Basquiat (1996)

1979. Νέα Υόρκη. Ο 19χρονος Αιτηνοαμερικάνος Ζαν Μισέλ Μπασκιά ζει σε χαρτόκουτα και είναι καλλιτέχνης του δρόμου. Θα βρεθεί στο επίκεντρο του καλλιτεχνικού κόσμου όταν τον ανακαλύψει ο Άντι Γουόρχολ και θα θεωρηθεί ο πρώτος σημαντικός μαύρος για την μοντέρνα τέχνη. Πέθαινε από υπερβολική δόση ηρωίνης σε ηλικία 27 ετών.
  Η πρώτη βιογραφική ταινία που έγινε από ζωγράφο για ζωγράφο. Βίος και πολιτεία του Jean-Michel Basquiat απ'τον φίλο του Julian Schnabel (Before Night Falls.2000)
  Ο Μπασκιά (Jeffrey Wright) μένει στο πάρκο και τριγυρνά στους δρόμους γράφοντας με σπρέυ αινιγματικές ατάκες στους τοίχους υπογράφοντας ως SAMO. Ο πατέρας είναι κάπου και η μάνα στο ψυχιατρείο. Παίζει σε μια no wave μπάντα (Gray), έχει σχέση με μια λευκή σερβιτόρα, βρίσκεται σε μόνιμη μαστούρα και κάνει φάρσες σε τηλ. κέντρα ψυχολογικής υποστήριξης, ζωγραφίζει όπου βρει και ονειρεύεται κύματα και surfers στον ουρανό του Μανχάταν. Δουλεύει καμιά φορά σαν βοηθός ηλεκτρολόγου και ανυπομονεί για αναγνώριση μέχρι που τον ανακαλύπτει τυχαία σε ένα πάρτυ ένας κριτικός τέχνης και του κανονίζει την πρώτη του έκθεση. Η επιτυχία του τραβά το ενδιαφέρον του Άντι Γουόρχολ (David Bowie), γίνονται φίλοι και μπαίνει στον καλλιτεχνικό του κύκλο. Ακολουθεί τεράστια αναγνωρισιμότητα, σεβασμός, πολλά λεφτά, συνεντεύξεις, περισσότερα ναρκωτικά και αλαζωνία. Ο Τύπος απ'την μια τον εκθιάζει ως μεταμοντέρνο νεοεξπρεονιστή ή ως γκραφιτά παιδί-θαύμα που ζωγραφίζει με τον τρόπο που κάποιος από την Αιτή μιλά γαλλικά και απ'την άλλη τον επικρύνει για τα ναρκωτικά, οτι χρησιμοποιεί το οτι είναι μαύρος, οτι είναι η μασκοτ του Γουόρχολ, οτι είναι ο Έντι Μέρφι της τέχνης. Στο πικ της δόξας του η εξάρτηση του από την ηρωίνη έχει επιδινωθεί και νιώθει κουρασμένος απο κριτικούς, αντζέντηδες, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, συλλέκτες, έμπορους, σκάνδαλα και ρατσιστές και επιθυμεί να αποσυρθεί στο Μαουί και να γίνει μουσικός. Αλλά...
 Άνοδος και πτώση ενός νεαρού ταλαντούχου άστεγου μαύρου που κατάφερε μ'ένα σπρέυ να μπει στα σαλόνια του καλλιτεχνικού κόσμου και να ξεβραστεί οικιοθελώς πληρώνοντας με τη ζωή του το τίμημα της επιτυχίας. Δεν είναι απόλυτα βιογραφία, μπερδεύει βιογραφικά στοιχεία με μυθοπλασία για να γίνει πικρόχολο σχόλιο πάνω στο φανταχτερό κόσμο της τέχνης, τον ρατσισμό και τη δόξα. Τεράστιο καστ - Benicio Del Toro, Claire Forlani, Dennis Hopper (Out Of The Blue.1980, The Osterman Weekend.1983, The American Friend.1977), Gary Oldman (alter ego του σκηνοθέτη), Christopher Walken (King of New York.1990), Willem Dafoe, Courtney Love, Vincent Gallo. Θα μπορούσε και καλύτερα παραδέχτηκε ο σκηνοθέτης. "Βελούδινα, ασφαλή νομίζει".
1. υπάρχει και το και το ντοκιμαντερ Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child (2010) και το Downtown 81-New York  Beat.1981 όπου πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο Jean-Michel Basquiat (εκεί εμφανίζεται ολόκληρη η underground σκηνή της ΝΥ- αναμεσά τους και ο Ted Bafaloukos (Rockers.1978)
2. o Μπασκιά έκανε και την παραγωγή του θρυλικού rap single Beat Bop.1983 του Rammellzee που εμφανίζεται στο τέλος του Stranger Than Paradise.1984

3. ελλ. τίτλος - Μπασκιά- Ανατολικά του Παραδείσου

4. ένας άλλος Picasso εδώ

5.

