Skinned Deep (2004)

Μια οικογένεια πηγαίνει διακοπές. Το αυτοκίνητο μένει από λάστιχο. Μια γριά προσφέρεται να βοηθήσει. Είναι η αρχηγός μιας διαταραγμένης οικογένειας μεταλλαγμένων που διαμένει στην περιοχή. 

Άλλο ένα από τα 100νταδες rip off του The Texas Chain Saw Massacre (1974). Είναι η μοναδική ταινία του Gabriel Bartalos (σκηνοθεσία, σενάριο, παραγωγή) που θέλησε να γίνει ο Tom Savini αξιοποιώντας την μακρόχρονη εμπειρία του στα Special Effects πάνω σε ένα δοκιμασμένο  χιλιοπατημένο στορυ. Το σχέδιο του να δημιουργήσει μια ακολουθία μεταλλαγμένων Leatherface χαρακτήρων δεν έπαισε στο κενό. Βρήκε μια εξέχουσα θέση στον απέραντο βρομερό βούρκο των bad movies we love. Ανάξιες λόγου, σημασίας, κριτικής, βατόμουρων δέχονται την χλεύη απο κριτικούς και κοινό, αν ποτέ φτάσουν ως εκεί, και αργότερα, ελάχιστες απο αυτές, οι φωτείνες εξαιρέσεις αυτών, επιβεβαιώνουν τον κανόνα και γίνονται αντικείμενα λατρείας απο μερίδα κοινού/ανώμαλων σινεφιλ. Τα σκουπίδια του ενός - ο θησαυρός του άλλου. Από τον προπάτορα Εντ Γουντ (1924 -1978) μέχρι τις υποπαραγωγές τις Troma Entertainment στις τούρκικες υπερπαραγωγές των 70ς μέχρι το πρόσφατο ανοσιούργημα The Room (2003). Ένας ωκεανός αποτυχίας αμόλυντος απο το mainstream. Το τελευταίο προπύργειο του cult κινηματογραφου.

Τυπική εισαγωγή horror- ερημιά, βροχή, σκότος. Ένας γέρος οδηγά. Ένα όχημα αλα Mad Max τον πλησιάζει- η  φιγούρα της αφίσας πετάει ένα γάντζο και ανατρέπει το αυτοκίνητο- ακραίο άκυρο κατ/ένα λαδωμένο μπράτσο σφίγγετε μπροστά σε μια λάμπα-και ο αβοήθητος γέρος γίνεται το πρώτο θύμα. Έρχεται η τυπική πατριαρχική οικογένεια υπέρβαρων χαζών αμερικάνων, γνωρίζει την κακοντουμπλαρισμένη καλοκάκαγαθη σχιζογριά και την λατρεμένη οικογένεια στο μακάβριο σπίτι τους που αποτελείται απο τον bad ass motherfucker Surgeon General της αφίσας, τον νάνο νίντζα Plates (Warwick Davis.ο star της ταινίας) που αντί για αστεράκια εκτοξεύει πιάτα και τον ευαίσθητο Brain με τον τερααάστιο εγκέφαλο. Πίδακες αίματος. Ζωντανή μένει μόνο η χορτοφάγος κόρη γιατί την γουστάρει ο Brain (ο 10χρονος αδερφός κόπηκε κατακόρυφα στα 2). Πικνικ ρομαντζάδα. Την ντύνουν νυφούλα και την δένουν μπροστά από το όχημα και επιτίθενται σε μια καινούργια άτυχη διερχόμενη παρέα υπέρβαρων για την μυήση του νέου μέλους της οικογενείας. Ξεγελά με τερτίπια τον Brain και του ανοίγει τον εγκέφαλο στα δύο, πράσινο αίμα και παιδικά κυβάκια με γράμματα βγαίνουν και σχηματίζουν LOVE, αυτή τα πατά και γίνεται HATE (σκληρό). Μια παρέα γέρων χαρλεάδων-Ancient Ones-ανακαλύπτει οτι ο αρχηγός τους που γοητεύτηκε απο την γριέτζο ειναι νεκρός και επιστρέφει για εκδίκηση. Η γριά τους δίνει δωράκια/σήματα της ειρήνης και τα κολάει στο μέτωπο του καθενός...παγίδα...head explosion! Επική μονομαχία γέρου με νάνο. Ξερίζωμα κεφαλιού και σουτ. Το κορίτσι προσπαθώντας να δραπετεύσει φτάνει στο οστεοφυλάκιο/εργαστήριο του  καλωδιωμένου ακέφαλου σφίχτη πατέρα Creator. Κόβει την παροχή πράσινης γλίτσας στη γριά και αυτη λιώνει. Ένα κεφάλι βγαίνει απο την κοιλιά του creator και της επιτίθεται. Γκρεμίζοντας το εργαστήριο-ο creator χάνει τη δύναμη του και πεθαίνει. Με ηλεκτροπληξία, δυναμίτη, και μια αποτελειωτική ροδιά πεθαίνει και ο  Surgeon General. Πάει να τα πει όλα στο μπάτσο και ανακαλύπτει οτι αυτός ειναι η τελική τελική τελική μάνα του κακού και ουρλιαζει ΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟ σε ολόκληρη τη διάρκεια των τιτλων τέλους. Κάκιστες ερμηνειες, κάκιστοι διάλογοι, ασταμάτητες ασήμαντες ανατροπές, τεράστιες τρύπες και φτηνιάρικη Λιντσεική ατμόσφαιρα και άλλοι 100 λόγοι για είναι Πραγματική κακή. Ένα μεγάλο omfg. Μια αληθινή κινηματογραφική εμπειρία για ιδιαίτερα γούστα

1. η σκηνή οπου ο Brain τρέχει γυμνός εν ώρα αιχμής στην Times Square δεν ειναι μέρος γυρισμάτων, ειναι αληθινή! Συνελήφθει αμέσως για αυτήν την πρωτοποριακή του performance. Άτιμη λογοκρισία.

