Blow Out (1981)

 Ένας ηχολήπτης άθελα του καταγράφει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο χάνει τη ζωή του ένας υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ και βρίσκεται μπλεγμένος σε μια συνωμοσία που απειλεί την ίδια του τη ζωή.
  Brian De Palma μετά το Dressed to Kill.1980 και πρίν τον Σημαδεμένο.1983.  Από την μια το Blow Up.1967 (οπως προδίδει και ο τίτλος) του Αντονιόνι και από την άλλη The Conversation.1974 του Κόπολα (και αυτό είναι επηρεασμένο από το Blow Up) και πάνω απ'όλα Χίτσκοκ. Το unhappy end είναι η αιτία της τότε εισπρακτικής της αποτυχίας αλλά με τα χρόνια δικαιώθηκε σαν "movie about making movies".
Ξεκινά σαν τυπική παρωδία horror/slasher Γ' διαλογής. Η εικόνα είναι το point of view του φονιά (Ηalloween.1978) που μπουκάρει σε φοιτητική εστία και καταλήγει σε φονικό στη μπανιέρα (Psycho.1960). Η αστεία κραυγή της ηρωίδας, που δεν επιλέχτηκε για το ταλέντο της, αποκαλύπτει οτι βρισκόμαστε στο χώρο του post production της ταινίας Τρέλες Φοιτητών. Ο παραγωγός απογοητευμένος απ'την δουλειά του καλλιτεχνικών αξιώσεων τεχνικού ήχου (John Travolta) του αναθέτει να βρει αληθοφανέστερα ηχητικά εφε και κυρίως ένα ρεαλιστικό ουρλιαχτό. Αυτός βγαίνει το βράδυ σε αναζήτηση αυτών με το υπερμικρόφωνο του και γίνεται μάρτυρας τροχαίου "ατύχηματος" και σωτήρας της νεαρής συνεπιβάτισας (Nancy Allen). Η ύπαρξη της πρέπει να παραμείνει άγνωστη για να προστατευτεί το κύρος του πολιτικού και το θέμα να θαφτεί. Μελετά μόνος την ηχογράφηση και ανακαλύπτει οτι το ατύχημα ήταν πολιτική δολοφονία. Έχει το μικρόβιο της αλήθειας μέσα του- παλαιότερα ήταν στην επιτροπή διελεύκανσης αστυνομικής διαφθοράς και μια αποκάλυψη κατέληξε από λάθος του σε αθώο νεκρό (Prince of the City.1981). Αυτή τη φορά δεν θα αποτύχει, η οντισιόν ουρλιαχτού μπορεί να περιμένει. Στην υπόθεση μπλέκονται ένας γλειώδης ντετεκτιβ (Dennis Franz) και ένας εκτελεστής (John Lithgow) που δουλεύει για Εκείνους αλλά έχει αυτονομηθεί, κυνηγά την κοπέλα και θα γίνει ο Liberty Bell Strangler.
Άφθονες κινηματογραφικές αναφορές μπερδεύονται με θεωρίες συνωμοσίας επηρεασμένες απ'τα σκάνδαλα Chappaquiddick, Watergate και την δολοφονία Κενεντυ. Ο De Palma (σενάριο,σκηνοθεσία) κλείνει το κεφάλαιο του συνομοσιολογικού σινεμά των 70ς και αναγγέλει την άφiξη της νέας Αμερικής του Reagan όπου η δημοκρατία είναι μια πλάνη, η δικαιοσύνη αστικός μύθος, η επικαιρότητα καταθλιπτική και τα μιντια η αλήθεια. Απαντά στη ρήση του Godard (η φωτογραφία είναι αλήθεια. Το σινεμά είναι αλήθεια 24 καρε το δευτερόλεπτο)  με το ότι "η κάμερα ψεύδεται συνεχώς, 24 φορές το δευτερόλεπτο" και με την φετιχιστική και λεπτομερή κινηματογράφηση της ρουτίνας του ηχολήπτη και των μηχανισμών του σινεμά δείχνει πως δημιουργείται το τελικό προιόν και πως με μερική επεξεργασία ήχου και εικόνας "κατασκευάζονται αλήθειες" προς προπαγανδιστική χρήση. Πέρα από τις πολιτικές προεκτάσεις Ο Δολοφόνος του Μεσονυχτίου (WTF ελλ.τίτλος) παραμένει ένα non stop suspense θρίλερ Χιτσκοκικών καταβολών όπου με πρόσχηματικο αφηγηματικό στοιχείο την τέλεια κραυγή (MacGuffin), ο λάθος άνθρωπος βρίσκεται στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή και μπλέκεται σε μια υπόθεση που αφορά τους πάντες αλλά δεν νοιάζει κανέναν. Δεξιοτεχνική στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, υπερsoundtrack από Pino Donagio, μυστήριο, αγωνία και ανατροπές από το τρικ της εναρκτήριας σκηνής μέχρι και το τραγικά ειρωνικό πεσιμιστικό φινάλε .

