Up in Smoke (1978)

Ένας άνεργος χιπις δραπευεύει από την οικογένεια του με την rolls royce του πατέρα του που τον προόριζε για τις στρατιωτικές σχολές. Στο δρόμο χαλάει η μηχανή και αναγκάζεται να κάνει οτοστοπ. Θα τον παραλάβει ένας λούμπεν που βγήκε βόλτα με ένα σαράβαλο για καμάκι. Στην αναζήτηση τους για ποιοτικό χόρτο θα καταλύξουν κυνηγημένοι απο ηλίθιους μπάτσους σε ενα ροκ διαγωνισμό στο μεξικό .

Η πρώτη  και ίσως καλύτερη μπαφο-κωμωδία. Η μάνα των stoner films. Τεράστιοι μπάφοι, τραγελαφικά σκηνικά, πολύ γέλιο από την αρχή μέχρι το τέλος, σωστό soundtrack, sex,drugs and rock n roll,μεγάλες αλήθειες και απίστευτοι χαρακτήρες που σπέρνουν την καταστροφή και τη μαστούρα στο διάβα τους. Η ταινία γνώρισε φανατικό κοινό και τεράστια επιτυχία στην εποχή της, ακολούθησαν 7 συνέχειες μέχρι το 1984, οι Cheech και Chong έγιναν οι πιο διάσημοι χασικλίδες του σινεμά και συνεχίζουν να δίνουν stand up παραστάσεις μέχρι και σήμερα.

The Greatest Opening Scene (7)

La haine (1995)

The Last Man on Earth (1964)

O Dr. Robert Morgan,είναι ο μοναδικός επιζών μιας επιδημίας που μετέτρεψε τον πλυθησμό της γης σε βαμπιρς, είναι ο τελευταίος άνθρωπος στη γη. Καθημερινά στέλνει ραδιοφωνικά σήματα ελπίζοντας στην ύπαρξη άλλων επιζόντων. Την μέρα κυκλοφορεί στην πόλη ψάχνωντας για τις κρυψώνες των βαμπιρς,παλουκώνει όσα ξέμειναν στο φως και καίει τα πτώματα τους σε ένα τεράστιο λάκο.Πρίν νυχτώσει επιστρέφει στο σπίτι όπου κάθεται ταμπουρωμένος όλη τη νύχτα ενώ τον πολιορκούν οι βρυκόλακες .Συντροφιά με αναμνήσεις και αλκόολ περιμένει υπομονετικά να περάσει ένα ακόμα εφιαλτικό βράδυ.Με flashback βλέπουμε την δραματική του ιστορία-για το πως έχασε γυναίκα και κόρη απο τον ιο και μαθαίνουμε το τι συμβαίνει στη γη απο την εμφάνιση της επιδημίας μέχρι και που ο Morgan "κληρονόμησε τον κόσμο". Μόνο για καλό δεν θα είναι όταν τελικά συναντησει μια γυναίκα, μέλος μιας ομάδας που με τη βοήθεια ενός ορού αναστέλει προσωρινά τα αποτελέσματα της μόλυνσης.

Ο θρύλος Vincent Price σηκώνει μόνος του ολόκληρη την ταινία σε εναν διαφορετικό ρόλο και με μονόλογους μεταφέρει την απόγνωση, την ματαιότητα, και τη μοναξιά του τελευταίου ανθρώπου στη γη.Η ιταλο- αμερικανικη παραγωγή είναι μικρή αλλά αποτελεσματική δημιουργώντας ενα έρημο μετα αποκαλυπτικό αστικό τοπίο όπου μάταια περιφέρεται ο Morgan.Αρκετές σκηνές αλλά και το οτι τα βαμπίρς μοιάζουν και κινούνται περισσότερο σαν ζόμπι φανερώνουν την επιρροή της ταινίας στον Romero για το αριστουργηματικό Night of the Living Dead(1968)

Η πρώτη μεταφορά της νουβέλας I Am Legend (1956) του συγγραφέα και σεναριογράφου Richard Matheson (ακολουθησε το The Omega Man -1971 και το I Am Legend-2007)

Slacker (1991)

Ο όρος slacker αναφέρεται σε άτομα ηλικίας κυρίως μεταξύ 20 και 30 που χαρακτηρίζονται από απάθεια, έλλειψη στόχων και απουσία φιλοδοξίας. Έχοντας απορρίψει την ιεραρχική δομή της κοινωνίας πρίν τους απορρίψει αυτή, αποφεύγουν καθήκοντα και ευθύνες, και αρνούμενοι την καθημερινή εργασία γυρνάνε στους δρόμους αμπελοφιλοσοφώντας.