2. εδω η ταινια με ελληνικους υποτιτλους (rip by cinete)
http://www.mediafire.com/?h8m4zru8u4ihn6i
3.

Baise-moi (2000)

 Mια πόρνη και μια πορνοστάρ συναντιούνται τυχαία. Έχοντας διαπράξει απο ένα φόνο η καθεμία, ξεκινούν ένα ταξίδι προς το Παρίσι γεμάτο σεξ ναρκωτικά και φόνους.

Το πρώτο banned του 21ου αιώνα. H ταινία σκάνδαλο του 2000. Μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου της Virginie Despentes απο την ίδια και την πρώην πορνοστάρ Coralie Trinh Thi με πρωταγωνίστριες και κομπάρσους πορνοστάρς. Απαγορευμένη σε πολλές χώρες, με τεράστιο Warning και Ακατάλληλο όπου κυκλοφόρησε, κατηγορήθηκε για πορνογραφία, ακραία βία, φεμινιστικό κομπλεξισμό και άλλα τέτοια όμορφα.
Τι περιεχόμενο μπορεί να έχει με τέτοιο προκλητικό τίτλο (=fuck me) και τέτοιο καστ? Το shock value χτυπάει κόκκινο από την αρχή - απαγωγή και ομαδικός βιασμός (ο καλός και ο κακός τρόπος αντιμετώπισης του βιασμού από την μεριά του θύματος). Η Manu (Raffaela Anderson) σκοτώνει τον αδερφό της και η Nadine (Karen Lancaume) την συγκάτοικο της μη αντέχωντας άλλα σχόλια για τον τρόπο ζωής τους. Χάνουν το τελευταίο τρένο, γνωρίζονται τυχαία στη στάση, κάνουν μια ληστεία και ξεκινούν ένα ταξίδι στο πουθενά που περιλαμβάνει άφθονο σεξ, αλκοολ, ναρκωτικά, σκότωμα μπάτσων, μια στάση σε φίλους για καλό σκόπο/φόνο, και μακελειό σε ένα sex club. Οι φάτσες τους έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες, η αστυνομία τους καταδιώκει, διέξοδος δεν υπάρχει, ούτε και γυρισμός.
Οι Thelma & Louise (1991) μπαίνουν στο A Clockwork Orange(1971) και σαν Natural Born Killers (1994) επαναλαμβάνουν το "squeal like a pig" του Deliverance (1972) εκδικούμενες την άτιμη αντρική κοινωνία με την μανία του I Spit on Your Grave.Day of the Woman (1978).
Μάλλον είναι η μοναδική ταινία που περιέχει αληθινές αντι-ερωτικές σκηνές σεξ, πεολειξίας(+ξέρασμα), αιδολειξίας, αυνανισμού, παρτούζας, αληθινών διεισδύσεων, εκσπερμάτωσης, ταυτόχρονα με άγριους φόνους και αίμα στην ίδια σκηνή. Η κινηματογράφηση με βιντεοκάμερα στο χέρι προσδίδει τον τραχύ ρεαλισμό ερασιτεχνικού ντοκιμαντέρ στα γεγονότα ενισχύοντας την ορμητική και σοκαριστική διάθεση του έργου. Το πορνό στην υπηρεσία του φεμινισμού, κοινωνική κριτική από πορνοστάρς, επιθετικό φεμινιστικό μανιφέστο, μηδενιστικό punk road movie, low budget ωμό βρώμικο Sexploitation, θαρραλέο post-porn arthouse thriller, γνήσιο τέκνο του Cinema du Corps ή New French Extremity
1.ελληνικός τίτλος > Γάμησε Με

Pusher Trilogy (1996-2005)

1. Pusher.1996. Ο Φρανκ είναι βαποράκι. Τριγυρνά στη πόλη με τον φίλο του Τόννυ. Μια μεγάλη δουλειά που ανέλαβε δεν θα πάει καλα και τώρα πρέπει να βρεί άμεσα λεφτά για να ξεπληρώσει τον σέρβο μεγαλέμπορο Μίλο.

2.Pusher 2. With Blood On My Hands.2004. Ο Τόνυ βγαίνει απο την φυλακή. Προσπαθεί να οργανωθεί στη συμμορία του πατέρα του αλλά αυτός τον περιφρονεί και τον εξευτελίζει. Η μια γκάφα διαδέχεται την άλλη προσπαθώντας να ξεπληρώσει ένα χρέος από την φυλακή και να συνεισφέρει στην ανατροφή ενός μωρού που δεν είναι σίγουρα δικό του.

3.Pusher 3. I'm The Angel Of Death.2005. Η κυριαρχία του Μίλο στον υπόκοσμο απειλείται από μια ομάδα νεαρών Ασιατών. Το φορτίο με ηρωίνη που περίμενε αντικαταστάθηκε με χάπια έκστασυ. Δεν ξέρει απο αυτά και είναι αναγκασμένος να συνεργαστεί με την νέα γενιά. Πρέπει να μαγειρέψει για 50 άτομα για τα γενέθλια της κόρης του, που μαζί με τον μέλλον σύζυγο της προσπαθούν να τον παραγκωνίσουν. 

Η άλλη όψη της Κοπεγχάγης μέσα απο την καθημερινότητα και την δράση 3 pushers. Το δανέζικο σινεμά πέρα απο το Δόγμα95 και τον Lars von Trier.

