The Osterman Weekend (1983)

Ο Τζόν Τάνερ είναι παρουσιαστής πετυχημένης τηλεοπτικής δημοσιογραφικής εκπομπής αποκαλύψεων. Πείθεται από την CIA πως οι φίλοι που θα φιλοξενήσει στο εξοχικό του το σαββατοκύριακο είναι πράκτορες της KGB που απειλούν την ασφάλεια των ΗΠΑ και δέχεται να μετατρέψει το σπίτι του σε κέντρο παρακολούθησης με σκοπό την σύλληψή τους. 

Τελευταία ταινία του Σαμ Bloody Πέκινπα, μετά από 5 χρόνια σιωπής (Convoy.1978), ένα χρόνο πριν πεθάνει μετά από χρόνια καταχρήσεων κοκαινης και αλκοόλ, αφήνοντας πίσω του ανεκπλήρωτο κενό. Παράδοξα ρομαντικός, ποιητής της βίας, λυρικά σχιζοφρενής, δημιουργικά μέθυσος, κολλημένος με την ωμή αναπάρασταση της βίας. Μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ρόμπερτ Λούντλουμ (The Bourne Identity/ Supremacy/ Ultimatum).

Στην εντυπωσιακή εισαγωγή βλέπουμε τον αρχηγό της CIA να παρακολουθεί σε βίντεο τον πράκτορα Φασετ να κάνει έρωτα με την γυναίκα του, η οποία δολοφονείται μετά από εισβολή αγνώστων. Ο Φάσετ αναζητώντας τους δολοφόνους της γυναίκας του ξεσκεπάζει ένα δίκτυο κατασκόπων της KGB με το κωδικό όνομα Ωμέγα. Αντί για την εξόντωση τους προτείνει την μετατροπή, τουλάχιστον ενός απο τους τρεις, σε διπλό πράκτορα. Συνεργάζεται με τον Τάνερ, σε αντάλλαγμα μια εφ ολης της ύλης συνέντευξη με τον αρχηγό της CIA, και τοποθετεί μια συστοιχία κρυμμένων μηχανών λήψης σε όλο το σπίτι του Τάνερ. Επεμβαίνοντας διακριτικά στα δρώμενα ανεβάζει την ένταση ανάμεσα στους φίλους που με την σειρά τους υποπτεύονται τον Τάνερ. Ένας κύκλος ίντριγκας, ανατροπών, αλληλοεξαπάτησης, προδοσίας και αποκαλύψεων με ξεσπάσματα βίας ξεκινά μέχρι και το διφορούμενο φινάλε. 

Ηπιότερος και αρκετά χαμηλότερα από το άφταστο ύψος προηγούμενων ταινιών (The Wild Bunch.1969, Straw Dogs.1971, Bring Me the Head of Alfredo Garcia.1974) αλλά πάντα πιστός στην θεματολογία του- το αδιέξοδο της ατομικής δράσης, τον ρομαντισμό της εξεγέρσης, το αδύνατο της επιβίωσης με αξίες στον σύγχρονο κόσμο όπου "Η αλήθεια είναι ένα ψέμα που δεν αποκαλύφθηκε ακόμα". Ακολουθεί τα πρότυπα ψυχροπολεμικού κατασκοπικού θρίλερ απεικονίζοντας την αμερικάνικη παράνοια μετά το σκάνδαλο Γουοτεργκειτ, εισαγάγει την βιντεοπαρακολούθηση ως κεντρικό στοιχείο της αφήγησης - με Big Brother τον  John Hurt (Φασετ) που θα αντιστρέψει τους ρόλους στο 1984 (1984) - δημιουργώντας ένα κλίμα ανησυχίας που προκαλεί τις συγκρούσεις ανατρέποντας τα αρχικά δεδομένα και τους ρόλους θύτης/θύμα. Προτρέπει την ενεργητικότητα του θεατή και αφήνει ένα σχόλιο για την TV και το Θέαμα σαν την τελευταία του απάντηση προς τους επικρητές του. Πλούσιο καστ (Rutger Hauer, John Hurt, Burt Lancaster, Dennis Hopper, Meg Foster), λίγος ο Lalo Schifrin στο soundtrack ενώ οι τρύπες και τα μπερδεμένα σημεία στο στορυ οφείλονται στο τελικό edit που ανέλαβαν οι παραγωγοί αφού απέλησαν τον Πέκινπα που πάλι τσακώθηκε μαζί τους. 

1. To Σαββατοκύριακο των Κατασκόπων (ελλ.τίτλος)

2.

