Repo Man (1984)

Ο Otto, νεαρός πάνκης, απολύεται απο το σουπερμαρκετ που δουλεύει μετά από καβγά με τον αφεντικό του. Την ίδια μέρα, σε ενα παρτυ βρίσκει την κοπέλα του να τον απατά με φίλο του και μαθαίνει οτι οι χιππιδες γονείς του χάρισαν όλα τα λεφτά τους σε έναν τηλε- αιδεσιμότατο. Τριγυρνά στους δρόμους μονολογώντας. Πέφτει πάνω στον Bud και πριν το καταλάβει γίνεται μαθητευόμενος  Repo Man -υπάλληλος της απεχθούς  υπηρεσίας που κατάσχει τα οχήματα αυτών που καθυστερούν τις δόσεις τους. Ο Otto αλλάζει ζωή, γνωρίσει μια ουφολόγο και βλέπει τους πανκηδες φίλους του να μπλέκουν συνεχώς σε μικροεγκλήματα (blame society). Καθώς γνωρίζει την  "συναρπαστική" καθημερινότητα των ρεπο μεν (Not just a job, it's an adventure) θα βρεθεί αντιμέτωπος με άντιπαλους ρεπο, κυβερνητικούς πράκτορες, τρελούς επιστήμονες, συνωμοσιολόγους και σαλεμένους διανοούμενος. Όλοι ψάχνουν την επικυρηγμένη σεβρολετ. Όλα είναι μέρος του κοσμικού ασυνειδήτου.

Η ταινία φαινόμενο του Alex Cox (Sid and Nancy.1986,Straight to Hell.1987) είναι αδύνατον να κατηγοροποιηθεί. Κωμωδία, sci fi, buddy movie, detective thriller, road movie, conspiracy flick. Παρά το ανύπαρκτο μπατζετ, την ασυνήθιστη δομή και ασυνάρτητη ροή, την anti mainstream διάθεση και τραχιά punk αισθητική  της (αλλά και για όλα αυτά) έγινε θρύλος. Με διάφορες μικρές υποπλοκές και αναρίθμητες αναφορές στην ποπ κουλτουρα στήνεται μια κομιξάδικη σάτιρα των ηθών της εποχής. Μια απομυθοποίηση της λαμπερής εκδοχής των 80ς. Θεωρίες συνομωσίας, ουφο, new age, γιαππισμός, σαηεντολογία, media, αστικοί μύθοι, τηλευαγγελισμός, self help μεταφυσική, καταναλωτισμός, συντηρισμός και πανκ. Το φορτίο στο πορτ μπαγκαζ (βλ.Kiss Me Deadly.1955, Pulp Fiction.1994) είναι μια απο τις καλύτερες χρήσεις του Χιτσκοκικού MacGuffin (προσχηματικό αφηγηματικό στοιχείο πάνω στο οποίο στήνεται η πλοκή). Οι ρεπο μεν τριγυρνούν αέναα στο δυστοπικό και μίζερο L.A. υπερασπιζόμενοι σαν σαμουραι τον κώδικα τιμής τους (Not many people got a code to live by anymore), κλέβουν αμάξια και βρίσκονται συνεχώς σε περιπέτειες.

Μαζί με τον Emilio Estevez (Otto) ο πανταχού παρών Harry Dean Stanton (Bud) που δίνει ρεσιτάλ ως εκπαιδευτής εξαπολύοντας  τρομερές ατάκες (What are you? A fuckin’ commie? I don’t want no commies in my car…No Christians either!) και ο Tracey Walter (Miller-John Wayne was a fag). Μεγάλο ατου ο έμπειρος κινηματογραφιστής  Robby Muller (The American Friend.1977), συνεργάτης των Βεντερς, Τζαρμους κ.α. Εκπληκτική εισαγωγή, άκυροι διάλογοι, αυτοσαρκασμός, ακόμα πιο άκυρο φινάλε και μουσικές από Circle Jerks, Suicidal Tendencies, Black Flag, The Plugz και το βασικό θέμα από Iggy Pop. Σινεμά για την καύλα του. Ξεφτιλισμένο sequel απο τον ίδιο - Repo Chick (2009)

1.ελληνικό τίτλος-Η Λάμψη Που Σκοτώνει.