Η 1η ήταν μεγάλη έκπληξη, γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε όλη την ευρώπη, αυτόματα έγινε cult και έκανε γνωστό τον 26χρονο τότε Nicolas Winding Refn (ναι, αυτός που έκανε το Drive.2011 και το Bronson.2008) και τους πρωταγωνιστές. Mια βδομάδα γεμάτη μπλεξίματα, τρεχάλα και αναποδιές. H δικαιολογία -πέταξα την πρέζα στη λίμνη για να γλυτώσω απο τους μπάτσους- δεν είναι αρκετή για τον Μίλο και το παρτυ θα γίνει εφιάλτης. Μοναδικό ίχνος ανθρωπιάς -η πόρνη πολυτελείας φίλη του Φράνκ (Kim Bodnia- Bleeder.1999) .
Το 2ο, αν και έρχεται 10 χρόνια μετά, διατηρει το ίδιο ύφος σε όλα τα επίπεδα αλλά είναι πιο συναισθηματικό και ανθρώπινο. Ο Τονυ (Mads Mikkelsen- Valhalla Rising.2009, The Hunt.2012, The Salvation.2014) εκλιπαρεί για σεβασμό. Το τατουαζ RESPECT στο καραφλό κρανίο του δεν αρκεί. Ο περίγελος της συμμορίας. Έχει υποστεί εγκεφαλική βλάβη μετά από ροπαλιά στο κεφάλι που έφαγε από τον Φράνκ στο 1ο. Μέχρι πότε θα ανέχεται τόση ξεφτίλα?
Στο 3ο ο Μίλο (Zlatko Buric) ξαναπαρακολουθεί πρόγραμμα απεξάρτησης ενώ η πιάτσα τον προσπερνά. Θα ζητήσει την βοήθεια του τεράστιου τούρκου πρώην μπράβου από το 1ο που πλέον ζεί μια φυσιολογική ζωή ως ταβερνιάρης για μια χοντρή δουλειά στο αιματοβαμμένο φιναλε..

3 αυτόνομες ιστορίες με ίδια δομή και στυλ πάνω στο ίδιο θέμα. Οι Κακόφημοι Δρόμοι (1973) της Κοπεγχάγης χωρίς γκλαμουριές, στερεότυπα και πολιτική ορθότητα. Ένας κόσμος βίας με φόντο μια μη καρποσταλική παρακμιακή γκρίζα μίζερη πολυφυλετική Κοπεγχάγη όπου η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει τίποτα. Με κοινούς τίτλους αρχής σαν επεισόδια ενος σήριαλ, κάμερα στο χέρι, γραμμική αφήγηση, ξερά στορυ, ντοκιμαντερίστικο ύφος, φρενήρης ρυθμός, βρώμικη γλώσσα, πορνεία, σκατόφατσες, ναρκωτικά, προσεγμένοι πειστικοί -ο ένας πιο βρωμερό κατακάθι απο τον άλλο- χαρακτήρες, απληστία, μοναξιά, αδιέξοδα, σοκαριστική βία, ψυχολογική βία, πανταχού παρών βία έστω και δια της απουσίας της, ωμότητα, καντήλια, ένταση, άγριος ρεαλισμός, σαπίλα, σκληρές κιθάρες, τσιτωμένη ατμόσφαιρα, νύξεις χιούμορ, σεξιστικά αστεία, ανατροπές και σασπένς.
Ένα άρτιο αυθεντικό πακέτο της διεθνής crime thriller φιλμογραφίας  

1.λέγεται οτι κανείς δεν είδε μόνο το ένα από τα 3 μέρη ... και για να το ξενερώμα βγήκαν 2 copy/paste remakes  του 1ου που εξελίσσονται στο Λονδίνο. Ένα αξιοπρεπές ασιάτικο με καλή ανατροπή στο φινάλε και μια βρετανική φλωριά το 2012 σε παραγωγή του Refn  (το μόνο καλό είναι οτι παίζει πάλι ο Μίλο)
2.αντε και το 2014 να βγει το 4ο με πρωταγωνίστρια την κόρη του Μίλο και το 2015 το 5ο με πρωταγωνιστή τον Kurt the Cunt από το 2ο και να γίνει 5λογία, όπως το έπος του Kinji Fukasaku - The Yakuza Papers (1973-74)

3.Αγαπημένος χαρακτήρας της τριλογίας = Μίλο

 

Pi (1998)

Ο Max Cohen είναι ένας ιδιοφυής μαθηματικός. Eίναι κοντά στην ανακάλυψη του Νόμου που διέπει το σύμπαν. Mια καββαλιστική οργάνωση και μια χρηματιστηριακή εταιρεία επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν την ανακάλυψή του προς όφελός τους. Παράλληλα, ο ίδιος ταλαντεύεται επικίνδυνα ανάμεσα στη λογική και την παράνοια.

Το εντυπωσιακό ντεμπούτο του 29χρονου Αρονόφσκυ. Από τότε που το αμερικάνικο ανεξάρτητο σινεμά συνήθιζε να είναι ανεξάρτητο. Μια ταινία φαινόμενο με μπατζετ μόλις 60.000$, παντελώς διαφορετική σε σύγκριση με οτι κυκλοφόρησε από ΗΠΑ στα 90s. Σύστησε ένα διαφορετικό σινεμά, αποθεώθηκε σε διάφορα μικρά φεστιβάλ και πήρε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Sundance (έχασε το μεγάλο βραβείο απο το ξεχασμένο Slam.1998) και ανακυρήχτηκε σε future cult classic.