Hannah Arendt (2012)

 Η Γερμανοεβραία πολιτική επιστήμονας και φιλόσοφος Χάνα Άρεντ αναλαμβάνει να καλύψει για το περιοδικό The New Yorker τη δίκη του ναζί εγκληματία Άντολφ Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ και σοκάρει τους πάντες με τη θαρραλέα, αντισυμβατική προσέγγισή της.
 Χρονικό απ'τη ζωή της διανοήτριας που ανέτρεψε την αντίληψη του μεταπολεμικού δυτικού κοσμού για την έννοια του Κακού σημαδεύοντας την πολιτική και φιλοσοφική σκέψη με το βιβλίο της «Ο Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ: Εκθεση για την Κοινοτοπία του Κακού»  απ'την  Margarethe von Trotta (The Lost Honour of Katharina Blum.1975, Rosa Luxemburg.1986).  Μεγάλωσε στο Βερολίνο. Σπούδασε φιλοσοφία υπό τον Μάρτιν Χάιντεγκερ με τον οποίο είχε μια μακροχρόνια ερωτική σχέση, για την οποία αργότερα τής ασκήθηκε κριτική εξαιτίας της υποστήριξης του Χάιντεγκερ προς το ναζιστικό κόμμα. Με την άνοδο του ναζισμού κατέφυγε στη Γαλλία. Μετά την εισβολή των ναζί στο Παρίσι οδηγείται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης απ'όπου αποδρά με τον σύζυγο της για Νέα Υόρκη. Εκεί ασχολήθηκε με την πανεπιστημιακή διδασκαλία και την συγγραφή δοκιμίων πολιτικής φιλοσοφίας σχετικά με τον ολοκληρωτισμό.
 Το 1960 συλλαμβάνεται απ'την Μοσάντ ο Άντολφ Άιχμαν, αρχιτέκτονας των στρατοπέδων συγκέντρωσης/υπευθύνος για τον συντονισμό της Τελικής Λύσης, που είχε διαφύγει στην Αργεντινή με τη βοήθεια του Βατικανού. Στην δίκη-θέαμα παρακολουθεί τον Άιχμαν να απολογείται μέσα από γυάλινο αλεξίσφαιρο κλουβί και αντι για ένα σαδιστικό τέρας βλέπει ένα ανθρωπίδιο, ένα φρικτά φυσιολογικό άτομο, έναν αφοσιωμένο δημόσιο υπαλληλίσκο ακραίας μορφής που απλά έκανε το στρατιωτικό του καθήκον και εκτελούσε πειθήνια εντολές (θα σκότωνε ακόμα και τον πατέρα του αν είχε λάβει διαταγή), τιμώντας τον όρκο του στον Χίτλερ. Απαλλαγμένος απ'το βάρος της ατομικής συνείδησης και παραμερίζοντας κάθε ηθική αξία μπροστά στο γραφειοκρατικό στόχο του συνετελούσε στο μεγαλύτερο έγκλημα του αιώνα. Επιστρέφει με κούτες απ'τα πρακτικά της δίκης στη ΝΥ και προκαλεί σάλο ερμηνεύοντας τον Άιχμαν λέγοντας πως το Κακό στον 20ο αιώνα αποδείχτηκε πιο ριζοσπαστικό από ό,τι αναμενόταν και σχετίζεται κυρίως με το φαινόμενο της απαξίωσης του ανθρώπου ως άνθρωπο (και όχι του ατομικισμού). Στο δικαστήριο δεν δικαζόταν κάποιο σύστημα, ούτε κάποιος -ισμός, ούτε καν ο αντισημιτισμός. Μόνο ένας άνθρωπος που δεν είχε κάνει ποτέ τίποτα με δική του πρωτοβουλία. Το μεγαλύτερο κακό στον κόσμο δεν προέρχεται από ανθρώπους που επιλέγουν να είναι κακοί, αλλά από ασήμαντους ανθρώπους που κάτω από κατάλληλη χειραγώγηση, βλέπουν τα πράγματα μονομερώς, αρνούνται την ατομικότητα τους και την λογική κρίση για να ενταχθούν σε ένα σχήμα που τους προσδίδει σημαντικότητα και υπηρετούν μέχρι τέλους. Αυτή η ανικανότητα αυτόνομης σκέψης επέτρεψε σε πάρα πολλούς συνηθισμένους ανθρώπους να διαπράξουν το κακό, με έναν οργανωμένο και συστηματικό τρόπο, θεωρώντας το προφανή, νόμιμο και κανονικό, σε γιγαντιαία κλίμακα. Αυτό το φαινόμενο ονομάσε Κοινοτυπία Του Κακού. Επιπλέον επικρίνει δριμύτατα τους ηγέτες των εβραϊκών κοινοτήτων που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, για τον έναν ή τον άλλο λόγο συνεργάστηκαν με τους ναζί για την καταστροφή του ίδιου τους του λαού. Το βιβλίο σήκωσε θύελλα αντιδράσεων και η Άρεντ κατηγορήθηκε ως διεστραμμένη ιδιοφυία, για αντισημητισμό και υπεράσπιση των ναζί. Το πείραμα του Milgram (βλ. Compliance.2012), των κρατουμένων του Stanford (βλ. Das Experiment.2001), το τρίτο κύμα (βλ. Die Welle.2008) και οι ψηφοφόροι της χα την δικαίωνουν.
 Η ταινία παρακολουθεί την Άρεντ (1906–1975) στο δικαστήριο (αυθεντικά αποσπάσματα απ'τη δίκη), στο πανεπιστημίο, την σχέση της με σύζυγο, φοιτητές, Χαιντεγκερ (σε φλασμπακ), φίλους, εχθρούς, εκδότες και τσιγάρο. Η (έστω κινηματογραφική και περηλιπτική) γνωριμία με τη σκέψη και το έργο της Άρεντ και η ερμηνεία της Barbara Sukowa υπερκαλύπτουν την ακαδημαικότητα, την αδιάφορη σκηνοθεσία και τους επιφανειακούς 2ους ρόλους.
1. H μοναδική εξέγερση που σημειώθηκε σε στρατοπεδο συγκέντρωσης εδω

