Maniac (1980)

Ένας ψυχοπαθής κατ΄εξακολούθηση δολοφόνος επιτίθεται σε νεαρές γυναίκες και τις σκοτώνει με φρικτούς τρόπους, εκδίκουμενος την μητέρα του που τον κακομεταχείριζοταν όταν ήταν μικρός.
Αντιπροσωπευτικό exploitation slasher της καλύτερης εποχής του αγαπημένου horror υποείδους που ξεκινά με το Halloween.1978 του John Carpenter(The Thing.1982, In The Mouth Of Madness.1994) και τελειώνει με το A Nightmare on Elm Street.1984 του Wes Craven και αναβίωσε πιο πρόσφατα με το Scream.1996 πάλι του 2ου. Για όλα βέβαια ευθύνεται το Psycho.1960. Το σενάριο και ο ρόλος του τίτλου ανήκουν στον Joe Spinell (1936-1989) που πέρασε με μικρούς ρόλους από 2 Nονους, 2 Ροκυ, Taxi Driver.1976, Sorcerer.1977, Cruising.1980 κ.α. αλλά έμεινε για πάντα γνωστός ως Ο Μανιακός (ελλ.τιτλος).
Είναι ο μοναχικός, διεστραμένος, σαδιστής Frank Zito και μπαίνει δυναμικά απ'το 1ο λεπτό με διπλό φονικό ζευγαριού στη παραλία. Κυκλοφορεί μόνος στην πόλη τις νύχτες, γυρεύωντας μια αόριστη εκδίκηση και σκοτώνει τυχαίες όμορφες γυναίκες με υπερβίαιο κάθε φορά τρόπο. Τους πέρνει τα σκάλπ και όταν επιστρέφει στην μακάβρια τρύπα του τα καρφώνει στα κεφάλια των γυναικείων κουκλών βιτρίνας που του κάνουν παρέα καθώς παρακολουθεί με απάθεια τα κατορθώματα του στις ειδήσεις. "Βλέπει" την πόρνη μάνα του είτε δολοφονεί με γουρλωμένα μάτια μια γυναίκα, είτε συνομιλεί με τις κούκλες σε μια υπερβατική διάσταση. Μια φωτογράφο μόδας θα είναι το μάταιο ρομαντικό του ενδιαφέρον.
Σαν ψευδο-ντοκιμαντερ για την ανούσια καθημερινότητα, τα αρρωστημένα κίνητρα και την αποτρόπαια δράση ενός serial killer (βλ.Man Bites Dog.1992). Η φτήνια της παραγωγής λειτουργεί παράλληλα χτίζοντας μια  ατμόσφαιρα αστικής παρακμής, σήψης και ανησυχίας, που σκεπάζεται από την σάπια ψυχοσύνθεση του one man show Spinell και κορυφώνεται στις αιματηρές, ψυχρές  δολοφονίες που συνοδεύονται από τα θεσπέσια, ρεαλιστικά,  special gore effects του πρωτομάστορα Tom Savini, ο οποίος  χαρίζει και το κεφάλι του (ο disco boy στο 2ο διπλό φονικό) για ένα απ'τα πιο φημισμένα head explosion. O William Lustig (Vigilante.1983, Maniac Cop trilogy 1988.1990.1993) στο ντεμπούτο του  αξιοποιεί στο έπαρκο, με guerrilla τεχνοτροπία, όλα τα αγαπημένα σκηνοθετικά κλισέ, με κορυφαία την αγωνιώδη σκηνή καταδίωξης της νοσοκόμας στους διαδρόμους του μετρό και την βόλτα στο νεκροταφείο. Ευχαριστούμε για την αναπάντεχη bonus zombie σκηνή και το λυτρωτικό σουρρεαλιστικό τελικό bloodbath.
Αχώνευτη, αποκρουστική, ωμή, νοσηρή, απαγορευμένη μέχρι το 2002 (video nasty), cult classic low budget ταινία φρίκης και τρόμου με αρνητικές κριτίκες, αντιδράσεις φεμινιστριών και μαζικές αποχωρήσεις απ'τα φεστιβάλ. Ιt's only a movie, it's only a movie, it's only a movie...
1. το sequel που υπόσχεται το φινάλε δεν ήρθε ποτέ
2.άλλοι 3 serial killers M.1931, Henry.Portait of a Serial Killer.1986 και  Angst.1983     