1.

The House with Laughing Windows (1976)

Ο Stefano είναι συντηρητής έργων τέχνης. Προσλαμβάνεται από τον δήμαρχο μιας μικρής πόλης για να αποκαταστήσει μια αγιογραφία του εκκεντρικού ζωγράφου Legnani. Θα βρεθεί μπλεγμένος σε έναν εφιαλτικό λαβύρινθο σκοτεινών μυστικών που αφορούν τον ζωγράφο και τους κατοίκους της πόλης.

 Giallo = είδος λογοτεχνίας και ταινιών που εμφανίστηκε στην Ιταλία. Τα βασικά θέματα του είδους είναι ο τρόμος, το έγκλημα, η φαντασία και ο ερωτισμός. Το Σπίτι Με Τα Παρύθυρα Που Γελούσαν (ελλ.τίτλος) ανήκει στα καλύτερα του πολυαγαπημένου είδους αν και αρνείται τους κώδικες του. Aκραία βία, αίμα, φόνος, χασαπομάχαιρα βρίσκονται μόνο στην εντυπωσιακή αρχή και το ανατριχιαστικό φινάλε δίνοντας χώρο και χρόνο στην εφιαλτική ατμόσφαιρα, το μυστήριο και τις ανατροπές. Η μακάβρια τοιχογραφία που αναπαριστά το θάνατο του Αγίου Σεβαστιανού βρίσκεται σε εκκλησία όπου είχε χρησιμοποιηθεί ως στρατώνας των SS. Όταν αποκατασταθεί θα είναι μία από τις τέσσερις ατραξιόνς του χωριού μαζί με τις γυναίκες, το νερό και τη σιωπή. Μια φωνή από το τηλέφωνο απειλεί τον Stefano (Lino Capolicchio ) να μην αγγίξει τον πίνακα και να φύγει απ'το χωριό. Ξένος ανάμεσα σε γέρους ημίτρελους ύποπτους προληπτικούς αλκοολικούς σεξομανείς χωριάτες ανακαλύπτει οτι ο Ζωγράφος Της Αγωνίας βασάνιζε και σκότωνε τα μοντέλα του για να αναπαραστήσει ρεαλιστικά την αίσθηση του θανάτου (βλ. Peeping Tom.1960). Χρώμα και αίμα, καμβάς και σάρκα, τρόμος και αγωνία, σεξουαλική διαστροφή και φορμαλδευδη, ένα τρελό μείγμα στο όνομα της υψηλής τέχνης. Έχει πεθάνει 20 χρόνια πρίν αλλά δεν υπάρχει τάφος και κανείς δεν θέλει να μιλάει για αυτό το θέμα. Ανεξήγητοι φόνοι  πυκνώνουν το μυστήριο γύρω από τον ζωγράφο και θα τον οδηγήσουν στο Σπίτι για την απρόσμενη λύση του.

Μαζί με το Zeder.1983 είναι οι μοναδικές ταινίες τρόμου αλλά και οι καλύτερες ανάμεσα στην πλούσια φιλμογραφία του Pupi Avati (συνσενριογραφου του Salo, or the 120 Days of Sodom.1976). Με πρώτη ύλη τις παροδιασιακές ιστορίες τρόμου της επαρχίας και τοποθετημένο στις αρχές τις δεκαετίας του 50, μπλέκεται με την μεταπολεμική παρακμή και παράνοια της εξαθλιωμένης Ιταλίας. Αργός ρυθμός, ονειρική ατμόσφαιρα, σασπενς, λίγο ρομάνζο, γοτθική ποιήση, ταιριαστό soundtrack από τον Amedeo Tommasi, απαραίτητες δόσεις σοκ και εσωτερική ένταση που ξεσπά στο ευρηματικό απρόσμενο φινάλε απογειώνοντας το σύνολο. Ασυνήθιστο art house horror giallo απο τα λίγα και για λίγους

1.