Ο Μαξ (Sean Gullette) έχει 3 κανόνες - (1) τα μαθηματικά είναι η γλώσσα της φύσης, (2) τα πάντα μπορούν να εκφραστούν με αριθμούς και (3) απ' τους αριθμούς προκύπτουν τα πρότυπα. Συνεπώς, υπάρχουν πρότυπα παντού στη φύση. Τι γίνεται στη χρηματαγορά; Το σύμπαν των αριθμών που εκφράζει την παγκόσμια οικονομία. Η υπόθεσή του: Η χρηματαγορά διέπεται επίσης από ένα πρότυπο. 10 χρόνια παλεύει για την επαλήθευση της υπόθεσης του με την βοήθεια του d.i.y. υπερ υπολογιστή- Ευκλείδη. Παθιασμένος με τη έρευνα του, κλειδαμπαρωμένος σε μια τρύπα, αποφεύγει την όμορφη Ινδή γειτόνισσα που τον ταίζει και η μοναδική επαφή του με την πραγματικότητα είναι ο μέντορας του (Mark Margolis) που πάλευε 40 χρόνια με τα πρότυπα του π μέχρι που αποσύρθηκε για να μην αποτρελαθεί και τον προτρέπει μάταια να κάνει το ίδιο. Ήδη τον βασανίζουν συχνές και δυνατές ημικρανίες και τα χάπια δεν βοηθούν αρκετά. Μια μέρα ο Ευκλείδης κρασάρει και σε μια κρίση αυτοσυνείδησης ξερνά μια ύποπτη ακολουθία 216 ψηφίων. Καθώς αποκόπτεται όλο και πιο πολύ από το κόσμο και τα χάπια αυξάνονται, τον καταδιώκουν πράκτορες της wallstreet που θέλουν τα πρότυπα για να ελένξουν την παγκόσμια αγορά και σκληροπυρηνικοί καββαλιστές που πιστεύουν οτι τα 216 ψηφία απαρτίζουν το αληθινό όνομα του θεού. Ενώ προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το χάος, αυτό τον κυκλώνει απειλητικά. Ενώ προσπαθεί μέσω μαθηματικών να ερμηνεύσει την ζωή, αυτή τον προσπερνά.

Συνωμοσίες, θρησκευτικές αιρέσεις, κοσμοθεωρίες, αριθμολογία, wallstreet, taro, κρυφές τεχνολογίες και το αρχαίο κινέζικο παιχνίδι της πλάκας Γκο μπλέκονται σε μια ιστορία με κύριο θέμα την εμμονή (και με στοιχείο MacGuffin το π). Ο μύθος του Ίκαρου στην techno εποχή. Ο Eraserhead.1977 συναντά τον Frankenstein.1931, και το cyber punk τo body horror. Το τραχύ ασπρόμαυρο με έντονο κοντραστ (""""επιρροή""'" από  Tetsuo, the Iron Man.1989 του ShinyaTsukamoto και την σειρά κόμικ Sin City του Frank Miller), οι παλαβές κινήσεις τις κάμερας, η πρώτη χρηση της (πολυφορεμένης πλέον) Snorricam, το απότομο μονταζ (hip hop montage) και τα ηχητικά εφε αντικατοπτρίζουν το μυαλό του ήρωα που βυθίζεται σταδιακά στη τρέλα. Στον  αντίκτυπο της ταινίας βοήθησε τα μέγιστα και το soundtrack που επιμελήθηκε ο Clint Mansell (Pop Will Eat Itself) με επιλογές απο την αφρόκρεμα της ηλεκτρονικής σκηνής της εποχής (Autechre, Aphex Twin, Roni Size, Massive Attack, David Holmes, GusGus, Spacetime Continuum) συνεισφέροντας στη κλειστοφοβική χαοτική υποβλητική εφιαλτική ατμόσφαιρα του έργου. Αναφορές σε Πυθαγόρα, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Αρχιμήδη, Φιμπονάτσι, περιπλέκουν ευχάριστα και ανώδυνα (για άσχετους με μαθηματικά) το στορυ. Χυμένα μυαλά στο νεροχύτι και η σκηνή με το τρυπάνι δεν ξεχνιούνται εύκολα. Ορόσημο των 90s, μαθήμα για το how an independent film is made, ήπιο μαθηματικο midfuck, αντισυμβατικό άγριο μινιμαλιστικό cyber punk sci fi thriller. 12.50.press return

1.Snorricam=bodymount camera- πρωτοχρησιμοποιήθηκε απο τον Saul Bass στο αριστούργημα του John Frankenheimer Seconds (1966)

2.MacGuffin- κινηματογραφικός όρος του Χίτσκοκ = Προσχηματικό αφηγηματικό στοιχείο πάνω στο οποίο στήνεται η πλοκή.

3. 216= 6χ6χ6= 666 φακ γεα !

4. π ≈ 3,14 η μαθηματική σταθερά που ορίζεται ως ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρο 
5.ενας άλλος αριθμός εδω

Red Desert (1964)

Η Τζουλιάνα, σύζυγος διευθυντή εργοστασίου και μητέρα ενός αγοριού, βρίσκεται σε κατάσταση μετατραυματικού σοκ μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα. Αποξενωμένη από όλους και όλα, αναγκάσμενη να ζει σ'ένα περιβάλλον που δεν ευνοεί της ψυχολογική της κατάσταση, θα εμπιστευτεί λάθος άτομα προσπαθώντας να πιαστεί απεγνωσμένα από κάπου.

