Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Withnail and I (1987)


1969. Λονδίνο. Δύο 30αρηδες συγκάτοικοι φτωχοί άνεργοι ηθοποιοί κάνουν ένα διάλλειμα από τις καταχρήσεις πηγαίνοντας διακοπές στην εξοχή.
Βασισμένη στις εμπειρίες του σεναριογράφου/σκηνοθέτη Bruce Robinson απο την συμβίωση με τον φίλο του Vivian MacKerrell (Withnail) στα τέλη των 60ς σε παραγωγή της θρυλικής HandMade Films (βλ. Monty Pythons). Δύο λούμπεν μποέμηδες του Λονδίνου καταναλώνουν τις ζωές τους περιμένοντας με αγωνία ένα τηλέφωνο απ'τον ατζέντη τους, μια δουλειά που θα τους βγάλει απ' τη μιζέρια και θα τους φέρει την πολυπόθητη αναγνώριση. Μοιράζονται ένα παγωμένο άθλιο διαμέρισμα γεμάτο ποντίκια και ενα ζωντανό νιπτήρα. Απομονώνονται αποφεύγοντας την φρίκη που κυριαρχεί στον έξω κόσμο (δεκατρία εκατομμύρια Λονδρέζοι ξεκινούν τη μέρα τους διαβάζοντας στις εφημερίδες για φόνους και βιασμούς... ανακατεύοντας τα δημητριακά τους) και βυθίζονται στην κρεπάλη με ουσίες και τεράστιες ποσότητες αλκοόλ βρίζοντας την ανθρωπότητα για το χάλι τους. Ο Withnail (Richard Grant) είναι αλαζονικός, ευφιής, καυστικός, θυμωμένος, εγωκεντρικός, αναξιόπιστος, μοιρολάτρης με αυταπάτες μεγαλείου (απαιτούμε τα καλύτερα κρασιά που είναι διαθέσιμα στην ανθρωπότητα και τα θέλουμε εδώ και τώρα!). Ο Ι είναι ποιο υπεύθυνος και προσγειωμένος στη πραγματικότητα, ιδανικός αλκοολοπαρτενερ (ακόμα κι ένα σταματημένο ρολόι... δείχνει σωστά την ώρα δύο φορές τη μέρα). Έρχεται ο Danny- σοφός, ντίλερ σπάνιων χόρτων και χημικών, με ιδιαίτερες επιχειρηματικές ιδέες και αντιλήψεις περίι εξωγήινων, εμπνευστής/δημιουργός ενός τεράστιου μπάφου ονόματι καρότο Κάμπεργουελ. Το αφιλόξενο εξοχικό της εκδρομής ανήκει στον θείο Monty (Richard Griffiths), έναν εκκεντρικό αποτυχημένο υπέρβαρο ομοφυλόφιλο μεσήλικα ηθοποιό με εξαιρετική κάβα κρασιών που θα εκδηλώσει ανοιχτά το ενδιαφέρον του για τον Ι (υπάρχει κάτι ιδιαίτερο σ΄ένα σφριγηλό, νεαρό καρότο! Κρύβει μυστήριο! Είναι σαφώς πιο γοητευτικό απ΄το γεράνι. Τα λουλούδια είναι πόρνες. Οι πόρνες των μελισσών). Στην εξοχή θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον Καιρό, έναν καυλωμένο ταύρο, έναν λαθροκυνηγό, θα εμπλακούν με την συντηρητική επαρχία μέχρι και την επιστροφή τους όπου οι δρόμοι τους θα χωρίσουν Αμλετικά.
Μη πολιτικά ορθή θρασύτατη μικρή βρετανική παραγωγή με σχηματική υπόθεση και σκηνοθεσία (δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω εδώ) που μέσω ενός μίζερου τραγελαφικού σαββατοκυριακου, γεμάτο ευτράμπελα και γκρίνια,  αποτυπώνει με διακριτική μελανχολία και φλεγματικό βρετανικό χιουμορ το τέλος μια φιλίας και της "καλύτερης δεκαετίας που αποτύχαμε να την βάψουμε μαύρη" όπως λέει ο Danny. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στους χαρακτήρες, το καλογραμμένο σενάριο, τις εκπληκτικές ερμηνείες και τους αξιομνημόνευτους απολαυστικούς εξωφρενικούς διαλόγους. Δεν διδάσκει, δεν ωραιοποιεί ή γελοιοποιεί ήρωες κ καταστασεις και καταφέρνει χωρίς προσπάθεια να είναι (τραγικά) αστεία αποφεύγοντας ομοιότητες με οποιαδήποτε άλλη μαύρη κωμωδία. Στα λόγια του Danny "Αν κρατιέσαι από ένα μπαλόνι που ανεβαίνει,καλείσαι να πάρεις μια δύσκολη απόφαση...ή το αφήνεις πριν είναι πολύ αργά ή κρατιέσαι για να πας ψηλότερα, έχοντας την απορία....για το πόσο θα αντέξεις να κρατιέσαι απ΄το σκοινί. Πολιτική, φίλε!" και στον αμλετικό μονόλογο του φινάλε συνοψίζεται το νόημα της ταινίας. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Robinson απέκτησε δυνατό cult status και φανατικό κοινό που δημιούργησε ένα παιχνίδι εμπνευσμένο από την ταινία. Θεωρείτε από τις αυθεντικότερες και καλύτερες βρετανικές ταινίες που έγιναν ποτέ και ο Withnail έγινε ένας απ'τους διασημότερους κινηματογραφικούς πότες. Μια απ'αυτές τις ταινίες που βλέπεις άπειρες φορές επαναλαμβάνοντας τις φονικές ατάκες.
1.ελλ.τιτλος-Ο Φίλος Μου και Εγώ
2.οι κανόνες του παιχνιδιού εδώ
3.ενας απ'τους φαν είναι ο Jonny Depp, ο οποίος πάλεψε για να είναι ο Robinson ο σκηνοθέτης στην νέα ταινία που πρωταγωνιστεί-The Rum Diary-υποδιόμενος για 2η φορά τον φίλο του Hunter S. Thompson σε σενάριο βασισμένο στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό βιβλίο του. H 1η φορά ήταν στην κλασσική πλέον ταινία του Terry Gilliam - Fear and Loathing in Las Vegas (1998) που αν δεν έχεις δει, πρέπει να δεις οπωσδήποτε.