The Wild Bunch (1969)

Το αριστούργημα του Peckinpah. Μια απο τις επιδραστικότερες ταινίες στην ιστορία, προάγγελος του αντι-ηρωικού σινεμά και ανανεωτής του γουέστερν που κατηγορήθηκε απο τους κλασσικούς ηλίθιους για εξύμνηση της βίας. Την εποχή που το γουέστερν βρισκόταν σε παρακμή και το Χόλιγουντ στρεφόταν προς την επιστημονική φαντασία, ο αλκοολικός, θρυλικός διοργανωτής πάρτυ, θαυμαστής του Felini, βρομόστομος, αντισυμβατικός Sam "bloody" Peckinpah κλείνει το κεφάλαιο Western (μέχρι να το ξανακλείσει ο Clint Eastwood με το Unforgiven.1992) αρνούμενος τους κανόνες (καλός/κακός) και τα κλισέ, στραπατσάρωντας την εικόνα που είχαμε για το είδος με μια ταινία σημείο αναφοράς και σύγκρισης για τις προηγούμενες και επόμενες.
Εξελλίσεται στις αρχές του 20ού αιώνα. Η άγρια δύση χάνεται στην ανατολή της νέας δύσης που υπόσχεται η καλπάζουσα βιομηχανική επανάσταση. Η συμμορία αρνείται να εισέλθει σε αυτή τη νέα εποχή του νόμου, της τεχνολογίας, της κοινωνικής οργάνωσης και προτιμά να ζει κυνηγημένη στο περιθώριο και τη παρανομία εκτός τόπου και χρόνου. Αρχηγός (σε οτι απέμεινε) είναι ο γερασμένος Pike Bishop, στα τελειώματα της καριέρας του, ηθικά άκαμπτος, πιστός στις παραδοσιακές ρομαντικές αξίες -"όταν συντάσσεσαι με ένα άνθρωπο μένεις πιστός σε αυτόν. Αν δεν το κάνεις είσαι χειρότερος από ζώο. Είσαι τελειωμένος". Τους διώκουν διορισμένοι απ'το νόμο κυνηγοί επικυρηγμένων με οδηγό τους ένα παλιό μέλος -Deke Thorton-που έχει αποφυλακιστεί και θα κερδίσει την ελευθερία του αν τους ξεπαστρέψει σε 30 μέρες. Ο Thorton ηττημένος πια, αποδέχεται με θλίψη τους νέους καιρούς της Αμερικής και βλέπει πως σ'αυτούς δεν χωρούν συμμορίες, φιλία, τιμή και υποσχέσεις. Με φλασμπακ βλέπουμε την σχέση των 2 αντρών.
Η ταινία ξεκινά με την συμμορία να μπαίνει στη πόλη. Παιδιά διασκεδάζουν (προφητεύοντας το φινάλε) με την αυτοκτονία σκορπιών που χάνουν τη μάχη περικυκλωμένοι από άπειρα μυρμήγκια. Περνούν απο μια συγκέντρωση θρήσκων κατά του αλκοόλ/αντίχριστου και η σχεδιασμένη ληστεία πέφτει σε ενέδρα.... ακολουθεί μακελειό με αθώα θύματα(!) Κυνηγημένοι φτάνουν στο Μεξικό- στο στρατόπεδο του στρατηγού δικτατορίσκου Μαπάτσε και των Γερμανών συμβούλων του- όπου θα έρθουν σε συμφωνία μαζί του για μια ληστεία τρένου. Στην ιστορία θα εμπλακούν και οι αντάρτες. Όλα θα τελειώσουν με ένα ανεπανάληπτο μακελειό όπου η συμμορία καλείται να αναμετρηθεί με τα πιστεύω και τον εσωτερικό της κώδικα, να υπερασπιστεί τις αναχρωνιστικές τις αξίες σε μια σίγουρα χαμένη μάχη, αποχωρώντας οικιοθελώς με αξιοπρέπεια από ένα κόσμο που δεν τους χωρά πια και αυτό θα γίνει με τον πιο απλό και περήφανο τρόπο -"Πάμε... Γιατί όχι..."
Αυτό το απαισιόδοξο άγριο λυρικό πολυεπίπεδο αντιηρωικό έπος είναι η πιο βιάιη ταινία στην μέχρι τότε ιστορία του αμερικάνικου σινεμά. Ένας ύμνος στην ανδρική φιλία, την συντροφικότητα, την ελευθερία, το τέλος του ρομαντισμού, την παρανομία, την πίστη σε αξίες και ιδέες που αξίζει να πεθάνει κανείς. Η βία παρουσιάζεται σαν μια αποκρουστική αλήθεια, ένα έμφυτο ελλάτωμα στην ανθρώπινη φύση που μολύνει ακόμα και την παιδική αθωώτητα. Πρώτη φορά κινηματογραφείται σκηνή θανάτου σε αργή κίνηση και με τόση ένταση (χορογράφια θανάτου το έλεγε ο Peckinpah -"επιρροή" από Kurosawa-Seven Samurai.1954) και αυτό για να αποφύγει τη σύγκριση και να καταδικάσει τον πρόστυχο τρόπο που η τηλεόραση εκμεταλλεύτηκε την κορύφωση του πολέμου στο Βιετνάμ και τις μαζικές εξεγέρσεις στα τέλη της δεκαετίας, προμηνύοντας έτσι την έλευση μια σκοτεινής κυνικής αριθμητικής εποχής. Τέλεια ανάπτυξη των χαρακτήρων, άψογοι διάλογοι, άψογο καστ -William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Edmond O'Brien, Warren Oates- στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, άψογη κλιμάκωση της ιστορίας, έντασης και ρυθμού με ανατροπές και παύσεις, ισχυρό body count=145. Μουσική από Jerry Fielding. Οι πολλαπλές γωνίες λήψης, άπειρα κοντινά και cuts, στακάτο μοντάζ, η τέλεια εισαγωγική σκηνή ("επιρροή" του Tarantino για το Reservoir Dogs.1992) και η προετοιμασία για το 7λεπτο συγκλονιστικό ολοκαύτωμα του φινάλε απλά έγραψαν ιστορία....if they move kill them.
1.το νεότερο μέλος της συμμορίας που πεθαίνει στην αρχή -L.Q. Jones - σκηνοθετησε ένα μια ωραία μικρη sci fi ταινια με τίτλο A Boy and His Dog (1975)