Χωρίς υπόθεση, αρχή, μέση, τέλος και κεντρικούς χαρακτήρες, η ταινία παρακολουθεί τις ζωές τους καθώς αυτές διασταυρώνονται τυχαία μια μέρα στο Austin του Texas. Ο ένας πετυχαίνει κάποιον στο δρόμο και μιλάνε, μετά ο κάποιος πετυχαίνει έναν άλλον και πάει λέγοντας...
Ένας πρίζει τον ταρίφα με την θεωρία του περί ονείρων και παράλληλης πραγματικότητας, ένας συνομοσιολόγος x-files τύπος μιλά για μυστικά προγράμματα εξερεύνησεις του διαστήματος και απαγωγές από εξωγήινους, μια τύπισσα πουλάει το τεστ παπ της Μαντόνα, ένας κολλημένος με τη δολοφονία του Κένεντυ, ένας που σιχαίνεται τη δουλειά, ένας γέρος αναρχικός γίνεται φίλος με κάποιον που μόλις του διέρρηξε το σπίτι, ένας συλλέκτης τηλεοράσεων ισχυρίζεται ότι μια μαγνητοσκοπημένη εικόνα είναι πιο αληθινή από ένα πραγματικό γεγονός, χασικλίδες συζητούν για την προπαγάνδα των smurfs, ένας ζητά κρατικό πρόγραμμα δωρεάν διάθεσης όπλων και άλλα πολλά τρελά περί πολιτικής, στατιστικών, θεωρίες συνομοσίας, μεταφυσικής, ερωτικών σχέσεων, για το αν ο ελβις ζει...

Η πρώτη ταινία του Richard Linklater.Μηδενικό μπάτζετ, έντονα πολιτικοποιημένη, έξυπνη, απλή, πρωτότυπη και αστεία. Την κόπιαρε ο ίδιος 10 χρόνια μετά για το διδακτικό,πιασάρικο και σοβαροφανές waking life(2001).Οι slackers απέκτησαν φιλμική υπόσταση με αυτή τη ταινία και μαζί με το Sex, Lies, and Videotape (1989) αποτελούν την αρχή της αναβίωσης του αμερικάνικου ανεξάρτητου σινεμά των 90s

1.

A Snake Of June (2002)

Iαπωνία.Εποχή των βροχών.Η Rinko εργάζεται σε μια τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής στήριξης. Ένας άντρας, της στέλνει δέμα με τολμηρές προσωπικές της φωτογραφίες και την εκβιάζει. Ξαφνικά βρίσκεται στους υγρούς δρόμους της μεγαλούπολης υπακούοντας τις οδηγίες του εκβιαστή που την κατευθύνει μέσω τηλεφώνου και την υποχρεώνει σε ένα επίπονο σκοτεινό ταξίδι σεξουαλικής αυτογνωσίας.