2.

Sid and Nancy (1986)

Βιογραφία του  Sid Vicious, μπασίστα των Sex Pistols, και της κοπέλας του Nancy Spungen. Οι ένδοξες μέρες της μπάντας, η διάλυση και η solo συνέχεια, η εξάρτηση τους απ'την ηρωίνη και η τραγική τους κατάληξη.

Ο βρετανοεβραίος John Simon Richie έμεινε στην ιστορία ως Sid Vicious και αποτελεί ίσως την πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα της punk μουσικής (όχι για την δεξιοτεχνία του στο μπάσο). Σύμβολο μιας εξαγριωμένης γενιάς που έχει βαρεθεί τα πάντα και δεν βλέπει μέλλον , στριμωγμένη από συντηρητισμό και ανεργία αρέσκεται στην (αυτο)καταστροφή. Στο πλευρό του ήταν πάντα η Νάνσυ.  

Ξεκινά λίγο πριν το τέλος. Μπάτσοι μαζεύουν τον Sid ως βασικό ύποπτο για τον φόνο της Νάνσυ από ένα ιστορικό ξενοδοχείο της Ν.Υ. που εχει γεμίσει δημοσιοκάφρους. Γνωρίστηκαν πριν 1 χρόνο στο Λονδίνο. Η ηρωινομανής Νάνσυ που επιμενεί πως δεν είναι γκρουπι παρέσυρει τον Sid στην πρέζα και αμέσως γίνονται αχώριστοι σε μια σχέση αλληλοεξάρτησης με βάση τα ναρκωτικά. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας μάταια την απωθούν θεωρώντας την κακή επιρροή. Μετά την αποτυχημένη περιοδεία στην αμερική η μπάντα διαλύεται και ο Sid συνεχίζει σολο καριέρα με μάνατζερ την Νάνσυ. Αυτή τον ωθεί να προσπαθήσει περισσότερο και κανονίζει μερικές συναυλίες αλλά ο πανκ θρύλος έχει ξεπέσει και η εξάρτηση απ'την ηρωίνη μεγαλώνει παρά κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες με μεθαδόνη. Ακολουθεί απομόνωση και η αγωνιώδη αναζήτηση της επόμενης δόσης. Μετά απο ακόμα ένα μεγάλο τσακωμό μέσα στη παραζάλη, οπου ο Sid λέει οτι θέλει να επιστρέψει στην αγγλία και να ξεκόψει απ'τη πρέζα, η Νάνσυ του ζητά να την σκοτώσει με αποτέλεσμα να την μαχαίρωσει θανάσιμα.
Η πανκ εκδοχή του Ρομέου κ Ιουλιέτας, το χρονικό ενός junkie έρωτα, ωμή καταγραφή της εξάρτησης, η ιστορία ενός αυθάδη αφελή πιτσιρικά που γνώρισε την αποθέωση και την παρακμή στη σύντομη διάρκεια της ζωής του πηγαίνοντας παραπέρα το live fast-die young. Ο Alex Cox συνεχίζει μετά το Repo Man(1984) με punk ταινια αποθανατίζοντας με ειλικρίνεια το κλίμα της εποχής και την πολυδιάστατη μουσικοπολιτικοκοινωνική έκρηξη με φόντο την ιστορία των Sex Pistols (αν και δεν είναι ιστορικά ακριβής όπως λέει ο Johnny Rotten). Σκηνές απο επεισοδιακές συναυλίες, συνεντεύξεις, το βιντεοκλιπ για την αριστουργηματική διασκευή του My Way, ασταμάτητα βρισίδια, ουρλιαχτά, καβγάδες, βανδαλισμοί, παλαβομάρες, κάφρικο χιουμορ, καταχρήσεις, πόγκο, ακρότητες, πολύ μουσική. Καλή η Chloe Webb αλλά ο τότε πρωτοεμφανιζόμενος Gary Oldman είναι τέλειος και αξέχαστος. Love Kills

1.Στο νοσοκομείο ο Sid βλέπει το Night Of The Living Dead (1968)
2.άλλος ένας καταραμένος έρωτας εδώ και άλλος ένας εδώ

και μια πανκισα εκεί 

The General (1998)

Η ζωή του Ιρλανδού ληστή Μάρτιν Καχίλ, τον οποίο σκότωσε ο IRA το 1994. Έζησε και έδρασε στο Δουβλίνο, έγινε θρύλος σαν σύγχρονος Ρομπέν των Δασών και έμεινε γνωστός ως ο Στρατηγός.

