό εξυπηρέτησης. Η Saskia εξαφανίζεται και ο Rex αφιερώνει τη ζωή του για να βρεί τα ίχνη της. Κολλάει αφίσες με τη φωτογραφία της, εμφανίζεται στην τηλεόραση... ώσπου μετά από τρία χρόνια λαμβάνει μια κάρτα από τον απαγωγέα της ο οποίος υπόσχεται να του αποκαλύψει τι έχει συμβεί .

Στηριζόμενη στο hitchcock-ικο μοτίβο που θέλει συνηθισμένους ανθρώπους σε ασυνήθιστες καταστάσεις, μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί στο καθένα , πάνω στη δύναμη της εμμονής και το κοινότυπο πρόσωπο που μπορεί να έχει το "κακο". Δυο τα βασικά πρόσωπα της ταινίας, ο Rex, προσκολλημένος στο παρελθόν, αφιερωμένος στην αναζήτηση της αλήθειας με κάθε κόστος, όχι απο ελπίδα αλλά από σεβασμό, και ο φαινομενικά φιλήσυχος οικογενειάρχης καθηγητής, προσεχτικός κατά συρροή δολοφόνος, μακριά από οποιοδήποτε κλισέ του είδους. Η αφήγηση φανερώνει σιγά σιγά τα στοιχεία των χαρακτήρων και της πλοκής δίνοντας συνεχείς εκπλήξεις. Το μυστήριο χτίζεται και αποκαλύπτεται σταδιακά, το ενδιαφέρον αυξάνεται μετά την συνάντηση τους ενώ η ερωτηση "τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη μέρα " κρατά το σασπένς μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του αξέχαστου φινάλε. Γαλλο-ολλανδική διασκευή της νουβέλας "το χρυσό αυγό " του Tim Krabbe. Έξυπνο και ξεχωριστό, άψογα ρεαλιστικά σκηνοθετημένο, χαμηλών τόνων αλλά δυνατό, υπόδειγμα ευρωπαικού ψυχολογικού θρίλερ

1.το remake της ταινίας 5 μόλις χρόνια μετά στο hollywood ανέλαβε ο ίδιος σκηνοθετής , George Sluizer, με τους Kiefer Sutherland J.Bridges και S.Bullock.Μια άψυχη ξεφτίλα εκδοχή του πρωτότυπου,με εξωφρενικό happy end,που πάτωσε εμπορικά θάβωντας και αυτό για πάντα.

The Great Silence (1968)

Mια έγχρωμη γυναίκα προσλαμβάνει ένα μουγκό κυνηγό επικυρηγμένων να εκδικήθει για τον θάνατο του άντρα της μια συμμορία κυνηγών επικυρηγμένων.

  Ο γάλλος Jean Louis Trintignant (το      μοναδικό γουεστερν που έπαιξε) είναι ο silence,  υπερασπιστής των αθώων και αδυνάτων. Ο Loco, είναι ο διεστραμμένος Klaus Kinski (στον καλύτερο western ρόλο του), ένας αδίστακτος κυνηγός επικυρηγμένων που "κάνει μόνο το καθήκον του, όπως ορίζει ο νόμος", διορισμένος μαζί με την συμμορία του από τον Pollycot, τοπικο άρχοντα που ασκεί επιρροή  σε μια αποκλεισμένη κοινωνία χωρικών που αναγκάζονται να παρανομήσουν για να επιβιώσουν. 

    Ο Sergio Corbucci με το Django (1966) άνοιξε τους ορίζοντες του spaggeti western εισάγοντας στο είδος πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα και θέτοντας υψηλότερα όρια στη βία. Εδώ προσθέτει άλλη μια καινοτομία, δεν υπάρχει ήλιος και έρημος, μόνο χιονισμένα τοπία και οι καλοί δεν κερδίσουν πάντα.Το παγωμένο τοπίο δένει με την αίσθηση μισανθρωπιάς και παράνοιας που είναι διάχυτη σε ολόκληρη την διάρκεια της ταινίας και η μουσικάρα του ΕNNIO MORRICONE προσθέτει σε λυρισμό και ατμόσφαιρα. Aπό τα καλύτερα μη Leone spaggeti, πολύ βίαιο για την εποχή του με πολλούς σκοτωμούς, μηδενισμό και αίμα, και ένα πρωτότυπο, σοκαριστικό, απαισιόδοξο, σαδιστικό, νομιμόφρονο φινάλε

Shock Corridor (1963)