  Η τέταρτη ταινία της θρυλικής τριλογίας της αποξένωσης του Αντονιόνι. Και πάλι Μόνικα Βίτι. Και πάλι μια γυναίκα σε κρίση. Τριγυρνά με τον γιο της στους βαλτότοπους της βιομηχανικής περιοχής της Ραβέννα, "μια πόλη χωρίς ίχνος ανθρωπιάς", την ώρα που οι εργάτες του εργαστασίου κάνουν απεργία. Όμορφη, αφηρεμένη, φρικαρισμένη, κουρασμένη απο γιατρούς και θεραπειές, φοβάται ακόμα και τον ευατό της. Προσπαθεί να επιστρέψει στην πραγματικότητα, όπως λέvε στηv κλιvική, αλλά βλέπει κάτι τρομερό εντός της και αποφεύγει να το αντιμετωπίσει. Αναζητά την θέση της στον Κόσμο και ονειρεύται να γίνει πάλι 15 και να ζήσει μόνη της σε μια ερημική παραλία. Ο άντρας της μόνιμα αδιάφορος και αφοσιωμένος στη δουλειά του ενώ ο γιος - how 1+1=1 - το παίζει οτι έπαθε ουρονοκατέβατη πολιομυελίτιδα μπας και του δώσει κάποιος σημασία. Τους έχει επισκεφτεί ένας άγγλος βιομήχανος με ήσυχη αριστερή συνείδηση (ντουμπλαρισμένος Ed Harris) που ψάχνει εργάτες για ενα εργοστάσιο στη Παταγωνία και φλερτάρει την ευάλωτη Τζουλιάνα εκμεταλλευόμενος την ψυχολογική της αστάθεια.
Άλλη μια εβληματική δημιουργία του Αντονιόνι (πάντα σε συνεργασία με τον συνσεναριογράφο Tonino Guerra). Σαν ανακαιφαλαίωση της τριλογίας και μια φυγή προς τα εμπρός ταυτόχρονα. Ξεπερνώντας τις συμβάσεις του κλασσικού, επεκτύνει τα όρια του σινεμά και θέτει τις σταθερές του μοντέρνου. Χώρος, χρόνος, χρώμα και ήχος αποκτούν ένα προτόγνωρο δημιουργικό ρόλο στην αφήγηση, το νοηματικό και αισθητικό σύνολο. Στην πρώτη ένχρωμη ταινία του το χρώμα βγάζει μάτια. Ένας θρίαμβος του τεκνικολόρ που πέρα απο την οπτική ευχαρίστηση, αποκτά εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα και γίνεται εκφραστικό μέσο. Υπερτονίζεται αφύσικα και υποβλητικά (προ digital επεξεργασίας) αποδίδωντας περιγραφικότατα τα ανείπωτα συναισθήματα της ηρωίδας και δημιουργώντας μια αίσθηση ταραχής παρά την απουσία δράσης. Το γκρίζο βιομηχανικό τοπίο είναι ο πρωταγωνιστής - το ντεκορ ανυψώνεται σε υποκείμενο, τα πάντα συμβαίνουν εντός των τοιχών του και στη σκιά του ανθρωπάκια βιώνουν μικρά ή μεγάλα δράματα. "Η βιομηχανία ορίζει τη ζωή μας, την απογυμνώνει από το απρόοπτο, της στερεί την αίσθηση του ζωντανού. Το πλαστικό κυριαρχεί παντού και αργά ή γρήγορα η φύση θα θεωρείται αντίκα"(M.Antonioni). Τεράστιες εγκαταστάσεις, εργοστάσια, φλόγες στον ουρανό, μολυσμένα ύδατα, σκουπιδότοποι, άδειοι δρόμοι, πεθαμένα πλοία είναι ο νέος κόσμος. Μια αφιλόξενη Κόκκινη Έρημο (ελλ.τίτλος) πηγμένη στην βροχή, την ομίχλη και τον θόρυβο που καταπίνει σιγά σιγά τους ήρωες εν αγνοία τους, καθιστώντας τις ανθρώπινες σχέσεις αδύνατες και την επικοινωνία παντελώς απούσα (και ας έχουν στήσει τεράστιες κεραίες για να ακούν τον ήχο των άστρων).
 Τέχνες, επιστήμες, ψυχολογία, φιλοσοφία, αρχιτεκτονική, βιομηχανία, καπιταλισμός, ψυχογεωγραφία (η μελέτη των εξειδικευμένων επιπτώσεων του γεωγραφικού περιβάλλοντος επί των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς των ατόμων), ιδεολογίες, οικολογία και ερωτισμός αναμοχλεύονται για να φέρουν τον άνθρωπο αντιμέτωπο με όλες τις όψεις της σύγχρονης καθημερινότητας και να αποκαλυφθεί το δέος και η αμηχανία του μπροστά στον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο (Άλντους Χάξλεϋ.1932). Φόρμα και περιεχόμενο συντονίζονται απόλυτα πάνω σε αύτη την αμηχανία- οut of focus πλάνα, νεκροί χρόνοι, ελλειπτικοί διάλογοι, ασάφεια, ατελής όργιο (παρά την κατάποση αυγών ορτυκιού- δυνατό αφροδιασιακό), θολούρα, θόρυβος και παύσεις. Χωρίς νοσταλγία για το αγνό παρελθόν ή αποστροφής προς το μέλλον, καταγράφει το "τώρα", το τρέχον, και παρατηρεί αποστασιοποιημένα την ειρωνική σχέση μεταξύ ανθρώπου και προόδου, την αδυνατότητα προσαρμογής στην νέα αστική τάξη πραγμάτων και τις επιπτώσεις στη σχέση κοινωνίας - ατόμου μέσω μιας ιστορίας, χωρίς αρχή και τέλος, εκείνων των ημερών όπου "δεν συμβαίνει τίποτα". Tο νόημα του έργου αποκαλύπτεται με την εικόνα, "έχει κάτι να δείξει, παρά κάτι να πει". Δεν είναι καταγγελία, ούτε κύρηγμα, δεν ψάχνει αίτια και λύσεις, αναδεικνύει την παράδοξη ομορφιά των μηχανών και την ασχήμια της ευημάριας, και επιμένοντας στην δύναμη του κινηματογράφου μιλά με εικόνες για αυτά που ο λόγος αδυνατεί να αποδώσει και η επιστήμη να εξηγήσει. Η προτοφανής μουσική υπόκρουση είναι μια music concrete σύνθεση του πρωτοπόρου Vittorio Gelmetti με βιομηχανικής ήχους και συμπληρώνεται απο το θέμα του Giovanni Fusco δίνοντας μια παράξενη αίσθηση sci-fi thriller στην ατμόσφαιρα. Ένα κόσμημα του παγκόσμιου κινηματογράφου, ορόσημο του μοντερνισμού, αντιπροσωπευτικό δείγμα του "σινεμά του δημιουργού", μπροστά από την εποχή του abstract ambient industrial προβοκατόρικο αντι-ρομαντικό δράμα, πορτραίτο της εποχής για την κοινωνική αρχαιολογία του μέλλοντος.