The Getaway (1972)

Ο Carter "Doc" McCoy πουλιέται σε διεφθαρμένο επιχειρηματία για να βγει απο την φυλακή με όρο να ηγηθεί μιας ληστείας τράπεζας. Καμία συμφωνία δεν θα τηρηθεί, και ο McCoy με την γυναίκα του θα βρεθούν κυνηγημένοι απο παράνομους και τον νόμο

Από τους τίτλους αρχής η ταινία αποκαλύπτει το περιεχόμενο της > ελάφια ,βιομηχανικός θόρυβος, φυλακές. "Οι 2 φυγάδες" (ελλ.τιτλος) αποτελούν μια σταγόνα ρομαντισμού σε ένα κόσμο διαφθοράς και κυνισμού. Οι τελευταίοι άνθρωποι. Τρέχουν με τα λεφτά προς το Μεξικό, την γη της επαγγελίας για τους παρονόμους του αμερικάνικου σινεμά του 70. Πίσω τους το αμερικάνικο όνειρο και μπροστά τους η ελευθερία. Όλα τα χαρακτηριστικά του Peckinpah βρίσκονται και εδώ ...βία, αίμα, ωμότητα, σάπιοι κακοί, κυνισμός, παράνομοι, αντι ήρωες, slow motion σκηνές δράσης.
Ο Peckinpah (ωωω!) απαντά έμμεσα στις κατηγορίες περι μυσογυνισμού και ο λακονικός McQueen γκρεμίζει τα πάντα με ένα shotgun (η δεύτερη συνεργασία τους μετά το Junior Bonner(1972). Ψυχαγωγικό road movie βασισμένο στη νουβέλα του Jim Thompson, με ένταση και πολύ δράση, πιστολίδι, ληστεία τράπεζας, καταδιώξεις, ανατροπές και μια καλή μάχη για το τέλος. Πέρα από τη δράση το ενδιαφέρον συντηρείται από την ίντριγκα μεταξύ του ταιριαστού πρωταγωνιστικού διδύμου McQueen-MacGraw και από μια ενδιαφέρουσα υπο-πλοκή απαγωγής. Αξιόλογο και το soundtrack του Quincy Jones. Όχι ένα από τα αριστουργήματα του Peckinpah αλλά η εμπορικότερη ταινία του και μια απο τις καλύτερες ταινίες καταδίωξης με πρωτότυπο και τολμηρό φινάλε για την εποχή της.

1.άστοχο remake του Roger Donaldson με τον ίδιο τίτλο (1994) με Alec Baldwin και Kim Basinger

Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)

Ένας Μεξικανός μεγαλοκτηματίας, διατάζει να πεθάνει ο Αλφερντο που άφησε έγκυο την κόρη του.  Ένας πιανίστας σε μπουρδέλο υπόσχεται σε δυο μπράβους να βρει τον Αλφρέντο Γκαρσία. Μαθαίνει ότι είναι νεκρός και με τη φίλη του ξεκινούν να βρουν τον τάφο, να αποσπάσουν το κεφάλι και να πάρουν την αμοιβή.