3.Το soundtrack ξαναχρησιμοποιήθηκε στο diy έπος η Eπιστροφή των Καθαρμάτων.2003 του Φωκίωνα Μπόγρη (Κάθαρση.2010)

4.έγινε remake to 2012 με τον ίδιο τίτλο
5.

Great Head Explosion Scene (15)

Maniac (1980)

The Parallax View (1974)

Ένας δημοσιογράφος μπλέκεται σε προβλήματα ενώ ερευνά τη δολοφονία ενός γερουσιαστή που οδηγεί σε μια μεγάλη συνωμοσία που πίσω της κρύβεται ο σκιώδης Οργανισμός Παράλλαξη.

Η 2η ταινία της Τριλογίας της Παράνοιας (Klute.1971, All the President's Men 1976) του Alan Pakula, βασικού εκπροσώπου του συνωμοσιολογικού σινεμά που άνθησε στις ΗΠΑ στα 70ς χάρις τους Dead Kennedys, το σκάνδαλο Γουότεργκειτ και τις άπειρες θεωρίες συνωμοσίας που ακολούθησαν σχετικά με την ύπαρξη παρακρατικών μηχανισμών που ορίζουν την πολιτική ζωή λειτουργώντας στο παρασκήνιο.

Σε μια τέτοια υπόθεση μπλέκεται ο Joe (Warren Beatty- Bonnie and Clyde.1967, Bulworth.1998), ένας μαχητικός φιλόδοξος- με συχνά προβλήματα με το νόμο και τον εκδότη του- δημοσιγραφίσκος, όταν γίνετε μάρτυρας της δολοφονίας ενός υπερ-ανεξάρτητου Γερουσιαστή ενώ βγάζει λόγο την ημέρα της ανεξαρτησίας στον πύργο Διαστημική Καρφίτσα. Η επιτροπή απόδωσε την δολοφονία σ'έναν loneman (βλ.Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ)  που ενήργησε αυτοβούλως οδηγούμενος από ένα παράλογο αίσθημα πατριωτισμού και μια ψυχωτική επιθυμία για δημόσια αναγνώριση, και διευκρινίζει πως δεν υπάρχουν ενδείξεις ευρύτερης συνωμοσίας, δίνωντας τέλος στις ανεύθυνες εικασίες που επιχειρούνται από τον Τύπο. 3 χρόνια μετά, όταν μια φίλη του, επίσης μάρτυρας, πεθαίνει σε ύποπτο ατύχημα (όπως και άλλοι 7 απ'τους 18 μάρτυρες) ξαναερευνά την υπόθεση και πέφτει πάνω σε μια αγγελία της εταιρίας Παράλλαξη που ζητά προσωπικό με ασυνήθιστα προσόντα (π.χ. επιθετικότητα, αντικοινωνικότητα, οξυθυμία) για ασυνήθιστες επικερδής θέσεις εργασίας. Αποφασισμένος να φτάσει την έρευνα του μέχρι τέλους απαντά στην αίτηση με την ταυτότητα ενός βίαιου ψυχάκια και γίνεται δεκτός για το δωρεάν τεστ προσωπικότητας της Παράλλαξης. Είναι θύμα των θεωριών του ή είναι κοντά σε μια αλήθεια πέρα από κάθε φαντασία?

Μετά-Γουότεργκεϊτ πεσιμιστικό λαβυρινθώδες πολιτικό θριλερ Χιτσκοκικών καταβολών με δράση, μυστήριο, ανατροπές, σασπενς, χωρίς love story, σωστό ost απ'τον Michael Small, και μια εντυπωσιακή μικρού μήκους ταινία μέσα στη ταινία-η διάσημη σκηνή εγκεφαλοπλύσης/σήμα κατατεθέν της ταινίας. 