Scanners (1981)

Ένας επιστήμονας που ειδικεύεται σε μια ομάδα ανθρώπων με εξαιρετικές τηλεπαθητικές δυνατότητες ονόματι «Scanners» στέλνει ένα άγνωστο μέλος για να εντοπίσει και να εξοντώσει τον ισχυρότερο σκάννερ που ηγείται μιας υπόγειας οργάνωσης με σκοπό των πολλαπλασιασμό τους και την δημιουργία μιας παντοδύναμης αυτοκρατορίας.

Cronerberg παλιακός. Ο καναδός της καρδιάς μας. Εισηγητής του body horror και ανανεωτής του σινεμά του Φανταστικού. Μια σχολή μόνος του. Η 4η ταινία του (σκηνοθεσία ΚΑΙ σενάριο) μετά τα Shivers(1975), Rabid(1977), The Brood (1979) και αυτή που τον έκανε γνωστό και εκτός καναδά.
Ξεκινά με τον καλό σκανερ- λουμπεν, αντικοινωνικός και τέρας της φύσης- να περιπλανιέται μόνος σε εμπορικό κέντρο. Όταν αντιλαμβάνεται οτι μια γριά τον κακολογεί, λόγω του παρουσιαστικού του, την αναγκάζει Μόνο με την σκέψη του και μέσω αφόρητων σωματικών πόνων να χτυπιέται στο πάτωμα. Τον εντοπίζουν κάποιοι μυστήριοι και τον απαγάγουν...Ο κακός σκαννερ έχει πάει σε μια διάλεξη -στην πρώτη παγκόσμια παρουσίαση του φαινομένου των σκαννερς, όπου είναι καλεσμένοι όλοι οι vips των ΗΠΑ. Γίνεται εθελοντής μιας επίδειξης σκανινγκ και ανατινάζει το κεφάλι του παρουσιαστή -το διασημότερο Head Explosion -σήμα κατατεθέν της ταινίας. Ο δημιουργός του πειραματικού φαρμάκου κυήσεως /αιτία της εμφάνισης των σκαννερς  αναλαμβάνει την ψυχοπροπόνηση του καλού και την ανακούφιση του απ'τις βασανιστικές χαώδες φωνές που ακούει μέσα στο κεφάλι του κάθε σκάννερ (ο κακός έκανε μια τρύπα ανάμεσα στα δυο μάτια για να τις βγάλει έξω) και τον στέλνει να διεισδύσει στην οργάνωση. Λίγοι μόνο μήνες μένουν για την γέννηση μιας ολόκληρης γενιάς από Σκάννερς.
Φουτουριστικό θριλερ, διαστρεβλωμένη επιστήμη, τρελός επιστήμονας, βιομηχανική κατασκοπεία, συνωμοσία για την παγκόσμια κυριαρχία, o ανθρώπινος φόβος της σωματικής μετάλλαξης και των μολύνσεων, τα παιδιά του μέλλοντος και η ηθική της επιστήμης, η μάχη του κακού με το καλό σε ένα ανώτερο επίπεδο δύναμης, Xavie VS Magneto... Όλα μέσα σε ένα ιδιόμορφo intellectual συνδιασμό τρόμου και επιστημονικής φαντασίας πάνω σε μια (όπως πάντα) πρωτότυπη σεναριακή ιδέα. Τα καλοσχεδιασμένα εφε και το ευρήμα της έκρηξης (αν και δεν γίνεται κατάχρηση αυτών) έκαναν αίσθηση στην εποχή τους συντελλώντας σημαντικά στη φήμη της ταινίας. Την παράσταση κλέβει ο υπερκακός- wannabe Jack Nicholson- Michael Ironside, ο καλός είναι κάποιος καναδός νεο-  εξπρεσιονιστής ζωγράφος Stephen Lack. Παλαιομοδίτικο πρώιμο 80s cult classic, χωρίς γυμνό, με σπλαττερ μοντέρνα τέχνη, τεράστια γυαλιά και αρχαίους υπολογιστές χωρίς τοίχο προστασίας από ψυχοσκανάρισμα, μουσική ως συνήθως από Howard Shore και μια εντυπωσιακή μάχη στο φινάλε. Θα μπορούσε να είναι και καλύτερο αλλά καίγεται από το περίπλοκο υπερφιλόδοξο σενάριο του. Πολύτιμη ηχώ αλλότινων καιρών. Ακολούθησαν (χωρίς συμμετοχή από Cronerberg) τα Scanners II: The New Order (1991), Scanners III: The Takeover (1992) Scanner Cop (1994), Scanners: The Showdown (1995)

On the Road (2012)