Ο Peckinpah πάντα έλεγε ιστορίες που ξεκινούν από την καταπίεση και καταλήγουν μοιραία στη βία. Σε όλες του τις ταινίες μελετά τα αίτια της βίας και τις συνθήκες που'ναι κατάλληλες για την εμφάνιση της, όχι όμως σαν ένα φιλολογικό δημιούργημα αλλά σαν μια χειροπιαστή πραγματικότητα ριζωμένη βαθιά σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας που περιμένει να ξεσπάσει. Εδώ η τραγωδία θα ξεκινήσει σαν μεξικάνικη αντισαπουνόπερα, στο όνομα της "Tιμής και του Ήθους", με αφορμή μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη σε ένα αρχοντικό κάπου στο Μεξικό. Κυνηγοί κεφαλών, τυχοδιώκτες, γραβατομένα σκυλιά θα ακολουθήσουν την διαταγή του αφέντη και θα οργανωθούν ώστε να βρουν το χρυσό κεφάλι. Εδώ έρχεται ο Μπένι, ένας διασκεδαστής των τουριστών που ψάχνει μια ευκαιρία να φύγει προς άγνωστο προορισμό και να φτιάξει τη ζωή του...θα πάρει μέρος στο παιχνίδι, και έτσι ξεκινά ένα μακάβριο road movie. Ξέρει οτι για να βγει από την κόλαση πρέπει πρώτα να την διασχίσει. Στο τέρμα της τον περιμένει μια αποτρόπαια και βλάσφημη πράξη, αλλά αυτό δεν του λέει και πολλά μιας και η ζωή του έχει αποδείξει οτι δεν υπάρχουν ιερά και όσια, και εξάλλου δεν έχει άλλες ευκαιρίες στη ζωή του. Μπροστά στην προοπτική της επιτυχίας θα τολμήσει να φανταστεί ένα καλύτερο μέλλον για αυτόν και τη φίλη του, όμως σε αυτό το ταξίδι δεν χωρά ρομαντισμός, υποσχέσεις και όνειρα. Ο Μπένι φουλαρισμένος με τεκίλα θα συνεχίσει το ταξίδι του, κόντρα στους ανταγωνιστές του, προς τον αληθινό πρωταγωνιστή της ταινίας, το κεφάλι του Αλ. Το κεφάλι θα ταξιδέψει χοροπηδώντας στη θέση του συνοδηγού μέχρι την αφετηρία της κούρσας, συντροφιά με τον Μπένι όπου μαζί θα συνομιλήσουν, θα τσακωθούν και θα πιούν τεκίλα. Πολλοί θα σκοτωθούν για το έπαθλο, άμεσα ενδιαφερόμενοι ή όχι και εκεί που θα μπορούσε τελικά ο Μπένι να πάρει τα λεφτά και να φύγει, αναρωτιέται "ποιος είναι ο πραγματικός λόγος αυτής της αιματοχυσίας? γιατί πέθαναν τόσα άτομα? ποίος παίζει με ζωές ανθρώπων? ποιός τους θεωρεί αναλώσιμους και πού είναι αραχτός?"

Ο Ινδιάνος μέθυσος 'Bloody Sam' που πάντα είχε να αντιμετωπίσει τους παραγωγούς των στούντιο, τη λογοκρισία, τους κριτικούς και τις φεμινίστριες... εδώ καταφέρνει να αποδεσμευτεί από όλα αυτά γυρίζοντας την ταινία εξ ολοκλήρου στο Μεξικό με χαμηλό προυπολογισμό κάνοντας μια ρεαλιστική, ωμή, βλάσφημη αντισυμβατική και πλήρως προσωπική ταινία χωρίς περιορισμούς. Με φόντο το φτωχικό, σκονισμένο και καυτό Μεξικό και με τον αγαπημένο του ηθοποιό, τον πάντα καταπληκτικό Warren Oates, και με κάποιες δόσεις αρρωστημένου χιούμορ, ρίχνει μια ταφόπλακα στο αμερικάνικο όνειρο, στον ρομαντισμό που άφησαν κληρονομιά τα 60ς και φωνάζει οτι το ερώτημα δεν είναι 'βία ή μη βία' αλλά 'αξιοπρέπεια ή αθλιότητα'

 1.η ταινία θάφτηκε από τους κριτικούς και απέτυχε εμπορικά, σήμερα δικαίως θεωρείτε 'the real 70s shit'
2.η αγαπημένη ταινία του Kitano
3.