Ξεκινά από το τέλος, με τον θανάτο του Στρατηγoύ ένα πρωί έξω από το σπίτι του. Σε flashback παρακολουθούμε την έναρξη της καριέρας του σε μικρή ηλικία με μικροκλοπές για να βοηθήσει την πολυμελή οικογένεια του. Στην αποφυλάκιση του το μπλοκ του απειλείται με κατεδάφιση από το κράτος, απαντάει με μήνυση και κερδίζει μια άνετη οικία για την οικογένεια του. Τα διασημότερα χτυπήματα του, ανάμεσα σε διάφορες διαρρήξεις σε βίλες και ληστείες τραπεζών, είναι η ληστεία ενός χρυσοχοείου/φρούριο (που απέτυχε ο ΙΡΑ) και η κλοπή των έργων τέχνης από τη συλλογή κάποιου Sir (η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της Ιρλανδίας). Όλα αυτά τα πραγματοποιεί με ακλόνιτο άλλοθι τους ίδιους τους μπάτσους, θερμό με τσάι μόνιμα ανα χείρας, θράσος, πειθαρχεία και τέλειο σχεδιασμό στη συνέλευση με τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας που μοιράζονται ισόποσα τα κλοπιμαία και έχουν (αυστηρά) κοινή καταγωγή. Με τεχνάσματα παρακωλύει τα δικαστήρια και βγαίνει πάντα αθώος προκαλώντας και ξεφτιλίζοντας τις αρχές, γεμίζοντας μίσος τους μπάτσους και κερδίζοντας την αγάπη του λαού σαν άλλος Ρομπέν. Κατα τ'άλλα ζει απλά και λαικά, με τις 2 του γυναίκες/αδερφές και τα παιδιά τους που γνωρίζουν τη δουλειά του. Είναι περήφανος για τον τρόπο ζωής του, φροντίζει πάντα τους δικούς του αλλά δεν χαρίζεται αν μυριστεί προδοσία, κοντράρεται με την εξουσία σε κάθε του βήμα, παίρνει το κρατικό επίδωμα, έχει χόμπι τα περιστέρια, και αποφεύγει την εφορία και την αναπόφευκτη διασημότητα. Τα πράγματα θα αλλάξουν ροή όταν οι δικοί του μπλέξουν με την πρέζα και όταν αναγκαστεί να συνεργαστεί με αντιπάλους του ΙΡΑ (UVF). Η πίεση από παντού είναι μεγάλη (μπάτσοι και δημοσιογράφοι περικυκλώνουν το σπίτι σε 24ωρη βάση), το τέλος κοντά, και οι προειδοποιήσεις του διοικητή της αστυνομίας που παραδόξως τον σέβεται, βγαίνουν αληθινές.
 Άνοδος και πτώση ενός θρύλου της παρανομίας από τον John Boorman (Point Blank.1967, Zardoz.1974). Καλύπτει την συμπάθεια του (αν και ο ίδιος είχε πέσει θύμα ληστείας του) πίσω από την αποστασιοποιηση και την ντοκιμαντερίστικη υφή που το χαρίζει το εξαίσιο ασπρόμαυρο και αμβλύνει τα γεγονότα (όπως είθισται) προς όφελος του ήρωα και της ιστορίας στα κλασσικά γκαγκστερικά πρότυπα με δράση, χιούμορ και εντυπωσιακές ληστείες. Ο Brendan Gleeson είναι φτυστός ο Καχίλ σε όψη και κίνηση και ο Jon Voight (Runaway Train.1985) έιναι πάντα ο Voight. Αλλιωμένη βιογραφία ενός λαικού ήρωα που έζησε και πέθανε με του δικούς του κανόνες, ταγμένος συνειδητά σε ένα ακύρηχτο πόλεμο "εμείς εναντίον Εκείνων".

1.Βρ.σκηνοθεσίας Κάννες
2.ρεμακε
3.Μια άλλη εντυπωσιακή ληστεία

4.

Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)

Ελαφρώς βασισμένη στη ομολογία του διαβόητου Henry Lee Lucas που ευθύνεται για 200 φόνους (αν και ο ίδιος ισχυρίζετε τουλάχιστον 500). Γυρίστηκε το '86 αλλά σκάλωσε στη λογοκρισία και κυκλοφόρησε τελικά το '90 σοκάροντας κοινό και κριτικούς. Τώρα πια υπάρχει ολόκληρη, και σε κομμένες best of σκηνές, στο youtube. 