Ηπιότερο από τις προηγούμενες δουλειές του Tsukamoto,με στρωτή αφήγηση αλλά πάντα με την προσωπική του ξεχωριστή γραφή. H επώδυνη μετάλλαξη των ηρώων είναι και πάλι το θέμα,οι ήρωες απο ξεπεσμένες αδιάφορες υπάρξεις που χάνονται κάτω από τα κτίρια της πόλης καλούνται να ξαναβρούν την ανθρώπινη υπόσταση τους . Ο εκβιαστής (S.Tsukamoto) θα διαταράξει την φαιναινομενικά όμορφη συζυγική ζωή τους και αυτό θα'ναι το ευχαριστώ του προς την Rinko που με τις συμβουλές της τον απέτρεψε απ'την αυτοκτονία. Η Rinko θα γίνει πιόνι στα χέρια του άγνωστου ακολουθώντας μια σειρά από εντολές που θα την φέρουν κάπου ανάμεσα στην ταπείνωση και την ευχαρίστηση, θα αναστήσει τον καταπιεσμένο της ερωτισμό και θα κερδίσει τον αυτοσεβασμό της. Aργότερα ο άντρας της πρέπει έστω και διαμέσου της βίας να δεχθεί αυτή τη νέα κατάσταση.
Σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, παραγωγή, φωτογραφία- όλα ο τσουκαμοτος. 3 χρώματα -άσπρο, μαύρο, μπλέ- με κάμερα στο χέρι, μακριά απο το να χαρακτηριστεί exploitation ή πορνογραφία,πάντα με το εκκεντικό του ύφος, εστιάζει στους χαρακτήρες και την μεταμόρφωση τους, και με την μουσική του μόνιμου συνεργάτη-Chu Ishikawa-χτίζει μια κλειστοφοβική υγρή ατμόσφαιρα πάνω σε μια "ιστορία της ύστατης στιγμής της μοναδικής πιθανής επαφής. Στα βάθη της πόλης, όλοι οι άνθρωποι στεγνώνουν, στα κρυφά. Κι αν μπορέσετε να ακούσετε τις σβησμένες κραυγές των ηρώων, έτσι όπως έρχονται από τον πυθμένα του σκοταδιού, θα είμαι ευτυχής."(S.Tsukamoto)
1.

The Fourth Man (1983)

O Gerard διάσημος αμφιλεγόμενος ομοφυλόφιλος αλκοολικός συγγραφέας, εμμονικός με τον θάνατο και τη θρησκεία, βλέπει οράματα που τον προειδοποιούν για κάποιον επικείμενο κίνδυνο. Mετά απο διάλεξη φιλοξενείται απο την αινιγματική αισθητικό Christine, συνδεέται σεξουαλικά μαζί της και ερωτεύεται τον εραστή της. Αργότερα ανακαλύπτει οτι έχει χάσει 3 συζύγους κάτω απο μυστήριες συνθήκες και υποψιάζεται οτι προορίζεται για την θέση του τέταρτου ανθρώπου.

Τελευταία ταινία του Verhoeven στην Ολλανδία, κερδίζει την διεθνή αναγνώριση και φεύγει για το χολλυγουντ.Το γνώριμο προκλητικό του υφός ειναι και εδώ παρόν ,από τους τίτλους αρχής οπου μια αράχνη στήνει τον ιστό της στην σταυρωμένη μορφή του χριστού μέχρι και την τελική gore σκηνή, εμπλουτισμένο με θρησκευτικούς συμβολισμούς και βιβλικές αναφορές για να ξεγελάσει τους ολλανδούς κριτικούς που τον είχαν κατηγορήσει για φτηνό εντυπωσιασμό στις προηγούμενες ταινίες του.
"Αν πω αρκετές φορές την ιστορία, θα αρχίσω να την πιστεύω κι εγώ. Και αυτή, πιστεύω, είναι η ουσία των γραπτών μου.Ψεύδομαι την αλήθεια.Μέχρι που δεν ξέρω αν κάτι συνέβη πραγματικά, ή όχι.Τότε είναι που γίνεται συναρπαστικό. Αυτό που δημιουργεί κανείς απ'την πραγματικότητα...είναι απεριόριστα πιο ενδιαφέρον απ'την ίδια την πραγματικότητα" λέει ο Gerard (Jeroen Krabbé) στην διάλεξη.Η απόμακρη σαγηνευτική χήρα (Renée Soutendijk) δεν κάνει ξεκάθερες τις προθέσεις της, κινεί τα νήματα της υπόθεσης ενώ ταυτόχρονα μοιάζει θύμα σατανικών συμπτώσεων.Ο Verhoeven αποκρύπτει συνεχώς την αλήθεια από τον θεατή τοποθετώντας τον στο παρανοικό μυαλό του συγγραφέα που σιγά σιγά χάνει τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας καθώς οι συμπτώσεις και τα οράματα πληθαίνουν. Κάθε σκηνή της ταινίας έχει σχέση με το σεξ και το θάνατο όμως καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ αισθησιασμού και αγωνίας σε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα μυστηρίου με έντονα χρώματα, χιτσκοκικές νύξεις και αρκετές σοκαριστικές και βλάσφημες σκηνές, ενώ αποτελεί ταυτόχρονα και ένα ειρωνικο σχόλιο στον καθολικισμό.