1. άλλη μια παράξενη οργάνωση
2.

The General (1998)

Η ζωή του Ιρλανδού ληστή Μάρτιν Καχίλ, τον οποίο σκότωσε ο IRA το 1994. Έζησε και έδρασε στο Δουβλίνο, έγινε θρύλος σαν σύγχρονος Ρομπέν των Δασών και έμεινε γνωστός ως ο Στρατηγός.

Ξεκινά από το τέλος, με τον θανάτο του Στρατηγoύ ένα πρωί έξω από το σπίτι του. Σε flashback παρακολουθούμε την έναρξη της καριέρας του σε μικρή ηλικία με μικροκλοπές για να βοηθήσει την πολυμελή οικογένεια του. Στην αποφυλάκιση του το μπλοκ του απειλείται με κατεδάφιση από το κράτος, απαντάει με μήνυση και κερδίζει μια άνετη οικία για την οικογένεια του. Τα διασημότερα χτυπήματα του, ανάμεσα σε διάφορες διαρρήξεις σε βίλες και ληστείες τραπεζών, είναι η ληστεία ενός χρυσοχοείου/φρούριο (που απέτυχε ο ΙΡΑ) και η κλοπή των έργων τέχνης από τη συλλογή κάποιου Sir (η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της Ιρλανδίας). Όλα αυτά τα πραγματοποιεί με ακλόνιτο άλλοθι τους ίδιους τους μπάτσους, θερμό με τσάι μόνιμα ανα χείρας, θράσος, πειθαρχεία και τέλειο σχεδιασμό στη συνέλευση με τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας που μοιράζονται ισόποσα τα κλοπιμαία και έχουν (αυστηρά) κοινή καταγωγή. Με τεχνάσματα παρακωλύει τα δικαστήρια και βγαίνει πάντα αθώος προκαλώντας και ξεφτιλίζοντας τις αρχές, γεμίζοντας μίσος τους μπάτσους και κερδίζοντας την αγάπη του λαού σαν άλλος Ρομπέν. Κατα τ'άλλα ζει απλά και λαικά, με τις 2 του γυναίκες/αδερφές και τα παιδιά τους που γνωρίζουν τη δουλειά του. Είναι περήφανος για τον τρόπο ζωής του, φροντίζει πάντα τους δικούς του αλλά δεν χαρίζεται αν μυριστεί προδοσία, κοντράρεται με την εξουσία σε κάθε του βήμα, παίρνει το κρατικό επίδωμα, έχει χόμπι τα περιστέρια, και αποφεύγει την εφορία και την αναπόφευκτη διασημότητα. Τα πράγματα θα αλλάξουν ροή όταν οι δικοί του μπλέξουν με την πρέζα και όταν αναγκαστεί να συνεργαστεί με αντιπάλους του ΙΡΑ (UVF). Η πίεση από παντού είναι μεγάλη (μπάτσοι και δημοσιογράφοι περικυκλώνουν το σπίτι σε 24ωρη βάση), το τέλος κοντά, και οι προειδοποιήσεις του διοικητή της αστυνομίας που παραδόξως τον σέβεται, βγαίνουν αληθινές.
 Άνοδος και πτώση ενός θρύλου της παρανομίας από τον John Boorman (Point Blank.1967, Zardoz.1974). Καλύπτει την συμπάθεια του (αν και ο ίδιος είχε πέσει θύμα ληστείας του) πίσω από την αποστασιοποιηση και την ντοκιμαντερίστικη υφή που το χαρίζει το εξαίσιο ασπρόμαυρο και αμβλύνει τα γεγονότα (όπως είθισται) προς όφελος του ήρωα και της ιστορίας στα κλασσικά γκαγκστερικά πρότυπα με δράση, χιούμορ και εντυπωσιακές ληστείες. Ο Brendan Gleeson είναι φτυστός ο Καχίλ σε όψη και κίνηση και ο Jon Voight (Runaway Train.1985) έιναι πάντα ο Voight. Αλλιωμένη βιογραφία ενός λαικού ήρωα που έζησε και πέθανε με του δικούς του κανόνες, ταγμένος συνειδητά σε ένα ακύρηχτο πόλεμο "εμείς εναντίον Εκείνων".