2.Όλοι οι repo men έχουν ονόματα μπύρας

3.Σχεδόν όλα τα προιόντα που φαίνονται στην ταινία είναι ανώνυμα,λευκά κουτιά με επιγραφές Food, Beer, chips κτλ. Η μοναδική ταινία δηλαδή χωρίς καμία διαφήμιση

4.

The Greatest Opening Scene (9)

 Repo Man (1984)
 bonus gredits.music Iggy Pop

Two-Lane Blacktop (1971)

Ο Driver και ο Mechanic είναι δύο ψυχωτικοί με τα αυτοκίνητα. Οδηγούν μια πειραγμένη Chevrolet του 55 και διασχίζουν τις νοτιοδυτικές πολιτείες ψάχνοντας άλλους οδηγούς πρόθυμους να λάβουν μέρος σε διαγωνισμό ταχύτητας. Στη διαδρομή τους προς την Αριζόνα παίρνουν μαζί τους ένα κορίτσι που κάνει ωτοστόπ. Αργότερα γνωρίζουν τον GTO (έναν οδηγό με μια Pontiac GTO) και βάζουν μια κόντρα τεράστιας διαρκείας με έπαθλο την κατάσχεση του αυτοκινήτου του χαμένου.

Η ατυχέστατη διαφήμιση ως νεανική ταινία, το ευρωπαικό της ύφος και κυρίως η τεράστια επιτυχία του κατώτερου Easy Rider (1969) που εγκαινίασε το genre, είναι οι βασικοί λόγοι που πάτωσε στην εποχή της. Κολλήματα στα πνευματικά δικαιώματα για το Moonlight Drive των Doors που ακούγεται σε μια σκηνή δεν επέτρεπαν μέχρι πρόσφατα την κυκλοφορία της σε dvd. Σήμερα αναγνωρίζεται σαν το απόλυτο αμερικάνικο road movie. Ο ορισμός. Ένα lost classic.

Βασικοί χαρακτήρες είναι ο Driver (o τραγουδιστής James Taylor),Mechanic (ο drummer Dennis Wilson των Beach Boys), Girl (Laurie Bird) και ο GTO (o τρομερός Warren Oates). Σαν σύγχρονοι ανώνυμοι Leonikοι καουμποηδες έρχονται απ'το πουθενά και πηγαίνουν χωρίς σκοπό κάπου αόριστα ανατολικά. Το μόνο που έχει σημασία είναι να παραμείνει αέναο το ταξίδι, η περιπλάνηση σε απέραντους δρόμους και ερημικά τοπία, μακριά από την αστική πραγματικότητα. Βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση και στάσεις επιτρέπονται μόνο όταν είναι απαραίτητο (βεντζινάδικα, μοτέλ,φαστ φουντ). Για τους νεαρούς το αυτοκίνητο δεν έχει καμιά υλιστική αξία, είναι ένας τρόπος να βρίσκονται στο δρόμο, μια δική τους προσέγγιση στην έννοια της ελευθερίας ενώ για τον παθολογικό ψεύτη σε κρίση μέσης ηλικίας GTO είναι μέσο επίδειξης και αυτοεπιβεβαίωσης (μαζεύει άτομα που κάνουν ωτοστοπ και τους πουλά μούρη για το αμάξι του). Και για τις 2 ομάδες ειναι μια προέκταση του ευατού τους, μια νέα ταυτότητα που είναι έτοιμοι να απαρνηθούν (το μεταξύ τους στοίχημα) σίγουροι οτι θα βρουν μια άλλη ανάλογη για μια βόλτα στο πουθενά. Το κορίτσι αδιαφορεί για την κοκορομαχία, ταξιδεύει άσκοπα με ωτοστοπ, κάνει τράκα για τα προς στο ζην, δεν ενδιαφέρεται να αποδείξει τίποτα και διασκεδάζει χωρίς να δίνει λογαριασμό. Στην εποχή που βασιλεύει ο πόλεμος στο βιετναμ-καμποτζη, η μοδοποίηση των χιππιδων, το τέλος των ονείρων της αντικουλτούρας των 60ς ,η κρατική καταστολή και οι αιματηρές εξεγέρσεις-δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούν να πιστέψουν πέρα απ'τον ευατό τους, το αμάξι, τον δρόμο, το Τώρα και την αναζήτηση της επόμενης Εμπειρίας. Πιστοί στο τίποτα, κυνηγούν στοικά τον ορίζοντα.

Γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο δρόμο σε αυθεντικές μη καρποσταλικές τοποθεσίες με μηδαμινό μπατζετ, σκιαγραφεί μια εποχή μεταφέροντας πιστά την αίσθηση του τόπου και χρόνου ενώ σε αντίθεση με άλλα road movies δεν έχει soundtrack. Ο Monte Hellman (βοηθός του μεγάλου Roger Corman) στην καλύτερη ταινία του, επηρεασμένος από το ύφος του Truffaut στο Shoot the Piano Player (1960) αποφεύγει αλληγορίες, ηρωισμούς και λυρισμούς, δεν ωραιοποιεί την στάση ζωής των ηρώων και λέει περισσότερα με τις εικόνες παρά με τα λόγια. Στεγνή από ρομαντισμό και δράμα, με λίγες σκηνές από αμαξοκόντρες, λίγους και κοφτούς διαλόγους, χωρίς ουσιαστική πλοκή και δράση μένει ανοιχτή σε ερμηνείες και νοήματα αφήνοντας να αναδυθεί ανεπιτήδευτα μέσα απ'το μινιμαλιστικό σενάριο κ σκηνοθεσία η αίσθηση της ελευθερίας. Μοιάζει με γουεστερν, μοιάζει με κομμάτι μιας μεγαλύτερης ταινίας, μοίαζει να ειναι βγαλμένη από κάποιο κεφάλαιο του On the Road (1957) του Jack Kerouac και παραμένει σύγχρονο όσο ποτέ. Ο στίχος του Kris Kristofferson στο τραγούδι Me and Bobby McGee (ένα απο τα μόλις 3 που ακούγονται) θα μπορούσε να είναι υπότιτλος της ταινίας -Freedom's just another word for nothing left to lose".

1.ένας απο αυτούς που κανει οτοστοπ και μαζεύει ο GTO είναι ο πανταχου παρών σε πολλές καλές ταινίες των 70ς κ 80ς Harry Dean Stanton
2.εργασία για μεταφραστές υποτίτλων
3.

Farewell, My Lovely (1975 )

10 φόνοι για τον ντετεκτιβ Μαρλοου(ελλ. τίτλος)
Ένας πρώην φυλακισμένος προσλαμβάνει τον Φίλιπ Μάρλοου για να του βρει την αγαπημένη του Βέλμα.
Η 3η μεταφορά της κλασσικής νουβέλας του Raymond Chandler "Murder, My Sweet" (1940). Η 9η από τις 10 ταινίες με κεντρικό χαρακτήρα τον Φίλιπ Μάρλοου. Η 1η από τις 2 με πρωταγωνιστή τον Robert Mitchum.