Ο Χένρι απέχει απ'το στερεότυπο του δολοφόνου κατ' εξ ακολούθηση των παραδοσιακών slasher ταινιών των 80s. Δεν τον ωθεί η εκδίκηση, μια ιερή ιδέα, το μίσος ή μια φωνή μέσα στο κεφάλι του... σκοτώνει για το έτσι, γιατί του αρέσει, γιατί μπορεί. Πήρε τοις μετρητοίς το δόγμα της εποχής "είναι ή εγώ ή αυτοί". Το πρώτο θύμα ήταν στα 14α γενέθλια του, η πόρνη μάνα του που τον εντύνε κοριτσίστικα και τον ανάγκαζε να παρακολουθεί τις ερωτικές της περιπτύξεις. Κάθε φορά επιλέγει τυχαία θύματα και σκοτώνει με διαφορετικούς τρόπους, χωρίς κάποιο κίνητρο ή σύστημα... έτσι οι μπάτσοι δεν μπορούν να συλλέξουν στοιχεία, να συνδέσουν τους φόνους και να σχηματίστουν το προφίλ του. Επαγγέλλεται απολυμαντής. Παραδόξως, κάπου βαθιά στο μυαλό του, υπάρχει ένας προσωπικός κώδικας ηθικής... σε αντίθεση με τον μίζερο φίλο από την φυλακή που τον φιλοξενεί, τον Ότις (Tom Towles). Ένας τελειωμένος που δουλεύει σε βεντζινάδικο και φλερτάρει πιτσιρικάδες στους οποίους πουλά μαριχουάνα. Λούμπεν, αιμομίκτης, νεκρόφιλος και διεστραμμένος ως το κόκκαλο, σπάει την ρουτίνα του ανακαλύπτοντας νέους ορίζοντες παράνοιας στη παρέα του με τον Χένρι. Τους έχει επισκευτεί η αδερφή του, η αθώα Μπέκυ. Άνεργη μάνα στριπτιζεσ με άντρα στη φυλακη για φόνο, ψάχνει για δουλειά, ένα νέο ξεκίνημα στην πόλη για αυτήν και τη κόρη της. Δεν γνωρίζει την δράση τους. Ταυτίζεται με το παιδικό δράμα του Χένρι (Michael Rooker- Super.2010) -μικρή την βίαζε ο πατέρας της. Όταν ο Χένρι θα αποτρέψει τον βιασμό της από τον Ότις, ένα ειδύλλιο θα αναπτυχθεί.

Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας στην πιο ακραία του εκδοχή. Καμουφλαρισμένος πίσω από την συνηθισμένη του όψη, το ευγενικό προσωπείο,τις στατιστικές και την ανωνυμία, τριγυρνά τη νύχτα και όποιον πάρει ο χάρος. Από την πρώτη εικόνα (ένα γυμνό αιμόφερτο γυναικείο πτώμα σ' ένα χαντάκι) μέχρι την τελευταία (ο Χένρυ φεύγει μόνος από ένα μοτελ) ένα αδιαπέραστο νοσηρό κλίμα διάχυτης ανασφάλειας κυριαρχεί  πάνω σε ένα παρακμιακό σκοτεινό αστικό περιβάλλον όπου ο καθένας μπορεί να είναι δολοφόνος. Η πρωτοφανής ντοκυμαντερίστικης υφής αποστασιοποίηση της κάμερας δίνει μια πλήρη αίσθηση ρεαλισμού που καταστρέφει την οικοιότητα του αποβλακωμένου, από το τηλεοπτικό overdose, θεατή  με την θέα της βίας  και τον τοποθετεί στον ίδιο καναπέ που το φονικό δίδυμο βλέπει ξανά και ξανά το οικογενειακό μακελειό το οποίο κατέγραψε ζωντανά με μια βιντεοκάμερα -snaff film- αναβαθμίζοντας έτσι το χομπυ του. Body Count: 15. Όμως αυτό που σοκάρει δεν είναι το gore και η βία καθεαυτή- τις περισσότερες φορές βλέπουμε το πρίν του φόνου και το φρικαλέο μετά, αφήνοντας την επίμαχη σκηνή στη φαντασία του θεάτη- αλλά τα αόριστα αψυχολόγητα αίτια της, ο παραλογισμός, και η ευκολία εισβολής της στον φαινομενικά ασφαλές μας μικρόκοσμο. 1η ταινία του, τηλεοπτικού πλέον, John McNaughton (Mad Dog and Glory.1993) .Υπερ low budget, ωμό, τραχύ, σκοτεινό, δύσπεπτο, ανελέητο, αποκρουστικό, άρτιο, δυνατό και αληθινό. Μοναδική περίπτωση και σημείο αναφοράς για το σινεμά τρόμου. O Haneke θα έβρισκε τον φτωχό αμερικάνο πρόγονο του εδώ..."-Πού θα πας; -Πουθενά. Θέλεις να έρθεις;"

1.ακολούθησε το αχρείαστο  Henry: Portrait of a Serial Killer,part 2 (1996)
2. Χένρι: Το Πορτρέτο ενός Δολοφόνου (ελλ. τίτλος)
3.