1.Βρ.σκηνοθεσίας Κάννες
2.ρεμακε
3.Μια άλλη εντυπωσιακή ληστεία

4.

White Heat (1949)

Ένας ψυχωτικός κακοποιός, με απρόβλεπτες αντιδράσεις και πλήρως εξαρτημένος από τη μητέρα του, σχεδιάζει την πιο προσοδοφόρα ληστεία της καριέρας του. Όμως αγνοεί ότι κάποιος από τους συνεργάτες του τον φθονεί και ότι στη συμμορία έχει διεισδύσει ένας αστυνομικός.
Η θριαμβευτική επιστροφή του αγαπημένου κακού του κοινού James Cagney (The Public Enemy.1931) σε γκαγκστερικό ρόλο. Ένας από τους καλύτερους κακούς, στον καλύτερο του ρόλο, σε μια απ'τις σημαντικότερες ταινίες της κινηματογραφικής ιστορίας για πολιτιστικούς, ιστορικούς και αισθητικούς λόγους.
Ο Μεγάλος Αμαρτωλός (ελλ.τίτλος) δεν στράφηκε στο έγκλημα λόγω φτώχιας, άσχημων παιδικών χρόνων ή πολιτικής θέσης, απλά είναι διεστραμμένος ως το κόκκαλο, μεγαλομανής, βίαος, αδίστακτος, σαδιστής, αυτοκαταστροφικός, χωρίς αισθήματα για κανέναν πέρα από την μάνα του που λατρεύει παθολογικά και δεν δέχεται καμιά ειρωνεία πάνω σ'αυτό. Αυτή γνωρίζει και υποστηρίζει τη δράση του, και τον γαληνεύει μ'ενα σφηνάκι ουίσκι σε κάθε κρίση επιληψίας (κληρονομιά απ'τόν πατέρα που πέθανε στο τρελάδικο) με πρόποση -Στη Κορυφή Του Κόσμου.
Είναι ο Cody Jarrett, αρχηγός περιβόητης συμμορίας και ηγείται πολύνεκρης ληστείας τρένου. Όταν οι μπάτσοι  παρακολουθώντας την μάνα του ανακαλύπτουν τα ίχνη του, θα παραδωθεί για μια μικρή, ταυτόχρονη, ληστεία που δεν έκανε, και θα γλυτώσει τον θάλαμο αερίων. Στην φυλακή είναι ήδη σταρ. Γίνεται φίλος με τον μυστικό μπάτσο, που έχωσαν στο κελί του, όταν του σώζει τη ζωή απο εγκάθετο του Μεγάλου Εντ -δεξί του χέρι- που έχει σκοπό να του πάρει αρχηγεία, κλοπιμαία και γυναίκα. Η δαιμόνια μάνα του τα ξερνάει όλα και βάζει μπροστά σχέδιο απόδρασης και εκδίκησης. (Highlight 1-) Μαθαίνει, την ώρα του σισσιτίου, οτι σκότωσαν την μάνα του και (αυτοσχεδιαστικά) δέρνει τους πάντες. Τον στέλνουν στο ψυχιατρείο, παίρνει ομήρους τους γιατρούς και αποδρά με άλλους 3. Η γυναίκα του την γλυτώνει κατηγορώντας τον Εντ για την πισόπλατη δολοφονία της μάνας. Ετοιμάζεται για την μεγάλη ληστεία- εμπνευσμένη από τον Δούρειο Ίππο, ένα παραμύθι που του έλεγε η μάνα του. Θα μπουκάρει με τη συμμορία μέσα σε βυτιοφόρο σε αποθήκες πετρελαίου. Εκεί όμως τον περιμένουν άπειροι μπάτσοι. Σκοτώνει τους δικούς του που θέλουν να παραδωθούν και (Highlight 2-) εγκλωβίζεται στην κορυφή μιας δεξαμενής, παραλληρεί φωνάζωντας  Made it, Ma! Top of the world!, πυροβολεί αυθαίρετα παντού και ανατινάζεται. Spoiler Alert.
Γκαγκστερικό έπος (βασισμένο ελαφρώς σε αληθινά γεγονότα) σε σκηνοθεσία του Raoul Walsh με ασταμάτητη δράση, ανατροπές, προδοσίες, ίντριγκα, πιστολίδι, σουπερ badass Mαμάκια πρωταγωνιστή σε αξεπέραστο ρεσιταλ ερμηνείας, διαχρονικό σύμβολο του είδους, ανάμεσα στο Scarface(1983) και το Psycho(1960). Made it, Ma! Top of the world!