1.μοιάζει με prequel του Basic Instict (1992)
2.

The Player (1992)

Ένας παραγωγός του Hollywood εκβιάζεται ανώνυμα από ενα σεναριογραφο που είχε απορρίψει στο παρελθόν. Στη προσπάθεια του να ανακαλύψει τη ταυτότητα του εκβιαστή μπλέκεται σε μια υπόθεση δολοφονίας και ερωτεύεται την ερωμένη του θύματος.
Η μόνιμη κόντρα μεταξύ του Altman και των στούντιο ήταν η βασική έμπνευση για την δημιουργία αυτής της ταινίας. Μια μικρή εκδίκηση. Ξεκινώντας με ένα απίστευτο 8λεπτο μονοπλάνο μας εισάγει αμέσως στην καθημερινότητα ενός στούντιο όπου παραγωγοί, στελέχοι, σεναριογράφοι, γραμματείς, σεκιουριτάδες, τουρίστες πηγαινοέρχονται ασταμάτητα. Πρωταγωνιστής είναι ο Griffin Mill -αυτός που ακούει ιδέες για σενάρια και αποφασίζει αν κάποια αξίζει να γίνει ταινία. Κομψός, αυτάρκεστος, με χρημα, εξουσία, γραμματεα/ερωμένη, χαμόγελο... Η εμφάνιση του εκβιαστή σεναριογράφου, την στιγμή που απειλείται η καρέκλα του από έναν γλείωδη καριετερίστα, είναί το πρόσχημα που χρειάζεται ο Αλτμαν για να ξεδιπλώσει μια ανελέητη σάτιρα πάνω στη βιομηχανία του χολυγουντ και τα άτομα που τη συγκροτούν, την καλλιτεχνική και ηθική τους απάθεια. Σε πρώτο επίπεδο εξελίσσεται η υπόθεση εκβιασμού και η παράνοια του Griffin και στο δεύτερο παρακολουθούμε την πολιτική των στούντιο. Το μεγάλο comeback του Αλτμαν δεν χωρά στα πλαίσια κάποιου συγκεκριμένου είδους, δεν υπακούει στους κανόνες αλλά παίζει μαζί τους συνθέτοντας ένα κράμα από comedy- crime- drama- mystery- romance- thriller. Με ένα ευφυέστατο σενάριο γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις μέχρι το φινάλε (τόσο στο στυλ όσο και στην αφήγηση) και με μια καινοτόμα χρήση του χώρου, του καστ, του ήχου, των διαλόγων και της κίνησης της κάμερας δίνει μια ρεαλιστική αίσθηση του περιβάλλοντος καταφέρνωντας να τοποθετεί τον θεατή μέσα στα δρώμενα. Ενορχηστρώνει αρμονικά ενα μωσαικό από πολυάριθμους χαρακτήρες και προσθέτει περίπου 60 cameos απο μεγάλα ονόματα του χολλυγουντ που παίζουν τον ευατό τους συμμετέχοντας στην ταινία ως σκηνικό, σαν ζωντανό ντεκορ. Με αναρίθμιτες και συνεχείς αναφορές στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου (πρόκληση για film-buffs) πετά υπονοούμενα στον θεατή ενώ ταυτόχρονα ειρωνευεται τις καταστάσεις. Επίσης βλέπουμε την πορεία μιας ταινιας- από την αρχική ιδέα μέχρι και την τελική της μορφή και ακούμε πολλά σενάρια σε 25 λεξεις το καθένα. O Αλτμαν απομυθοποίει το Hollywood αλλά η ίδια η ταινία μας λέει πόσο σπουδαίο θα μπορούσε να είναι. Μια απο τις καλυτερες ταινίες "για το σινεμά" με βραβείο σκηνοθεσίας και πρώτου ανδρικού ρόλου για τον Tim Robbins στις κάννες και αρκετές υποψηφιότητες για οσκαρ. Μια ταινία που δεν θα γεράσει ποτέ.
1.

Great Head Explosion Scene (5)