Νεαρός εγωμανής δημοσιογράφος εισέρχεται σε ψυχιατρείο ως ασθενής για να πλησιάσει τους 3 μάρτυρες/τρόφιμους ενός μυστήριου φόνου. Ο ένας θύμα τoυ κομφορμισμού και της αντικουμουνιστικής μανίας, ο άλλος είναι ο μοναδικός νέγρος φοιτητής σε πανεπιστήμιο του Νότου, πιστεύει οτι είναι λευκός και είναι οπαδός της "λευκής κυριαρχίας" και της ΚΚΚ και ο άλλος είναι νομπελίστας φυσικός, δούλεψε στην ατομική βόμβα και τώρα έχει μυαλό μικρού παιδιού. Θα καταφέρει να υποστεί τον εγκλεισμό και τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης, ώστε να παρεί την απάντηση στο "ποιός σκότωσε τον Σλόαν" και να αναγνωριστεί επιτέλους ως ευσυνείδητος μάχιμος δημοσιογράφος που αποκαλύπτει τις προτώγονες πρακτικές των ψυχιατρείων και να πάρει το Pulitzer ή θα γίνει και το δικό του μυαλό πολτός?
 Το ψυχιατρείο ως μικρογραφία της αμερικής, οι τρόφιμοι ως πολίτες της, οι δεσμοφύλακες και γιατροί ως ο κρατικός μηχανισμός και η τρέλα ως φυσικό επακόλουθο του αμερικάνικου ονείρου/ εφιάλτη. Αλληγορία, με ύφος αστυνομικού φιλμ νουάρ,  με έξυπνα κόλπα στον ήχο και στο μοντάζ, διάχυτη παράνοια στην ατμόσφαιρα και με "κατευθείαν στο ζητούμενο" αφήγηση, για τις ακρότητες και την υποκρισία της μετά Β.Π.Π. αδίστακτης αμερικανικής κοινωνίας που υποκύπτει στο βάρος και τις ενοχές της υποσχόμενης "επιτυχίας". Κλασσικό cult b movie από το μέλλον που θεωρήθηκε σκουπίδι με αδέξιες καλλιτεχνικές αξιώσεις. Ο Fuller (παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης) πάντα ανεξάρτητος, αντισυμβατικός, επιδραστικότατος, ελεύθερος από τις συμβάσεις του hollywood, θα έμενε για πάντα στην αφάνια αν δεν τον αναδείκνυαν κάποιοι μανιακοί του σινεμά όπως οι Godard και Wenders και αργότερα οι Scorsese, Tarantino και Jarmusch

Amer (2009)

Διαφημίστηκε σαν art horror,avant guard, neo giallo από βέλγιο, ένα τεχνικό στολίδι που ψάχνει το άσπιλο στιλ του Bunuel και λοιπές παπαριές.....
Ένα τίποτα στολισμένο με αισθητική giallo. 90 λεπτά άσκηση ύφους ανευ νοήματος. Η παντελής απουσία πλοκής το καθιστά γρήγορα βαρετό, το δανεισμένο soundtrack από κλασσικά giallo δεν ταιριάζει με την εικόνα και το κάνει αστείο ενώ η επιδεκτική κινηματογράφηση των Cattet – Forzani σε εκνευρίζει.
Σαβούρα με καλό marketing.Τον πούλο.
Μια αρπαχτή για το Screamin' Athens Horror Film Festival 2011.

ΚΑΘΑΡΣΗ 2010

Ο πρωην μπάτσος Έστεμπαν έρχεται στην Αθήνα. Μένει μαζί με τον ανάπηρο θείο του και αναζητά δουλειά. Ο διευθυντής ασφάλειας του αναθέτει ανεπίσημα να καθαρίσει 2 άτομα του υποκόσμου με ισχυρές πλάτες. Ο Έστεμπαν αργότερα γίνεται στόχος του υπόκοσμου αλλά και των αφεντικών του.

Η πρώτη ουσιαστικά δουλειά του Μπόγρη είναι σαφέστατα επηρεασμένη από cult ταινίες προηγούμενων δεκαετιών και αποτελεί μια ιστορία διαφθοράς, προδοσίας και εκδίκησης με φόντο τη σχέση οργανωμένου εγκλήματος και κράτους, τοποθετημένη σε μια επικίνδυνη και αφιλόξενη αθήνα.