Out of the Blue (1980)

Μια νεαρή ζει με την ναρκομανή μητέρα της σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Η αποφυλάκιση του πατέρα  που θα έδινε τέλος στη μιζέρια τους μόνο προβλήματα φέρνει.

Ο τίτλος της ταινίας είναι ο 2ος τίτλος του τραγουδιού   My my, hey hey του Neil Young  με το οποίο ανοίγει η ταινία και ο στίχος - it's better to burn out than to fade away –περιγράφει  το περιεχόμενο της. 

Η  15χρονη Cebe (ακα πανέμορφη)  είναι περήφανη πανκ. Καπνίζει, πίνει, μαστουρώνει, τσακώνεται συχνά  με τους μεγάλους, μοιράζει κολοδάχτυλα και βρισιές στο δρόμο, παίζει ντραμς, και εξαπολύει πανκ τσιτάτα από τον ασύρματο της εγκαταλειμμένης νταλίκας του πατέρα. Όταν μεγαλώσει ονειρεύεται να γίνει σαν τον Έλβις, αν και την πούλησε και αυτός όπως ο Rotten, o Vicious και ο πατέρας. Βλέπει στον ύπνο της την στιγμή του ατυχήματος- ήταν συνοδηγός στη νταλίκα και έπαιζε με τον πάντα πιωμένο πατέρα όταν προκάλεσε πολύνεκρο ατύχημα πέφτοντας πάνω σε σχολικό λεωφορείο- και για το οποίο έφαγε 5 χρόνια.  Σε ένα χάσιμο της στη πόλη, αφού αποφύγει  αποπλάνηση από ψευτοπανκ ταξιτζή,  φτάνει σε πανκ συναυλία, γνωρίζει την μπάντα (The Pointed Sticks), ανεβαίνει στη σκηνή, παίζει ντραμς, και συλλαμβάνεται να οδηγά κλεμμένο αυτοκίνητο σε ξέφρενη βόλτα με την μπάντα. Είναι  σε καλό δρόμο για το αναμορφωτήριο. Ανυπομονεί για την αποφυλάκιση του πατέρα. Η μάνα είναι εθισμένη στην ηρωίνη. Σερβιτόρα. Χαζολογά για κανά μεροκάματο με τους μνηστήρες και ανυπομονεί για την αποφυλάκιση του πατέρα. Ο πατέρας (ακα σάρκα) βγαίνει από τη φυλακή. Δεν είναι πια ο ξένοιαστος καβαλάρης. Μετά το πάρτι πιάνει δουλειά σε μια χωματερή και την χάνει σύντομα εξαιτίας ενός εκδικητή πατέρα κάποιου παιδιού του ατυχήματος. Προσπαθεί να είναι καλός πατέρας και παλεύει με το αλκοόλ. Η φτώχεια, ο τρόπος ζωής, οι άλλοι και το παρελθόν θα νικήσουν την χαρά της επανένωσης  και θα φέρουν  την Cebe αντιμέτωπη με νέα αδιέξοδα.