O Dick Richards (αν και δεν έχει να δείξει κάτι άλλο αξιόλογο) καταφέρνει να προσδώσει αυθεντική φιλμ νουαρ ατμόσφαιρα (αν και έγχρωμο) με τη βοήθεια των σκηνικών του Dean Tavoularis και να αναδείξει την αδυσώπητη υποκριτική του Μίτσαμ στο έπαρκο, μένοντας πιστός, όσο είναι δυνατόν, στο αρχικό κείμενο. Ο ένας φόνος διαδέχεται τον άλλο, μια ακόμα υπόθεση που συνδέεται με τη Βέλμα περιπλέκει το μυστήριο και στη μέση ο κουρασμένος- κυνικός- σιχάθηκα τη ζωή- Μάρλοου με μονόλογους διηγείται, εξηγεί, φιλοσοφεί ενώ προσπαθεί να ξεμπλέξει το κουβάρι.
Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ «Η έκφραση ενός άντρα που σκεπτόταν και αισθανόταν κάτω από την εξωτερική ηρεμία, τόσο που δεν χρειαζόταν καν να υποκριθεί στην επιφάνεια» εφευρέθηκε για τέτοιους ρόλους, ατάραχος, προσπερνά την απανθρωπιά με κυνισμό και κρατά με άνεση ολόκληρη την ταινία ενώ υποστηρίζεται από το πλούσιο καστ >Charlotte Rampling, Harry Dean Stanton,(προ-Rocky) Sylvester Stallone, Sylvia Miles (Midnight Cowboy(1969), Joe Spinell (Maniac(1980). Λιωμένη jazz από David Shire. Φόνοι, πορνεία, προδοσία, neon φώτα, εμπόριο ναρκωτικών, διεφθαρμένοι πολιτικοί, σκατόμπατσοι, σαπίλα, τσιγάρα, ουίσκι, ατάκες, ατάκες, ατάκες και Ρόμπερτ Μίτσαμ.

Escape From New York (1981)

1997. Τοτε κοντινό μέλλον, η κυβέρνηση των Η.Π.Α. έχει κλείσει το Μανχαταν με τεράστιους τοίχους μετατρέποντας το σε φυλακή υψίστης ασφαλείας .Μετά από τρομοκρατικό χτύπημα, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. βρίσκεται αιχμάλωτος των φυλακισμένων. Οι αρχές στέλνουν τον ηρώα πολέμου-ληστή τράπεζας- Snake Plissken- να τον φέρει πίσω ζωντανό μέσα σε 24 ώρες με αντάλλαγμα την ζωή και την ελευθερία του.

Ο John Carpenter στήνει μια αδυσωπητη περιπέτεια σε ένα μετα-αποκαλυπτικό σκοτείνο μιζερο Μανχαταν. Ο Kurt Russell είναι ο  μονόφθαλμος Snake, με κοφτερές ατάκες και σταρχιδιστικό ύφος- ο απόλυτος bad ass αντιήρωας. Πλήθος cult περσόνων- Lee Van Cleef, Ernest Borgnine, Donald Pleasence, Isaac Hayes, Harry Dean Stanton στους δεύτερους ρόλους απογειώνουν την ταινία. Ατακές βροχή- άφθονη περιπέτεια- κόμικ αισθητική-σασπένς - ανατρεπτικό φινάλε

1.ο snake συναντά τον ταξιτζή σε μια παρακμιακή θεατρική παράσταση... άραγε, σε ένα τέτοιο κόσμο υπάρχει χώρος ,χρόνος, διάθεση και νόημα για τέχνη?
2.ο snake είναι κάτι σαν την τρίτη πλευρά του νομίσματος- η μια πλευρά είναι η κυβέρνηση,η άλλη πλευρά οι φυλακισμένοι παράνομοι και ο Snake είναι ακριβώς στη μέση μιας και πέρασε και από τα 2 στρατόπεδα, προδόθηκε και από τα δύο, για να καταλήξει μόνος, αηδιασμένος και αδιάφορος ,και ως τέτοιος είναι ο μόνος ικανός για αυτή την αποστολή
3.μπορούμε να πούμε οτι είναι ένα μελλοντολογικό γουέστερν επιστημονικής φαντασίας μιας και ο Snake και η αποστολή του μοιάζει να είναι βγαλμένα από κλασσικό γουεστερν με ήρωα έναν κυνηγό επικυρηγμένων (εξού και η ατάκα "i thought you were dead" που επαναλαμβάνεται συχνά, η οποία ανήκει στην μυθολογία του γουέστερν, είδος που υπερεκτιμα ο Carpenter).

Μπορεί σήμερα να μοιάζει λίγο παροχημένη, λίγο κιτς, αλλά σίγουρα είναι μια σπουδαία ταινία για το είδος της και όχι μόνο 

 test 
test
1   2        1            2              1                      2                                                         3