The Lost Honor of Katharina Blum (1975)

  Η 27χρονη οικιακή βοηθός Κατερίνα Μπλουμ γνωρίζει τον Λούντβικ σε αποκριάτικο πάρτυ. Τον καταζητεί η αστυνομία για ληστεία τράπεζας και διάφορες τρομοκρατικές ενέργειες. Άθελα της βρίσκεται στο στόχαστρο των αρχών και του τύπου.    

Μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Γερμανού νομπελίστα Heinrich Boll. Λίγες πολιτικές ταινίες μπορούν να είναι τόσο επίκαιρες χωρίς να ανήκουν στον ευρύτερο χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Τελειώνει με την σημείωση- "Τα πρόσωπα και τα περιστατικά είναι φανταστικά. Εάν η περιγραφή συγκεκριμένων δημοσιογραφικών πρακτικών έχει οποιαδήποτε ομοιότητα με τις πρακτικές της εφημερίδας BILD αυτό δεν είναι ούτε σκόπιμο ούτε τυχαίο, αλλά αναπόφευκτο". Η ναυαρχίδα του κίτρινου τύπου στη Γερμανία με άλλοθι την Ελευθερία του Τύπου κράτησε βρώμικη στάση στην κάλυψη της υπόθεσης Baader-Meinhof, στοχοποιούσε αυθαίρετα άτομα ως συμπαθούντες (όπως και τον συγγραφέα) και με αντιδεοντολογικές δημοσιογραφικές πρακτικές δημιούργησε ένα κλίμα μαζικής υστερίας, φόβου και υποψίας στην τότε Δ.Γερμανία.
Η όμορφη, δυναμική, εργατική, ευπρεπής, "καλόγρια" για τους φίλους, ζωντοχήρα, το κορίτσι της διπλανής πόρτας, γίνεται το πρόσωπο της ημέρας. Βαριά οπλισμένη διμοιρία των σωμάτων ασφαλείας παρουσία διοικητή και εισαγγελέα εισβάλλει στο διαμέρισμα της. Ακολουθούν εξευτελιστικές ατελείωτες ανακρίσεις με την κατηγορία φυγάδευσής τρομοκράτη. Ένας αδίστακτος γλειώδης δημοσιοκάφρος της "Εφημερίδας" ψάχνει το παρελθόν της, ρωτά εργοδότες, γείτονες, πρώην σύζυγο, κατάκητη μάνα στο νοσοκομείο, φίλους, και μεσω ψεύτικων δημοσιευμάτων συνθέτει το προφίλ μιας ψυχρής άκαρδης κουμμουνίστριας ελευθέρων ηθών που ονειρεύεται να ανελιχθεί κοινωνικά. Το γεγονός παίρνει τεράστιες διαστάσεις και Η Χαμένη Τιμή Της Κατερίνας Μπλούμ (ελλ.τίτλος) βρίσκεται έρμαιο των μπάτσων και των πρωτοσέλιδων. Διασυρμός, βία και απελπισία θα την αναγκάσουν να καταφύγει στη μόνη άμυνα που της απέμεινε
Διαχρονικό ρεαλιστικό πολιτικό δράμα, μακριά από μελό και διδακτισμούς, πάνω στην αναλωσιμότητα του καθενός μπροστά στο κέρδος και την εξουσία, το γιατί ο Τύπος λέγεται και 4η εξουσία, την κοινοτοπία του κακού, την χειραγώγηση  των μάζων και την αντιτρομοκρατική υστερία στη Δ. Γερμανία του '70 απο το δίδυμο Volker Schlondorff (The Tin Drum.1979) και Margarethe von Trotta  (Rosa Luxemburg.1986, Hannah Arendt.2012). Υποδειγματικό new german cinema.

1.ολόκληρος ο τίτλος είναι The Lost Honour of Katharina Blum, or: how violence develops and where it can lead.
2.