Η επιστροφή του Dennis Hopper στη σκηνοθεσία με τα το θρίαμβο του Easy Rider.1969 και την παταγώδη αποτυχία του The Last Movie.1971. Καταγραφή της ζωής στο περιθώριο μέσα από την καθημερινότητα μιας νεαρής που ονειρεύεται να φύγει από τα σκατά με όπλο της την punk κουλτούρα. Ιδανίκος ο  Hopper (The American Friend.1977, Apocalypse Now.1979) στον φυσικό του ρόλο αλλά η Linda Manz (Days of Heaven.1978, Gummo.1997) ως Cebe είναι τρομερή. Το Απρόσμενο φινάλε δίνει ένα νέο νόημα στο σύνολο και δικαιώνει τον θεατή για το ψυχοβγάλσιμο του τελευταίου 15λεπτου. Μικρής παραγωγής αλλά άρτιο, ωμό, τραχύ, άξεστο, μηδενιστικό, οργισμένο, πανκ αντι-οικογενειακό δράμα ενηλικίωσης πάνω στην αποτυχία του αμερικάνικου ονείρου. Σαν sequel του Easy Rider.  Μια ειλικρινή απόδοση του NO FUTURE.

1.Οι Ξεγραμμένοι (ελλ.τίτλος) 

2. Ένας άλλος Έλβις   

3.

Sound of Noise (2010)

Μια ομάδα απο 6 drummers σχεδιάζει να κάνει 4 μεγάλες παράνομες συναυλίες που θα φέρουν το χάος στην πόλη. Τους καταδιώκει ο άμουσος αρχηγός της αντιτρομοκρατικής.

Η αρχή έγινε με το πολυβραβευμένο short - Music for One Apartment and Six Drummers.2001. 10 χρόνια μετά, η ίδια ομάδα επιστρέφει με μεγάλου μήκους επεκτείνοντας το ίδιο concept και το διαμέρισμα γίνεται ολόκληρη πόλη.

Το μουσικό αντάρτικο αποτελείται από την Sanna Persson και την παρέα της- 6 αποτυχημένοι, δεξιοτέχνες, παθιασμένοι και σνομπ drummers που αηδιασμένοι από το μουσικό κατεστημένο της πόλης βάζουν μπροστά το μεγάλο σχέδιο "Music for One City and Six Drummers". Επικίνδυνο, τρελό, παράνομο και θα αλλάξει το κοσμο. Aποτελείται απο 4 μέρη- 4 συναυλίες σε 4 διαφορετικά σημεία της πόλης, με μουσικά όργανα τα διάφορα αντικείμενα που υπάρχουν στον ιδιότυπο συναυλιακό χώρο. Το 1ο live έχει τίτλο "Doctor Doctor Give Me (Gas in My Ass)" και θα γίνει μέσα σε χειρουργείο με όργανα τον ασθενή/tv διασημότητα και τον εξοπλισμό του χειρουργείου. Το 2ο "Money 4 U Honey" θα γίνει σε τράπεζα με κοινό τρομοκρατημένους υπαλλήλους και πελάτες- "Nobody move! This is a gig! Just listen and nobody gets hurt". Το 3ο "Fuck the Music (Kill! Kill!)" είναι έξω από την όπερα, με όργανα μπουλτόζες και κομπρεσέρ και καταστρέφει τη μεγαλείωδη συναυλία του μαέστρου/αδερφός του μπάτσου και το 4ο "Electric Love" θα γίνει στις εγκαταστάσεις της δεη με δοξάρια και έγχορδα τα καλώδια υψηλής τάσης. Ο άτονος μπάτσος/το μαύρο πρόβατο μιας οικογένειας διακεκριμένων μουσικών, μισεί τη μουσική και θέλει μόνο ησυχία. Διώκει τους κουκουλοφόρους βάνδαλους μουσικούς με μοναδικό στοιχείο τον μετρονόμο που αφήνουν πίσω τους αλλά Πως να νικήσει κάτι που δεν μπορεί να αντιληφθεί?