Η ταινία «On the road» («Στο Δρόμο») είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζακ Κερουανγκ. Το εν λόγο μυθιστόρημα έχει γραφτεί την δεκαετία του ΄50 και θεωρείται το σήμα κατατεθέν της λεγόμενης μπιτ λογοτεχνίας. Είχα αποπειραθεί να το διαβάσω σε ηλικία 17 ετών, αλλά δεν τα κατάφερα. Έφηβος ήμουν εξάλλου, είχα άλλα πράγματα να κάνω. Το ξαναέπιασα στα χεριά μου γύρω στα 20, ένα μεσημέρι στο σπίτι στα Εξάρχεια όπου ζούσα όταν ήμουν φοιτητής. Με κράτησε μερικές ώρες... Στην συνέχεια άνοιξα το παραθύρι μου και το πέταξα έξω, αναγκάζοντας το να βρεθεί, μετά από μια όμορφη πλάγια βολή, εκεί που πραγματικά του άξιζε: Στο δρόμο.
Εν έτη 2012 είπα να δω και την ταινία. Ανώδυνη επιλογή. Ας σταθούμε λίγο στην ιστορία της ταινίας. Ο Σαμ είναι ένας 30άρης αμερικάνος που προσπαθεί να γράψει ένα βιβλίο, αλλά δεν του έρχεται κάποια ιδέα. Αποφασίζει λοιπόν, να εγκαταλείψει για κάποιο χρονικό διάστημα το σπίτι και την μητέρα του και να ξεκινήσει ένα οδοιπορικό προς την δύση. Έτσι ξεκινάει το ταξίδι του χρησιμοποιώντας τρένα και κάνοντας οτοστόπ. Σκοπός του είναι να απολαύσει και να αποκτήσει διάφορες εμπειρίες. Βλέπουμε λοιπόν το Σαμ να είναι στην καρότσα ενός φορτηγού μαζί με εργάτες και να απολαμβάνει τον ήλιο, να πίνει και να χορεύει σε ένα καταγώγι, να γνωρίζει και να μιλάει με κόσμο. Κάπου κολλάει με τον Ντιν, ένα όμορφο 30άρη που θέλει και αυτός να ζήσει την ζωή του. Ο Ντιν λειτουργεί για τον Σάμ σαν καθοδηγητής και μέντοράς στο δρόμο για την αναζήτηση και ολοκλήρωση των επιθυμιών του. Ο Σαμ και ο Ντιν, λοιπόν, αποτελούν τον πυρήνα μιας μικρής παρέας που πίνει, κάνει χρήση κάποιων ναρκωτικών, προσπαθεί να κάνει ομαδικό σεξ, χορεύει και φιλοσοφεί.
Όλα αυτά στην ταινία παρουσιάζονται σαν σχετικά ακραίες κοινωνικά συμπεριφορές. Αν όμως ο θεατής γίνει λίγο πιο προσεχτικός θα καταλάβει ότι δεν συμβαίνει ακριβώς αυτό. Στην ουσία τα ταξίδια τους διαρκούν κάποιους μήνες και όταν ο Σαμ επιστρέφει στην μητέρα του, ο Ντιν παντρεύεται και γίνεται πατέρας.  Όταν γεμίσουν τις μπαταρίες τους, ο Σαμ και ο Ντιν ξαναρίχνονται στην περιπλάνηση, εγκαταλείποντας για κάποιο χρονικό διάστημα τις εστίες τους. Ο Σαμ πολλές φορές έρχεται αντιμέτωπος με την αδικία. Ένας μαυραγορίτης του αγοράζει κοψοχρονιά ένα κειμήλιο του πατέρα του και ο Σαμ δυσφορεί καθώς παίρνει τα λεφτά. Ένας επιστάτης τον πληρώνει ελάχιστα μετά από μια εξαντλητική μέρα στις βαμβακοφυτείες και ο Σαμ τον στραβοκοιτάζει καθώς παίρνει τα λεφτά. Ένας μπάτσος τους γράφει για υπερβολική ταχύτητα και ο Σαμ προβληματίζεται καθώς του δίνουν τα λεφτά. Γενικά δεν αντιδρά. Κοιτάζει πως να αποφύγει οποιαδήποτε ρήξη. Το θυμό του τον βγάζει σε κάτι χαρτάκια που γράφει το ημερολόγιο του. Μόνο αυτό τον νοιάζει τον Σαμ, η καταγραφή των εμπειριών του, ως εσωτερική αντίληψη της πραγματικότητας. Πάραυτα καμία αλληλεπίδραση. Η κορύφωση της ταινίας είναι μια νύχτα της τελευταίας περιπλάνησης των ηρώων στη Ν. Αμερική και συγκεκριμένα στο Μεξικό. Εκεί οι ήρωες μας έχουν μαστουρώσει και μεθύσει, ψωνίζουν σε ένα τοπικό οίκο ανοχής μεξικανίδες και ξεσαλώνουν. Το επόμενο πρωί οι δρόμοι τους χωρίζουν. Ο Ντιν επιστρέφει στη γυναίκα του και ο Σαμ στην μητέρα του.
Όλη η διακεκομμένη περιπέτεια των ηρώων πρέπει να κράτησε περίπου δυο χρόνια (μαζί με χρονικό διάστημα που ήταν σπίτια τους). Στο τέλος της ταινίας ακολουθεί μια σκηνή, που οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αποκαλύπτει και την άποψη του σκηνοθέτη για αυτήν την γενιά. Ο Σαμ κουστουμάτος, γραβατωμένος και γυαλισμένος ετοιμάζεται να μπει σε ένα σχετικά πολυτελές αυτοκίνητο συνοδευόμενος από μια παρόμοια παρέα. Εκεί συνάντα ο Ντιν: Ξεμαλλιασμένο, κουρασμένο, ταλαιπωρημένο. Τα βλέμματα τους συναντιούνται. Ο Σαμ είναι ψυχρός και αγέρωχος. Ο Ντιν, με ανάσα παγωμένη, του λέει «διέσχισα χιλιόμετρα για να σε βρω». Το βλέμμα του Σαμ τον απορρίπτει. Η διαφορά τους είναι μεγάλη. Η διαφορά τους είναι ταξική.  Ο Σαμ αποκαλύπτεται. Το μόνο που έκανε όλο αυτό το διάστημα ήταν φτηνά ταξίδια, αν όχι ασήμαντα, σίγουρα μονοσήμαντα. Νοιάζονταν να περάσει καλά, έχοντας μέσα του μια κρυφή γραμμή πλεύσης που θα τον οδηγούσε στο τέλος σε ένα ασφαλές λιμάνι. Ήξερε τι έκανε. Ήταν πονηρός. Ο Ντιν, αν και ήταν το ίδιο εγωιστής, δεν είχε γραμμή πλεύσης, επένδυε σε λάθος σχέσεις, σε λάθος άτομα που το μόνο κοινό που είχαν ήταν η ψευδαίσθηση ότι είχαν κάτι κοινό.  Για αυτό βγήκε και χαμένος. Μετά από αυτήν την συνάντηση-προδοσία, το φινάλε της ταινίας δείχνει το Σαμ να βιάζεται να γράψει το βιβλίο του. Ο κύκλος είχε κλείσει. Η ιστορία του είχε ολοκληρωθεί με την προδοσία του συνοδοιπόρου του. Το βλέμμα του δεν δείχνει καμία μεταμέλεια, ίσως μόνο μια μικρή ενοχή. Φαίνεται όμως πως δεν έχει σημασία για αυτόν. Εξάλλου, τον απασχολούν άλλα πράγματα και βιάζεται να γράψει. Βιάζεται πολύ να γράψει το βιβλίο του. Προφανώς γιατί ανησυχεί μη ξεχάσει. Γράφει για όλες τις εμπειρίες των ταξιδιών του, γρήγορα, χωρίς κόμματα και λεκτικά τεχνάσματα. Γράφει, γράφει, γράφει... Η επιθυμία του να γράψει είναι το ίδιο έντονη με κάποιον που τον έχει πιάσει κόψιμο και θέλει να χέσει. Και έτσι ο Σαμ γράφει σαν να χέζει, βιαστικά και χωρίς σκέψη. Έτσι γεννήθηκε η μπιτ λογοτεχνία. Ο Σαμ είναι ο Τζακ Κερουαγκ και το «On the Road» η κουράδα του.

