Island Of Death (1977)

Ένα ζευγάρι άγγλων, ο Christopher και η Celia , φτάνει στη μύκονο διωκόμενο από έναν αστυνομικό. "Σταλμένοι από το θεό" θα επιδοθούν σε μια σειρά φρικτών εγκλημάτων, εκδικούμενοι τους υπεύθυνους για τη διαφθορά και την ανωμαλία που επικρατεί στο νησί.

Η πρώτη ελληνική ταινία που απαγορεύτηκε στην αγγλία ως video nastie.

Ο νίκος μαστοράκης (...μισό λεπτό να φτύσω) επηρεασμένος από την επιτυχία του The Texas Chain Saw Massacre (1974) αποφάσισε να γυρίσει μια πιο ακράια ταινία επικεντρωμένη στο σεξ, την βία και τη διαστροφή- ένα σύνολο από softporn σκηνές και μια σειρά από ευρηματικούς και αιματηρούς φόνους. H διάθεση του να σοκάρει φαίνεται από το πρώτο λεπτό. Το ζευγάρι κάνει σεξ σε τηλεφωνικό θάλαμο ενώ ταυτόχρονα ο Christopher μιλά τηλεφωνικά με τη μάνα του. Ακολουθεί βιασμός κατσίκας και σφαγή της κατσίκας. Πνίγουν έναν καλλιτέχνη ρίχνοντας στο στόμα του μπογιά αφού τον έχουν σταυρώσει στο έδαφος. Σκοτώνουν ένα ομοφυλοφιλικό ζευγάρι την μέρα του αρραβώνα τους.Ο Christopher κατουρά μια νυμφομανή θείτσα και μετα την αποκεφαλίζει με μια μπουλτόζα. Κρεμούν ένα μπάτσο από αεροπλάνο. Bιασμός της Celia από χιππιδες και θανάτωση τους από τον Christopher με ψαροντούφεκο. Ο Christopher σκοτώνει μια λεσβία ηρωινομανή με αεροζολ-φλωγοβόλο. Φωτογραφίζουν τα εγκλήματα τους και αυνανίζονται κοιτώντας τις φωτογραφίες. Τελικά σκάνε οι μπάτσοι και κυνηγημένοι καταλήγουν στη στάνη κάποιου μουγκού βοσκού (Nίκος Τσακιρίδης-ο θεος από το Φυλακές Ανηλίκων) που αφού αυτός τους βιάζει και τους 2 ρίχνει τον Christopher σε ασβεστολάκο. Η Celia ερωτεύεται τον βοσκό.Μαθαίνουμε οτι ο Christopher και η Celia είναι αδέρφια. Όλα αυτά στα λευκά σοκάκια της ηλιόλουστης μυκόνου (chris-"This Island is for the Innocents")
Παρά τα όσα συμβαίνουν, ούτε το softcore porn ούτε η βία θα σοκάρει σήμερα -το low budget της παραγωγής δεν επιτρέπει την χρήση ειδικών Gore εφε κρατώντας έτσι το shock value χαμηλά και η αδύναμη σκηνοθεσία, οι ξύλινες ερμηνείες, και η απουσία suspens το καθιστούν ένα διεστραμμένο αστείο- ένα καλό μακάβριο ανέκδοτο που κατάφερε παίζοντας με τα taboo της εποχής να αποκτήσει φανατικό κοινό και να έχει μια περίοπτη θέση στην video nastie λίστα και στο exploitation cinema γενικότερα. Ήταν η 10η εμπορικότερη στην ελλάδα με 19.642 εισιτήρια το '77. Η uncut έκδοση κυκλοφόρησε φέτος σε dvd από την αγγλική Arrow Films

1.-Please, I believe in God.
-I'm sorry friend, but he doesn't believe in you.
2.με δική σου ευθύνη (ενσωματωμενοι ελλ.υπότιτλοι)

http://www.megaupload.com/?d=K4BSOY3C
3.επίσης γνωστό ως A Craving for Lust, Cruel Destination, Devils In Mykonos, Τα Παιδιά Του Διαβόλου
4.