Βρώμικη b-movie αισθητική, ωμός ρεαλισμός, αυτοσαρκασμός, αυτοσχεδιασμός, υπερβολές, χιούμορ και αξιόλογο καστ : Στεφανάκης, Μουρίκης, Ξυκομηνός, Νάτσιος, Αλεξανδρής, Οικονομίδης και οι θρυλικοί πρώην πορνοσταρς Τίνα Σπάθη και Τέλη Σταλόνε σε ρόλους μπατσίνας και υπουργού δημόσιας τάξης αντίστοιχα. Εντυπωσιακός ο φόνος με κάρφωμα δονητή στο μάτι, ο ακρωτηριασμός πέους και τα καντήλια που στολίζουν τους διαλόγους αλλά λείπει η ατμόσφαιρα και η "ζωντανή" δράση. Kαταφέρνει να διατηρεί συνεχώς το ενδιαφέρον της με σεναριακές ανατροπές και αρκετό χαβαλέ αλλά σε μια low budget -do it yourself- παραγωγή δύσκολα κρύβονται οι αδυναμίες της. Μοναδική, τολμηρή και διαφορετική περίπτωση για το εγχώριο σινεμά, απευθύνεται κυρίως σε αυτούς που μπορούν να εκτιμήσουν τέτοιες προσπάθειες και στέκει σαν υπόσχεση για το μέλλον. Αγνοήθηκε από την εγχώρια διανομή, παίχτηκε μόνο σε ένα σινεμά και κυκλοφορεί σε dvd

Stoned by Dawn

http://radiourgia.squat.gr/

Diva (1981)

Ένας νεαρός Παριζιάνος κούριερ έχει εμμονή με μια αφροαμερικανίδα ντίβα της όπερας η οποία αρνείται να ηχογραφηθεί. Tην ηχογραφεί παράνομα. H κασέτα μπερδεύεται με μια αντίστοιχη (αποδεικτικό στοιχείο υπόθεσης δολοφονίας). Θα βρεθεί διωκόμενος από δύο ταϊβανέζους μαυραγορίτες για την 1η κασέτα και από το παρακράτος της αστυνομίας για την 2η . Θα τον βοηθήσουν μια βιετναμέζα μοντέλα μικροκλέφτρα και ένας μποέμ "φιλόσοφος"...

Το πάθος με τη φόρμα , η λατρεία της εικόνας , το στυλ ως νόημα και αντίστροφα , η άρνηση των έννοιών "υψηλή" και "λαική" κουλτούρα/τέχνη και η παιχνίωδης μίξη τους είναι τα κύρια χαρακτηριστικά τoυ "2ου νέου κύματος" (Cinema Du Look). Χωρίς ξεκάθαρες πολιτικές κατευθύνσεις αντιπροσώπευε τις υπο-κουλτούρες της περιθωριοποιημένης νεολαίας της γαλλίας του Μιτεράν και εγκαινιάστηκε με την πρώτη ταινία του Ζαν Ζακ Μπενέ (γνωστός κυρίως για το Betty Blue(1986).Αρχικά θάφτηκε και πάτωσε εμπορικά αλλά μετά την επιτυχία της στην αμερική κέρδισε τον σεβασμό που της αξίζε και γρήγορα απέκτησε φανατικό κοινό.

Όπερα, εξουσία, κερδοσκόποι και περιθωριακοί - 4 διαφορετικοί κοσμοι συναντιούνται σε ένα σάπιο και αντιφατικό Παρίσι με επίκεντρο έναν φτωχό groupie. Σκηνικά, διάλογοι, τοποθεσίες, φωτογραφία, χαρακτήρες, story και σκηνοθεσία υπηρετούν ένα γενναιόδωρο σινεμά που αρνείται το γαλλικο "σοβαρό" ύφος όπως ακριβώς οι ήρωες αρνούνται τα στεγανά της κοινωνίας και δίνεται στις εμμονές του όπως ο πρωταγωνιστής. Αισθητικά κινείται απο τη "βρωμιά" του κοινωνικού περιθωρίου μέχρι την διαφημίση, και απ'την τέχνη του σαντουιτς στην όπερα. Ένα σύμπλεγμα ειδών - thriller/art film/suspense/pulp/romange/comedy /film noir/cop movie σε μια ντελιριακή και σκοτεινή ατμόσφαιρα υπό την θαυμάσια μουσική επενδυση του Vladimir Cosma. Μνημειώδες η καταδίωξη στο μετρό και o χαρακτήρας του Gorodish. Μια από τις πιο στιλιζαρισμένες ταινίες που έγιναν ποτέ. Ανάμεσα στο cast ο Dominique Pinon (Delicatessen/City of Lost Children). Λόγω της έκδηλης αγάπης για το σινεμά, το στυλ και την οπτική απόλαυση μπορεί να υποκύπτει σε σεναριακές ευκολίες και ασάφειες, αλλά αυτές τις οι μικρές ατέλειες την κάνουν πιο ανθρώπινη και γοητευτική .

1.οι τρεις βασικότεροι εκπρόσωποι του Cinema Du Look ήταν οι Jean-Jacques Beineix,Luc Besson και Leos Carax.
2.όλα τα όνειρα του Νικολαίδη (1993-2007) σε μια ταινια.
3.diva>"It is up to business to adapt to art, and not to art to adapt to business." ....και καλά

Great Head Explosion Scene (1)

Scanners (1981)