Μουσική crime comedy χωρίς προηγούμενο και επόμενο. Πρωτότυπη, αυθεντική, απίστευτη και όμως αληθινή (95% αυτό που ακούς είναι αυτών που βλέπεις), επιμορφωτική, ευρηματική, εξωφρενική, πειραματική, πολιτική κατά βάθος, θορυβώδης και αστεία, από ανθρώπους που αγαπούν πολύ τη μουσική και για ανθρώπους  που αγαπούν πολύ τη μουσική.

1. Οι τίτλοι των συναυλιών είναι παρμένοι από το μανιφέστο The Art of Noises.1913 του ιταλού φουτουριστή Luigi Russolo  

2.

Juice (1992)

4 έφηβοι μεγαλώνουν στο Χάρλεμ της Ν.Υ. Η αθώα καθημερινή παραβατικότητα θα τους φέρει αντιμέτωπους με τον νόμο αλλά και μεταξύ τους όταν θα επιχειρήσουν μια ληστεία με αρνητικά αποτελέσματα.

Ο local DJ Q, ο ανύπαντρος πατέρας Raheem, ο χοντρούλης με το κασσετόφωνο μόνιμα ανα χείρας Steel, και ο σκληρός Bishop (Tupac Shakur) αποτελούν το Wrecking Crew. Η καθημερινότητα τους ξεκινά με κοπάνα απ'το σχολείο, γκομένισμα στο δρόμο, τσαμπουκάδες με την λατινοσυμμορία, στοιχήματα στο Street Fighter στο μπιλιαρδάδικο του Samuel Jackson, ξάφρισμα δισκάδικου, κυνηγητό με μπάτσους σε δρόμους και ταράτσες. Ένας φίλος, που μόλις αποφυλακίστηκε, πεθαίνει ληστεύοντας ένα μπαρ και γίνεται η αφορμή για τον θερμόαιμο wannabe gangsta Bishop να ωθήσει το crew στην παρανομία απαιτώντας σεβασμό, δύναμη και juise. Ο Q διαφωνεί- θέλει να πάρει μέρος σε διαγωνισμό scratch. Φτιάχνει το mixtape του κάτω από ένα τεράστιο πανό του Malcolm X (1992), το τσεκάρει η Queen Latifah στην audition και του δίνει μια θέση στο battle. Μετά το πετυχημένο του live set περνά στο 2ο γύρο και απρόθυμα φεύγει με το crew για ένοπλη ληστεία ψιλικατζίδικου. Εκεί ο Bishop, χωρίς λόγο, σκοτώνει τον ιδιοκτήτη και αργότερα, σε καβγά, τον Raheem. Τους συλλαμβάνουν στο club την ώρα που ο Q ανεβαίνει ράκος στα decks για το 2ο γύρο. Ξεγλιστρούν από τις ανακρίσεις χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το διαγωνισμό και αργότερα πηγαίνουν στην κηδεία του Raheem. Ο Bishop τρελαίνεται και τώρα κυνηγά τους φίλους του πρίν αυτοί λυγίσουν και αποκαλύψουν το μυστικό τους.

 Film noir με teenagers ή coming of age crime hood drama ή κινηματογράφηση ενός unreleased storytelling rap του 2pac με συμπρωταγωνιστή τον ίδιο να ξεστομεί για πρώτη φορά "yeah, I am crazy, but you know what? I don’t give a fuck!" ή rapxloitation joint (με αφορμή το Boyz In The Hood.1991 και αφετηρία το Wild Style.1983) από τον Ernest R.Dickerson- υπερκαμεραμαν του Spike Lee (Do the Right Thing.1989, Summer ofSam.1999). Μια ρεαλιστική και ειλικρινές απεικόνιση της ζωής στο πολυτάραχο γκετο του Χάρλεμ μακριά απ'τις γκλαμουριές των videoclips- βία, αλητεία, σαπίλα, έγκλημα, οργή, απόγνωση, αγώνας για επιβίωση, αναζήτηση διεξόδου με κάθε τρόπο, βρωμόμπιτα, scrathing και ασταμάτητο hip hop soundtrack. 

1.η ταινίαρα που βλέπει ο 2pac είναι το White Heat.1949
2.