Great Head Explosion Scene (12)

 

Rubber (2010)

The Thing (1982)

Ανταρκτική. Μια αποκομμένη ερευνητική ομάδα έρχεται αντιμέτωπη με ένα εξωγήινο ον που οικειοποιείται πλήρως τη μορφή και τη λειτουργία γήινων οργανισμών, τους χρησιμοποιεί ως ξενιστές και στη συνέχεια τους εξοντώνει.
 Παράδειγμα remake που ειναι καλύτερο απ'το πρωτότυπο (ψυχροπολεμικό The Thing From Another World.1951) ή μια πιο πιστή διασκευή της νουβέλας Who Goes There?(1938). Carpenter παλιακός. Ίσως η καλύτερη στιγμή της κινηματογραφικής του πορείας. Το πρώτο μέρος της άτυπης Τριλογίας της Αποκαλύψεως (Prince of Darkness.1987 και In the Mouth of Madness.1994). Θάφτηκε κάτω απο την επιτυχία του αριστουργήματος Blade Runner.1981 και από τον φιλικότερο Ε.Τ. 1981 με αποτέλεσμα να μην σημειώσει επιτυχία και η πρώτη συνεργασία του με μεγάλο στουντιο να είναι και η τελευταία. Παρολαυτά η αξία της έλαμψε γρήγορα ώστε σήμερα να κατέχει μια εκ των υψηλότερων θέσεων στο πάνθεον του κινηματογράφου επιστημονικής φαντασίας και φανταστικού.

  Το απεχθές oν φτάνει στο καταφύγιο με τη μορφή αθώου χάσκυ καταδιώκομενο από τρελαμένους νορβηγούς που σκοτώνονται πρίν δώσουν κάποια εξήγηση. Ανακαλύπτουν με το χειρότερο τρόπο, όταν το χάσκυ καταβροχθίζει τους σκύλους του καταφυγίου και μεταμορφώνεται σε τέρας, οτι πρόκειται για έναν πανέξυπνο εξωγήινο οργανισμό που μπορεί να αφομοιώσει βιολογικά οποιοδήποτε πλάσμα και να πάρει τη μορφή του. Ήταν θαμμένος στον πάγο για 100.000 χρόνια, και αφου ξεπάστρεψε το νορβηγικό καταφύγιο, βρίσκεται ανάμεσα τους και μπορεί να είναι οποισδήποτε από τα 12 μέλη της ομάδας. Οι ραδιοεποικοινωνίες έχουν καταρρεύσει προ πολλού λόγο χιονοθύελλας. Ο καθένας μπορεί να είναι η Aπομίμηση του, κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν και σταδιακά αποδεκατίζονται. Η ρουτίνα τους μετατρέπεται σε μάχη για τη ζωή αλλά και τη σωτηρία του πλανήτη μιας και αν το παραλίγο βραβείο Νόμπελ έρθει σε επαφή με πολιτισμό είναι ικανό να κυριεύσει το ανθρώπινο είδος σε 27.000 ώρες.
 Κεντρικός άξονας είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και το πως διαμορφώνονται κάτω από μια απροσδόκητη απειλή. Εμπνέεται από τους φόβους που έφερνε η σύγχρονη εποχή- ο διπλανός είναι εν δυνάμη serial killer, ο ιός του AIDS ανιχνεύεται μόνο με εξέταση αίματος, ο ατομικισμός γινόταν το νέο δόγμα και τα ufo ακόμα έρχονταν. Μια μικρογραφία της κοινωνίας, όλοι εναντίον όλων, έγκλειστοι στο πουθενά, αντιμέτωποι με ένα άγνωστο παντοδύναμο διαγαλαξιακό δολοφονικό εχθρό. Το τέρας βγαίνει από μέσα μας -μια αλλόκοτη απροσδιόριστη μορφή με διάσπαρτα παραμορφωμένα χαρακτηριστικά γήινων οργανισμών- πλοκάμια, έντερα, κοιλιά στόμα, ξεχειλωμένος κορμός, λίγδα, κεφάλι με πόδια αράχνης/Spider Head, μεταλλάσσεται σαν χαμαιλέοντας και σκοτώνει για την επιβίωση και κυριαρχία του. Ένα θαύμα των εφε της εποχής, το αγνό κακό στην φρικιαστικότερη μορφή του, τρομακτικό και αληθοφανέστερο από όποιο CGI εφέ. Η παγωμένη έρημος μοιάζει με απέραντη απόκοσμη φυλακή, μια κόλαση χωρίς διέξοδο, μεγεθύνει την απόγνωση των ηρώων κάνοντας το τέλος τους να μοιάζει αναπόφευκτο. Η αγωνία τους κυριεύει τον θεατή και τον κρατά καθηλωμένο στη θέση του καθώς το ερώτημα "ποιός είναι ο εξωγήινος" διατρέχει όλη τη διάρκεια μέχρι και το συγκλονιστικό, πεσιμιστικό, ανοιχτό σε ερμηνείες φινάλε. Άψογος πάλι ο Kurt Russell στο πρώτο ρόλο. Άψογη synth μουσική επένδυση από Ennio Morricone (η μόνη ταινία του Καρπεντερ που δεν έγραψε ο ίδιος την μουσική). Υπόθεση, δράση, ρυθμός, ένταση, αγωνία, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, gore, μυστήριο, παράνοια, τρόμος και φρίκη ισορροπούν ιδανικά προσφέροντας μια μοναδική κινηματογραφική εμπειρία. Διαχρονικό αξεπέραστο ιδιοφυές sci fi horror