Land of the Minotaur (1976)

2 τουρίστες εξαφανίζονται σε μια αρχαιολογική περιοχή κάποιου νησιού της ελλάδας. Έχουν πιαστεί θύματα μιας παράξενης αίρεσης που τους θυσιάζει στο όνομα του μυθικού Μινωταύρου. Ένας καθολικός παπάς θα ζητήσει την βοήθεια ενός φίλου του ντετεκτιβ από την Ν.Υ. και μαζί θα προσπαθήσουν να λύσουν το μυστήριο.

Αμερικανο-αγγλικο-ελληνική παραγωγή που κυκλοφόρησε και με τους τίτλους The Devil's Men, Οι Διαβολάνθρωποι και Η μάσκα του Διαβόλου. Σκηνοθέτης είναι ο παραγωγικότερος έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Καραγιάννης (έγκλημα στο καβούρι.1974, τανγκό 2001.1973, Χουλιγκανς-Κάτω Τα Χέρια Απο Τα Νειάτα.1983, Δράκος, το πρόσωπο της ημέρα.1983) με 101 ταινίες.

Σατανισμός και νεοπαγανισμός στα ελληνικά νησιά. Πάρε cast-ο καθολικός μάχιμος παπάς είναι ο Donald Pleasence. Ο αρχιερέας της αίρεσης-βαρώνος από τα καρπάθια όρη- είναι ο θρύλος της Hammer-Doctor Who-Peter Cushing. Μαζί τούς αρκετοί έλληνες... ντετεκτιβ είναι ο 80s γόης Κωστας Καραγιωργης, σατανιστής μπάτσος του χωριού, ο γνωστός "κακός" Δημήτρης Μπισλάνης και μπακάλης σατανιστής είναι ο κλασσικότερος έλληνας "κακός" Ανέστης Βλάχος (αλλά δεν υπάρχουν ελληνικοί διάλογοι). Και μουσική από BRIAN ENO!

Η ταινία ξεκινά καλά. Κουκουλοφόροι τύπου ΚΚΚ μαζεύονται σε ένα αρχαίο κάστρο σέρνοντας ένα άντρα και μια γυναίκα σε μια αίθουσα -ένα κορίτσι τους εκτελεί με ένα μαχαίρι μπροστά από το άγαλμα του Μινώταυρου που βγάζει φωτιές από τη μύτη ...και μιλάει. Βαρετό στο σύνολο, με όλα τα κλισέ που περιμένεις, έχει κάποιες καλές στιγμές, ψιλοκαλή ατμόσφαιρα μυστηρίου και αγωνίας μέχρι το φινάλε όπου ο παπάς- στην κρίσιμη στιγμή της θυσίας και αφου δεν μπορεί να νικήσει τους σατανιστές δίχνωντας τους τον σταυρό- τους πετά λίγο αγιασμό και εκρύγνονται όλοι και όλα. Κρίμα που δεν ζωντανεύει ο Μινώταυρος

1.Ο Κώστας Καραγιάννης ήταν συνιδρυτής της κινηματογραφική εταιρείας Καραγιάννης-Καρατζόπουλος (η γνωστότερη εταιρία μετά τη Finos Films)
2.http://www.megaupload.com/?d=N5PYR2CQ
3.

Christiane F. Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981)