Raging Bull (1980)

Η ταίνια αφηγείται τη ζωή του πρωταθλητή μεσαίων βαρών του μπόξ Τζέικ ΛαΜότα από το 1941 μέχρι τo 1965. Βασισμένη στην αυτοβιογραφία του Ιταλοαμερικανού μποξέρ, ακολουθεί την πορεία του από ελπιδοφόρος πυγμάχος σε παγκόσμιο πρωταθλητή και αργότερα σε υπέρβαρο ιδιοκτήτη καμπαρέ που παρουσιάζει ανόητα κωμικά νούμερα

Η δεύτερη συνεργασία των βασικών συντελεστών του Taxi Driver (1976) οδήγησε σε μια απο τις καλύτερες βιογραφικές ταινίες που έγιναν ποτέ. Μαινώμενος ταύρος ειναι το μποξερικο παρατσούκλι του Τζέικ ΛαΜότα. Άξεστος, μισογύνης, αμόρφωτος, βίαιος, ζηλιάρης με τεράστιο Εγώ, βρίσκει διέξοδο μόνο στο ρινκ οπου απελευθερώνει νικηφόρα την βία που κρύβει μέσα του. Μιλά και φέρεται άσχημα σε όλους, τσακώνεται συνεχώς με τη γυναίκα του, τον γείτονα, τον αδερφό του. Ο αυτοκόλλητος αδερφός και μάναντζερ (Joe Pesci στο πρώτο ρόλο του) είναι ψυχραιμότερος και έχει κοινές αντιλήψεις με το Τζέικ εκτός όσες αφορούν τη μαφία του Μπρονξ. Οι γυναίκες έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα και παίζουν μόνο το ρόλο της μητέρας. Απ'τους κορυφαίους τίτλούς αρχής μεχρι και το φιναλε η σκοτεινή πλευρά του ΛαΜότα λέει "i'm the boss i'm the boss i'm the boss" και θα τον οδηγήσει απο την  κορυφή και τις ζητωκραυγές στον πάτο και την μοναξιά. Δεν έπεσε ποτέ Νοκ Αουτ στο ρινκ, δεν δέχτηκε ποτέ την ήττα του εκτός. Ασπρόμαυρη σχεδόν σε όλη τη διάρκεια γιατί έτσι είναι ο συγκρουσιακός ψυχισμός του ήρωα και ένχρωμη μόνο σε γαμήλια σκηνικά. Σκηνές ανθολογίας οι γεμάτες ένταση βίαιες κλειστοφοβικές σκηνές στο ρινκ και ο μονόλογος στο φινάλε. Ο De Niro δίνει αλλη μια μεγαλειώδη (οσκαρική) ερμηνεία πάνω στο πλούσιο και καλογραμμένο σενάριο του Paul Schrader και ο Scorsese καθιερώνεται δίκαια σαν ένας απ'τους καλύτερους της γενιάς του

1.ελλ.τιτλος Οργισμένο Είδωλο

Naked Lunch (1991)

Ένας εξολεθρευτής εντόμων- αποτυχημένος συγγραφέας-εθισμένος στα ναρκωτικά σκοτώνει τη γυναίκα του από ατύχημα. Η γραφομηχανή του έχει μετατραπεί σε κατσαρίδα, βρίσκεται μπλεγμένος σε μια κυβερνητική υπόθεση και δραπετεύει στο κακόφημο ισλαμικό λιμάνι Interzone όπου εκεί τίποτα δεν είναι αληθινό και όλα επιτρέπονται.

"Είναι αδύνατο να γίνει ταινία το Γυμνό Γεύμα. Μια κυριολεκτική μεταφορά δεν θα δούλευε. Θα κόστιζε 400 εκατομμύρια δολάρια για να γίνει και θα απαγορευόταν σε όλες τις χώρες του κόσμου" είπε ο Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ σχετικά με το περιβόητο βιβλίο του Ουίλιαμ Μπάροουζ, όταν ανέλαβε να το μεταφέρει στο σινεμά. Το σενάριο της ταινίας που υπογράφει ο ίδιος ο Κρόνεμπεργκ είναι βασισμένο εν μέρει στο μυθιστόρημα και συμπληρώνεται από διάφορα βιογραφικά στοιχεία και αλλά έργα του Μπάροουζ. Ο Κρόνεμπεργκ -ο μόνος που θα μπορούσε να το σκηνοθετήσει -υοθετεί το παραλληρηματικό ύφος αφήγησης του Γυμνού Γεύματος και βυθίζει τον θεατή σε ενα εφιαλτικό κόσμο με άξονες τον εθισμό και τον κρατισμό. Το ναρκωτικό/εντομοκτόνο προσφέρει ένα είδος καφκικής μαστούρας (νιώθεις σαν έντομο) και έντονης δημιουργηκότητας στον Bill που ξαναβρίσκει την έμπνευση εξολοθρεύοντας κάθε ορθολογική του σκέψη. Μια γραφομηχανή-κατσαρίδα τον διορίζει πράκτορα και του αναθέτει αποστολές σχετικά με την επιχείρηση «Μαύρη Σάρκα». Πραγματικά περιστατικά από την ζωή του Μπάροουζ είναι η κατά λάθος δολοφονία της γυναίκας του, ενώ έπαιζαν το παιχνίδι του Γουλιέλμου Τέλλου, και η επίσκεψη του Κέρουακ και του Γκίνσμπεργκ στην Ταγγέρη όπου τον βοήθησαν να συνδέσει το χαοτικό υλικό του βιβλίου. Σωστός ο ανέκφραστος Peter Weller ως Μπάροουζ ενώ και το υπόλοιπο καστ - Judy Davis, Ian Holm, Julian Sands, Roy Scheider - είναι εξίσσου καλό. Απαιτητική, σκοτεινή, νοσηρή, χαοτική με συνεχείς εκπλήξεις και σουρεαλιστική noir βαριά ατμόσφαιρα, free jazz απο τον μόνιμο συνεργάτη Howard Shore, υποτονικά χρώματα, μουντά σκηνικά και παραισθησιογόνες εικόνες συνθέτουν ένα νοσηρό αλλόκοτο παραλόγο περιβάλλον, πιστό στο πνεύμα και τα μοτίβα του προφήτη Μπάροουζ.