0. ελλ. τίτλος Η Απειλή
1. μοναδική θηλυκή παρουσία- η φωνή του αρχαίου υπολογιστή που νικάει τον Russell στο σκάκι 

2. ακολούθησε το prequel The Thing (2011)

3.

The Wicker Man (1973)

 Θρησκόληπτος μπάτσος φθάνει στο νησί Summerisle για να ερευνήσει την εξαφάνιση ενός νεαρού κοριτσιού. Εκεί κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει την κοπέλα. Απ'τον λόρδο του νησιού μαθαίνει οτι οι κάτοικοι είναι παγανιστές και έρχεται αντιμέτωπος με τις θρησκευτικές τους δοξασίες και πρακτικές.

 Χαρακτηριστικό παράδειγμα cult classic ταινίας που σοδομίστηκε αρχικά από remake (με Nicolas Cage.2006) και αργότερα κατακρεουργήθηκε από τον ίδιο τον δημιουργό (Robin Hardy) με ένα ακόμα χειρότερο prequel (The Wicker Tree.2011) που ευτυχώς δεν είδε κανένας. Η σημαντικότερη βρετανική ταινία τρόμου όλων των εποχών (αν και δύσκολα θα μπορούσε να ταξινομηθεί), μια απο τις καλύτερες βρετανικές ταινίες, Ο Πολίτης Κέιν (1941) των ταινιών τρόμου, η καλύτερη ερμηνεία/ρόλος του Κρίστοφερ Λι για τον ίδιο, κ.α. Στον πυρήνα βρίσκεται η πάλη δύο δογματικά αντίθετων κουλτουρών.....

Ο αγνός ποιμένας του θεού, αντοικοινωνικός, πουριτανός, αρραβωνιασμένος, παρθένος, άκαμπτος μπάτσος (Edward Woodward) φτάνει στα "Σόδομα και Γόμορρα". Πίστη, παρθενιά και αντίληψη δοκιμάζονται στο ξεχασμένο απ'το χρόνο απομονωμένο χωριό που ευημερεί με πρωτόγνωρη ελευθεριότητα σε όλα τα επίπεδα, μακριά απο τα πρότυπα του δυτικού χριστιανικού κόσμου. Σεξουαλικά σκεύη στις βιτρίνες, σεξουαλική διεπαδαγώγιση στο σχολείο, αλλόκοτες ιατρικές πρακτικές, έξαλλα αλκοολικά γλέντια γερόντων, όργια στο δάσος, τελετές γυμνών κοριτσιών σε αρχαία μνημεία, γαιτανάκι, φυσιολατρεία, νεκροταφείο/ένα δέντρο σε κάθε τάφο. Κανείς δεν θέλει να τον βοηθήσει. Ξένος, ανεπιθύμητος, απελπισμένος και μόνος με ανίσχυρη εξουσία φτάνει στον ιδιοκτήτη του νησιού Christopher Lee (ω τι κόμη! Κόμη Δράκουλα) για εξηγήσεις. Αυτός τον προτρέπει να φύγει για να μην προσβληθεί απο τον επικείμενο εορτασμό της πρωτομαγιάς. Δεν φεύγει και θα γνωρίσει απο κοντά Το Καταραμένο Σκιάχτρο (ελλ.τίτλος), σαν τον προνομιούχο τρελό που θέλησε να γίνει βασιλιάς για μια μέρα.