4.



8 σχόλια:

  1. Την είδα πολύ πρόσφατα. Δεν θα πω ότι ενθουσιάστηκα αλλά η ταινία είναι όλα αυτά που περιγράφεις στο κείμενό σου. Όντως έχει αποκτήση cult φήμη και φανατικό κοινό και δικαιολογημένα.

    3/5: Καλή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. re mporeis na mas fereis se epafh me ton typo sthn teleytaia foto?
      kapoios pou varietai

      Διαγραφή
  2. an deiloseis oti oi tainies me zombie gamane.....kati mporei na ginei

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. fysane san kwloftiagmeno sthn aerogefyra

      Διαγραφή
    2. ωραιος ! θα σε βρει αυτος...ο κωδικος σου ειναι -Ταμπι Πατικας

      Διαγραφή
  3. Κλασσική και cult. Επιτομή καλού αγγλικού χιούμορ. Με την ευκαιρία όμως, θα ήθελα να πω για το Rum Diary που αναφέρεις.
    Απογοητευτικό. Ο Robinson κατέστρεψε ένα καλό σενάριο και τον μέγιστο Depp. Η σκηνοθεσία του είναι γερασμένη και χωρίς καμιά αιχμή, τίποτα καινούριο. Σαν να ακούω τον παππού μου να λέει ιστορίες που μόνο αυτός βρίσκει ενδιαφέρουσες. Κρίμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. το περιμενα καλυτερο αλλα δεν με απογοητευσε...μου εκανε εντυπωση το ποσο πολιτικη ειναι (για τα σημερινα δεδομενα).ο Robinson ειχε 20+ χρονια να γυρισει ταινια και αυτο ειναι εμφανες αλλα- αυτο που με χαλασε ειναι οτι ειναι γυρισμενη πανω στο προσωπο του pop icon Depp αφηνοντας σε 2η μοιρα το καλό σενάριο

    ΑπάντησηΔιαγραφή