1.Το Γυμνό γεύμα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1959 και στην Αμερική το 1962. Οι υπεύθυνοι του εκδοτικού οίκου συνελήφθησαν λόγω του άσεμνου περιεχομένου του και το στοκ κατασχέθηκε από τις Aρχές. Tρία χρόνια μετά ακολούθησε η περίφημη δίκη του «Γυμνού γεύματος» και μόλις τον Ιούλιο του 1966 το Aνώτατο Δικαστήριο της Mασαχουσέτης αποφάσισε να επιτρέψει την κυκλοφορία του βιβλίου, μια ιστορική απόφαση που σημείωσε το τέλος της λογοκρισίας στις HΠA, στο πεδίο της λογοτεχνίας. Το βιβλίο έγινε γρήγορα θρύλος και μαζί με το Στο δρόμο του Kέρουακ και το Oυρλιαχτό του Γκίνσμπεργκ αποτελούν πλέον την «κoρυφαία τριάδα» της μπιτ λογοτεχνίας.
2.

Christiane F. Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981)

Η πραγματική ιστορία της Christiane που στα 12 χρόνια της δοκίμασε ναρκωτικά, στα 13 της έγινε ναρκωμανής και στα 14 της έγινε πόρνη για να εξασφαλίσει τη δόση της.
 Μεταφορά του αυτοβιογραφικού βιβλίου της christiane f με τον ίδιο τίτλο. Η ταινία παρακολουθεί την πορεία της πανέμορφης christiane στον κόσμο των ναρκωτικών, από τον πειραματισμό της με χάπια μέχρι την εξάρτηση της από την ηρωίνη. Προέρχεται από μια διαλυμένη οικογένεια, μένει σε μια άθλια συνοικία του δ.βερολίνου και έχει κιόλας σιχαθεί και βαρεθεί τα πάντα. Θα αναζητήσει, μιμούμενη μια παρέα συνομήλικων που θα γνωρίσει στη ντισκο,  μια διέξοδο μεσω των ναρκωτικων, θα ερωτευτεί τον νεαρό Detlev και αργότερα θα στραφεί στην πορνεία (όπως και ο Detlev) για να εξασφαλίσει την καθημερινή απαιτούμενη δόση της. Η παρεα θα διαλύεται, φίλοι θα αυτοκαταστρεύονται και η κάθε μέρα θα γίνεται δυσκολότερη. 
Ωμή και σοκαριστική απεικόνηση της drug culture του δ.βερολινου των 70ς (που κάνει το Requiem for a Dream.2000 να μοίαζει με κομεντί της disney). Ο Uli Edel (Der Baader Meinhof Komplex-2008) στην πρώτη του ταινία, με σύμβουλο του την πραγματική Christiane F, παρακολουθεί στενά, με στεγνό ντοκυμαντερίστικο ύφος την καθημερινότητα της παρέας- σπίτι, ντισκο, τουαλέτες, δρόμους, πιάτσα στον σταθμό του Bahnhof Zoo, αναζήτηση πρέζας, παιδικη πορνεία, κουταλάκια, σύριγγες, ντάγκλες, χαρμάνες, προσπάθειες αποτοξύνωσης. Γυρισμένο κυρίως νύχτα σε αυθεντικές τοποθεσίες, με αμείλικτo ρεαλισμό, σκληρές εικόνες για κάθε στομάχι, εκπληκτικές ερμηνείες, μουσική του Bowie που λατρεύει η christiane (εμφανίζεται και ο ίδιος σε μια σκηνή από συναυλία), χωρίς ηθικολογίες, χωρίς βιολιά, χωρίς φτηνές συγκινήσεις και χαζοευαισθησίες, καταγράφει μια μαρτυρία πιο άξια από 1000000 αναλύσεις των ειδικών, μια κοινή πραγματικότητα για όλες τις μεγαλουπόλεις του κόσμου 

1. ελληνικος τίτλος Πορνη Στα 13 Για Ναρκωτικα (ελλ.τιτλος) 
2.