Τρόμος στο κοινόβιο. Αλληγορία για τον θρησκευτικό φανατισμό. Ταξίδι στον Brave Old World. Εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση εδώ. Επηρεασμένη απ'την χίππικη κουλτούρα, την συντηρητική κριτική σε αυτήν, τις διάφορες θρησκευτικές αιρέσεις της εποχής και το μακελειό της Οικογένειας Μάνσον. Αντιμετωπίζει την κάθε θρησκεία σαν όπιο, σαν ισχυρό παραισθησιογόνο μέσο χειραγώγησης των μαζών. Ξεκινά σαν Sherlock Holmes story, αποφεύγει φτηνά κλισε του είδους, δεν έχει αίμα, εντείνει το σασπενς με υπόγεια ένταση, ατμόσφαιρα μυστηρίου και ανατροπές, κάνει παύσεις για γυμνό, ειδωλολατρική εθνογραφία, υπέροχα τοπία και όμορφα φολκ τραγουδάκια (Paul Giovanni) και κορυφώνεται στο αξέχαστο και συγκλονιστικό φινάλε ανθολογίας. Ιδιοσυγκρασιακό αταξινόμητο αγέραστο αριστούργημα ανάμεσα στο arthouse και το mainstream, ορόσημο και μοναδική περίπτωση musical folk horror cultexploitation

1.πόσο κόπια είναι το φινάλε του Kill List (2011)

2.η σκηνή αποπλάνησης του μπάτσου από την bond girl-Britt Ekland είναι απ΄τις ομορφότερες ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου

3.Michel Foucault: « To The Wicker Man είναι σαν ένα ξυπνητήρι, ένα ξυπνητήρι για να ‘ξυπνήσουμε’ από τον αέναο ‘ανθρωπολογικό ύπνο’ που μας διέπει, ξυπνητήρι που καίει και διαλύει τις λανθασμένες αντιλήψεις και προκαταλήψεις για την ‘ανθρωπότητα’ »
4.

Harold And Maude (1971)

 Ο 21χρονος μοναχικός γόνος πλούσιας οικογενείας Χάρολντ έχει εμμονή με το θάνατο. Γνωρίζει την 79χρονη εκκεντρική Μοντ σε μια κηδεία αγνώστου και μια παρέξενη φιλία θα αναπτυχθεί για να εξελιχθεί σε ένα ακόμα πιο παράξενο έρωτα.
 Ένας από τους πιο αλλόκοτους έρωτες στην ιστορία του κινηματογράφου. Μια μαύρη κωμωδία που αγνοήθηκε στην εποχή της, απέκτησε τεράστιο cult following και φιγουράρει σήμερα στις σημαντικότερες αμερικάνικες ταινίες του 20ου αιώνα για την πολιτιστική, ιστορική και αισθητική της αξία. Είναι η 2η δουλειά του Hal Ashby (The Last Detail.1973, Coming Home.1978, Being There.1979)