από κάποιον αναγνώστη

The Road (2009)

Κοντινό μέλλον. Μια τεράστια καταστροφή κάλυψε με ένα σύννεφο στάχτης τον πλανήτη. Η χλωρίδα και η πανίδα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί και οι λιγοστοί άνθρωποι που απέμειναν έχουν στραφεί στον κανιβαλισμό. Ένας άντρας με τον 12χρονο γιο του διασχύζουν την κατεστραμμένη Αμερική με κατεύθυνση τον νότο, τη θάλασσα. Σέρνουν ένα καρότσι με τα λιγοστά τους εφόδια και έχουν μαζί τους ένα πιστολι για αυτοάμυνα ή αυτοκτονία.
Το τέλος του κόσμου είναι ο αγαπημένος μύθος, της κουρασμένης απο τον εαυτό της, Δύσης. Η  εσχατολογική επιθυμία γίνεται πραγματικότητα κάτω από αδιευκρίνιστα αίτια εξαλείφωντας κάθε ίχνος πολιτισμού και κοινωνικού ιστού. Τα ρολόγια σταμάτησαν, ο ήλιος χάθηκε, η κεκαλυμμένη βαρβαρότητα απελευθερώθηκε και επιστρέψαμε αυτόματα στον πρωτογονισμό και τους νόμους της ζούγκλας.
Το παιδί γεννήθηκε στο Μετά και ανακαλύπτει τον κόσμο με τη βοήθεια του πατέρα (Viggo Mortensen) που με απλοικότητα παραμυθιού του εξηγεί πως έχει η κατάσταση..."εμείς είμαστε οι Καλοί-αυτοί που κουβαλούν την φλόγα μέσα τους, Κακοί είναι αυτοί που τρώνε ανθρώπους". Προσπαθεί να του εμφυτεύσει κάποιες από τις αξίες του παλαιού κόσμου λέγοντας του ιστορίες ανδρείας και δικαίωσης και του μαθαίνει να χειρίζεται το πιστόλι. Τον βασανίζει ακόμα η στιγμή που η μάνα (Charlize Theron) τους παράτησε λίγο καιρό μετά τη γέννα και έφυγε μόνη μη αντέχωντας τη νέα τάξη πραγμάτων. Μοναδικός λόγος ύπαρξης του η επιβίωση του παιδιού. Διασχίζουν για χρόνια το χάος και στην πορεία τους συναντούν άλλους απελπισμένους κουρέλιδες (Robert Duvall, Guy Pearce), κλέφτες, συμμορίες κανιβάλων, αποθήκες ανθρώπων/τροφίμων και έχουν να αντιμετωπίσουν την πείνα, το μόνιμο ψύχος, συχνούς μετασεισμούς και όξινη βροχή. Πιάνο, τζάκι, καναπές, σαμπουάν, κοκα κολα (η καλύτερη διαφήμιση εβερ) είναι άχρηστες πλέον πολυτέλειες- απομεινάρια πολιτισμού- ενώ οι ληγμένες κονσέρβες είναι θησαυρός. Ζόφος ρέων. Απόγνωση, φόβος, μοναξιά και ματαιότητα. Η επιβίωση είναι η νέα ηθική και η οικογένεια η τελευταία αξία.
Μεταφορά του ομότιτλου πουλιτζερικού μυθιστορήματος του Cormac McCarthy (No Country for Old Men) από τον αυστραλό John Hillcoat (The Proposition.2005) που σεβάστηκε την (θεωρητικά μη κινηματογραφήσιμη) πρώτη ύλη και δεν το ξεφτύλισε με ανούσιες σκηνές δράσης και εκρήξεις. Το περιβάλλον είναι ο 3ος πρωταγωνιστής- ένα έρημο απέραντο γκρίζο ρημαγμένο τοπίο πλήρης αποσύνθεσης με βαριά ατμόσφαιρα απόλυτης παρακμής που συμπληρώνεται από το μινιμαλιστικό σαουντρακ του Nick Cave. Η ασάφεια των αιτιών της καταστροφής και το διφορούμενο φινάλε διευρύνουν την αλληγορία πάνω στο " Έτσι τελειώνει ο κόσμος, όχι με έναν πάταγο, αλλά με έναν λυγμό" (T.S.Eliot). Feel bad υπαρξιακό road movie, μετα-αποκαλυπτικό οικογενειακό δράμα, δράμα ενηλικίωσης στο ποτέ και πουθενά, μαθήματα επιβίωσης με αξιοπρέπεια στο ολοκάυτωμα.