Ed Wood (1994)

Ο Ed Wood έμεινε στη ιστορία του κινηματογράφου ως ο «χειρότερος σκηνοθέτης του κόσμου». Στη δεκαετία του 50, γύρισε ταινίες που σήμερα χαρακτηρίζονται παρωδίες. Λάτρευε την σκηνοθεσία και ο κινηματογράφος ήταν η ζωή του. Ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στην ζωή του και πρωταγωνιστής στις ταινίες του ήταν ο Bela Lugosi.

H μοναδική του ταινία του Tim Burton που πατά σε χαρακτήρες και όχι στο στυλ και την ατμόσφαιρα είναι ένας φόρος τιμής για τον αγαπημένο του σκηνοθέτη. Έναν ονειροπόλο ετεροφιλόφιλο τραβεστί παθιασμένο με το σινεμά που παρά την έλλειψη ταλέντου και budget κατάφερνε με τον δικο του d.i.y. τρόπο να γυρίζει ταινίες που αργότερα θα γινόταν η αιτία της εμφάνισης του όρου B-movies. Το ακραίο πάθος του για τον κινηματογράφο, η εκκεντρικότητα και η παραδοξότητα του Τίτλου τον ακολούθησε σε όλη του την πορεία στο Hollywood.
Από το αυτοβιογραφικό Glen Or Glenda (1952)-μια υπεράσπιση του τραβεστισμού -στο Bride Of The Monster (1953) οπου ο Bela Lugosi υποδύεται ένα τρελό επιστήμονα που στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα στρατό υπεράνθρωπων μέχρι το θρυλικό Plan 9 from Outer Space. Οι προσπάθειες του να βρει παραγωγούς, η φιλία του με τον ξεπεσμένο πια 74χρονο εθισμένο στη μορφίνη Bela Lugosi-ο d.i.y. τρόπος που γύρναγε τις ταινίες του, οι αυταπάτες ταλέντου, οι  εκκεντρικοι φίλοι-συνεργάτες του και η συνάντηση του με το Orson Welles-ίνδαλμα του Γουντ. H εικόνα μοιάζει με τις ασπρόμαυρες ταινίες τρόμου των 50s και η αναπαράσταση της εποχής είναι πιστικότατη. Aπολαυστικος ο Johnny Depp ως Έντ Γούντ και ο Martin Landau στον ρόλο του Bela Lugosi ενώ και το υπόλοιπο καστ είναι άψογο (+ Bill Murray). Αυτή η αστεία και συγκινήτική ωδή στην αποτυχία αν και σήμερα θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες για το σινεμά δεν γνώρισε επιτυχία το 1994. "Μέσα στην ιστορία του κινηματογράφου ο Ed Wood είναι μια μοναδική και χαρακτηριστική περίπτωση, ένα παράδειγμα του ότι η αιωνιότητα δεν κερδίζεται μόνο διαμέσου του ωραίου και υψηλού, αλλά και μέσα από το ταπεινό και το άσχημο."

Where The Buffalo Roam (1980)

Ένας δημοσιογράφος και ο δικηγόρος και φίλος του ταξιδεύουν στην Αμερική πειραματιζώμενοι με όλων των ειδών τα ναρκωτικά στα τέλη 60ς'- αρχες 70ς' καταγράφοντας τις εμπειρίες τους.
Ουσιαστικά μια συρραφή γεγονότων που περιγράφονται στο βιβλίο.

Η πρώτη μεταφορά στο cinema του ημι-αυτοβιογραφικού βιβλίου "fear and loathing in las vegas: a savage journey to the heart of the american dream" του Hunder S. Thompson σκηνοθέτημένη απο τον ατάλαντο Art Linson με πρωταγωνιστές τον Βill Μurray και τον Peter Boyle. Σαφώς κατώτερη απο την δεύτερη μεταφορά με τον ομώνυμο τίτλο του Τerry Gilliam (1998) αλλά βλέπεται κυρίως χάρις τον Βill Murray που ρολάρει ως Thompson και κρατά σχεδόν μόνος του την ταινία.

Πάνω κάτω έχει το ίδιο στόρυ- περισσότερο πολιτική, λιγότερο ψυχεδέλια, ιλαρό χιούμορ, κάποια ίδια και κάποια διαφορετικά τρελά σκηνικά, εστιάζει περισσότερο στην διασκεδαστική πλευρά των ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών παρά στην παράνοια, και παραμένει μια διασκεδαστική ταινία αν καταφέρεις να ξεπεράσεις την 80'ς αισθητική της.

Ο  Hunder S. Thompson υπήρξε μια τεράστια μορφή της αμερικάνικης underground κουλτουρας με λόγο και δράση. Αυτοκτώνησε το 2005 με το αγαπημένο του σαρανταπεντάρι περίστροφο.

1.έρχεται και άλλη ταινία με θέμα τον HST σε σκηνοθεσία Bruce Robinson και πρωταγωνιστη πάλι τον Depp (The Rum Diary)