Ξεκινά κατάμαυρα- ο Χάρολντ (Bud Cort) σκηνοθετεί επιμελώς άλλη μια αυτοκτονία του. Στον ψυχολόγο λέει οτι αυτό που τον διασκεδάζει είναι να πηγαίνει σε κηδείες οδηγώντας την νεκροφόρα του. Η συντηρητική καταπιεστική μάνα του τον στέλνει στον στρατιωτικό θείο- μονόχειρα ήρωα πολέμου- να τον κάνει άντρα ο στρατός και οργανώνει συνοικέσια από τα οποία οι κοπέλες φεύγουν τρέχοντας. Η Μοντ (Ruth Gordon.Rosemary's Baby.1968)- συχνάζει σε κηδείες και αυτή. Αναρχική, ζωόφιλη, γυμνό μοντέλο, φυσιολάτρης με ακτιβιστικό παρελθόν. Μένει σε ένα εγκαταλειμμένο βαγόνι τρένου, "δανείζεται" αμάξια, αναζητά μόνιμα νέες εμπειρίες και ζει δίχως αύριο. Μαζί κάνουν βόλτες σε κατεδαφίσεις κτιρίων, σκουπιδότοπους, θερμοκήπια και νεκροταφία φυσικά. Ο νεαρός θανατολάγνος μαθαίνει τι είναι η ζωή και πως να τη ζήσει απο μια "αγέραστη" επιζήσασα του Άουσβιτσ.
Πατάει πάνω στις καινοτομίες που έφερε το The Graduate (1967) και το Easy Rider (1969) και με αφαιτερία την αποδοχή της διαφορετικότητας, σαρκάζει τον καθωσπεπισμό, την εξουσία και τον πλούτο, ξερνάει πάνω στο πατρίς/θρησκεία/οικογένεια και γίνεται ύμνος στη ζωή, την φύση και τον έρωτα. Μια ειλικρινής κραυγή αισιοδοξίας, στον απόηχο της έκρηξης της αντικουλτούρας, κόντρα στην απελπισία που έφερε ο πόλεμος του Βιετνάμ και ο αδίστακτος Νίξον. Το κλασσικό πλέον folk-rock soundtrack του Cat Stevens συνεισφέρει τα μέγιστα στο σύνολο. Ηighlight στιγμές -οι αυτοκτονίες, η μπατσοκαταδίωξη για χάρη ενός άρρωστου δέντρου, ο θείος και η μάπα του παπά όταν μαθαίνει τα νέα για το γάμο. Μπροστά από την εποχή του αντισυμβατικό ιδιόρρυθμο σκανδαλιστικό διαχρονικό στυλιζαρισμένο θαρραλέο off-beat romance/κοινωνική καταγγελία. Ξεκάθαρη επιρροή στον Wes Anderson (The Royal Tenenbaums.2001, The Life Aquatic with Steve Zissou.2004). Όλα όσα ονειρεύεται να είναι το σύγχρονο indie quirk comedy 

1.

House Of Games (1987)

Η Μάργκαρετ, επιτυχημένη ψυχίατρος και συγγραφέας, προσπαθώντας να βοηθήσει έναν χρεωμένο τζογαδόρο ασθενή της συναντά τον δανειστή του σε μια χαρτοπαιχτική λέσχη,  έρχεται σε επαφή με μια ομάδα απατεώνων και μυήται στον τρόπο ζωής τους.
Μετά από αρκετά πετυχημένα θεατρικά εργα και σενάρια ο Πούλιτζερικος David Mamet (Glengarry Glen Ross.1984, The Untouchables.1997, The Postman Always Rings Twice 1981, The Verdict.1982, American Buffalo.1996) παίρνει και την κάμερα στήνοντας ένα κόσμο απάτης με μοναδικό κανόνα "μην εμπιστεύσε κανέναν".
Η εργασιομανής, συντηρητική, ψυχαναγκαστική Μαργαρετ σταματά να ακούει τρελά όνειρα ασθενών, να κρατά σημειώσεις και να τις τοποθετεί σε ράφια- μπαίνει στην Λέσχη Της Απάτης (ελλ.τίτλος) για να ζήσει την δική περιπέτεια και ανακαλύπτει άγνωστες πτυχές της προσωπικότητα της. Εξαπατάται αρχικά, γοητεύτεται αργότερα και μπλέκεται σε μια απάτη μέσα σε μια μεγαλύτερη απάτη μέσα σε ακόμα μεγαλύτερη απάτη. Θα μάθει διάφορες κομπίνες από τον καλύτερο δάσκαλο (Joe Mantegna.The Godfather: Part III.1990), πως να κερδίζει και να εκμεταλλεύεται την εμπιστοσύνη ενός αγνώστου, μαθαίνει από πρώτο χέρι οτι "όλα είναι μπιζνες", ανακαλύπτει τα όρια της και τα αδιέξοδα της επιστήμης της ενώ παρακολουθεί και μελέτα το παιχνίδι της εμπιστοσύνης για το νέο της βιβλίο. Xώροι`βγαλμένοι από πίνακα του Edward Hopper, Μametism διάλογοι, θεατρικές ερμηνείες, χαρακτήρες για μελέτη και συνεχείς ανατροπές σε ένα Χιτσκοκικό ατμοσφαιρικό κλειστοφοβικό θριλερ μυστηρίου

1.