Η πραγματική ιστορία της Christiane που στα 12 χρόνια της δοκίμασε ναρκωτικά, στα 13 της έγινε ναρκωμανής και στα 14 της έγινε πόρνη για να εξασφαλίσει τη δόση της.
 Μεταφορά του αυτοβιογραφικού βιβλίου της christiane f με τον ίδιο τίτλο. Η ταινία παρακολουθεί την πορεία της πανέμορφης christiane στον κόσμο των ναρκωτικών, από τον πειραματισμό της με χάπια μέχρι την εξάρτηση της από την ηρωίνη. Προέρχεται από μια διαλυμένη οικογένεια, μένει σε μια άθλια συνοικία του δ.βερολίνου και έχει κιόλας σιχαθεί και βαρεθεί τα πάντα. Θα αναζητήσει, μιμούμενη μια παρέα συνομήλικων που θα γνωρίσει στη ντισκο,  μια διέξοδο μεσω των ναρκωτικων, θα ερωτευτεί τον νεαρό Detlev και αργότερα θα στραφεί στην πορνεία (όπως και ο Detlev) για να εξασφαλίσει την καθημερινή απαιτούμενη δόση της. Η παρεα θα διαλύεται, φίλοι θα αυτοκαταστρεύονται και η κάθε μέρα θα γίνεται δυσκολότερη. 
Ωμή και σοκαριστική απεικόνηση της drug culture του δ.βερολινου των 70ς (που κάνει το Requiem for a Dream.2000 να μοίαζει με κομεντί της disney). Ο Uli Edel (Der Baader Meinhof Komplex-2008) στην πρώτη του ταινία, με σύμβουλο του την πραγματική Christiane F, παρακολουθεί στενά, με στεγνό ντοκυμαντερίστικο ύφος την καθημερινότητα της παρέας- σπίτι, ντισκο, τουαλέτες, δρόμους, πιάτσα στον σταθμό του Bahnhof Zoo, αναζήτηση πρέζας, παιδικη πορνεία, κουταλάκια, σύριγγες, ντάγκλες, χαρμάνες, προσπάθειες αποτοξύνωσης. Γυρισμένο κυρίως νύχτα σε αυθεντικές τοποθεσίες, με αμείλικτo ρεαλισμό, σκληρές εικόνες για κάθε στομάχι, εκπληκτικές ερμηνείες, μουσική του Bowie που λατρεύει η christiane (εμφανίζεται και ο ίδιος σε μια σκηνή από συναυλία), χωρίς ηθικολογίες, χωρίς βιολιά, χωρίς φτηνές συγκινήσεις και χαζοευαισθησίες, καταγράφει μια μαρτυρία πιο άξια από 1000000 αναλύσεις των ειδικών, μια κοινή πραγματικότητα για όλες τις μεγαλουπόλεις του κόσμου 

1. ελληνικος τίτλος Πορνη Στα 13 Για Ναρκωτικα (ελλ.τιτλος) 
2.

Secretary (2002)

Η Λι,μια ιδιόρρυθμη κοπέλα, επιστρέφει στο πατρικό της ύστερα από μια σύντομη νοσηλεία σε ψυχιατρική κλινική. Προσπαθώντας να ξεφύγει από τα υπαρξιακά της προβλήματα, την υπερπροστατευτική μητέρα και τον αλκοολικό πατέρα της πιάνει δουλειά ως γραμματέας σε ένα δικηγορικό γραφείο.Εκεί ερωτεύεται παράφορα το αφεντικό της και αναπτύσει μαζί του μια ερωτική-σαδομαζοχιστική σεξουαλική σχέση

Οχι το συνηθισμένο hollywood love story ούτε αυτό που περιμένεις από την αφίσα,αλλα μια σκοτεινή και πρωτότυπη δραματική ερωτική κομεντί που ασχολείται με τον σαδομαζοχισμό χωρίς να γίνεται προκλητική,διεστραμμένη ή γελοία. Οι χαρακτηρες περιγράφονται τέλεια...η Λι -Maggie Gyllenhaal- ιδανική -χαριτωμένη, ντοπαλή, ντυμένη σαν καλόγρια, ιδιότροπη 20+ που βρίσκει κάβλες στο να αυτοτραυματίζεται. Ο αφεντικός -James Spader- στον μόνιμο ρόλο του- σοβαρός, ψυχρός, άκαμπτος, τελειομανής, αυταρχικός. Μαζί θα ανακαλύψουν τους ευατούς τους, θα μάθουν να ακολουθούν τις επιθυμίες τους και να μην νιώθουν ένοχοι για τα ιδιαίτερα γούστα τους. Η μουσικη είναι του Angelo Badalamenti.

The Bothersome Man (2006)

Ο 40 χρονος Andreas καταφθάνει, χωρίς να θυμάται πως και γιατί, με ένα λεωφορείο σε μια ερημική τοποθεσία. Τον υποδέχεται κάποιος και τον αφήνει σε μια πόλη όπου τον περιμένει έτοιμη δουλειά και ένα άνετο σπίτι. Σ'αυτή τη μυστηριώδη πόλη όλοι μοιάζουν ευτυχισμένοι ... ωστόσο όλα είναι μουντά, άχρωμα, βαρετά, αποστειρωμένα, δεν υπάρχει πόνος, γεύση, συναίσθημα, το μόνο θέμα συζήτησης είναι η διακόσμηση και όλα πάνε ρολόι. O Andreas αρχικά θα γοητευτεί από αυτή την νέα πραγματικότητα όμως αυτή η "τέλεια ζωή" θα είναι ασφυκτική για αυτόν και θα προσπαθήσει να αποδράσει από την πόλη...
Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Νορβηγού Jens Lien είναι ένας σουρρεαλιστικός εφιάλτης- μια τρομακτική αλληγορία για τη ρουτίνα, τη μηχανική ζωή, τον καταναλωτισμό, την μοναξιά, και την τάση του άνθρωπου να αναζητά κάτι αληθινό μέσα στον σύγχρονο ιλουστρασιόν τρόπο ζωής των δυτικών κοινωνιών. Kαταφέρνει να δημιουργήσει ένα δικό της σύμπαν-μια λαμπερή πολιτεία απόλυτης ευμάρειας βγαλμένη μέσα από διαφημίσεις όπου οτιδήποτε "αρνητικό" αποβάλεται αυτόματα. "Περιγράφει έναν κόσμο όχι και πολύ διαφορετικό από τον δικό μας. Μια σαρκαστική και παραλλαγμένη ματιά στην πλουσιοπάροχη ζωή των σκανδιναβικών χωρών. Μια κοινωνία η οποία έχει λύσει όλα της τα προβλήματα. Δεν υπάρχει ούτε θάνατος, ούτε όνειρα, ούτε αγάπη. Η ταινία περιγράφει την απόλυτη μοναξιά σε έναν κόσμο, ο οποίος έχει τα πάντα. Μια κοινωνία, η οποία κάτι έχασε στο κυνήγι της για την τελειότητα"(Jens Lien). Ευφάνταστη και διασκεδαστική ιστορία με άφθονο μαύρο χιούμορ, λίγο gore, ψυχρή αλλόκοτη ατμόσφαιρα και θυμίζει κάτι από F.Kafka, Aldous Huxley, Jaques Tati, Groundhog Day(1993), Songs from the second floor(2000)

1.

Turkish Delight (1973)

O Έρικ είναι ένας χαρισματικός νεαρός γλύπτης που ζει στο Άμστερνταμ. Η ταινία διηγείται την θυελλώδη ερωτική του σχέση με την Όλγα.

Η πρώτη πετυχημένη ταινία του Verhoeven (προ-hollywood) και αυτή που έκανε γνωστό τον Rutger Hauer. Μεταφορά του διασημότερου ολλανδικού best seller , της ημιαυτογραφικής νουβέλας με τον ίδιο τίτλο του Jan Wolkers -ζωγράφος, γλύπτης, συγγραφέας, σύμβολο της σεξουαλικής επανάστασης των δεκαετιών 60-70.

Η ταινία ξεκινά με τον Έρικ (Rutger Hauer) να χτυπά στο κεφάλι κάποιον μέχρι θανάτου και μετά πυροβολεί μια γυναίκα στο κεφάλι. Είναι όνειρο. Ξυπνά, κολλά μια φωτογραφία γυναίκας στον τοίχο και αυνανίζεται. Βγαίνει στους δρόμους ψάχνοντας διαθεσιμες γυναίκες για σεξ και ύστερα σημειώνει τις επιτυχίες του στο σεξ-ημερολόγιο του... Αυτά στα πρώτα 5 λεπτά της ταινίας... Παρόλαυτα ειναι στοιχειωμένος απ'τον χωρισμό του με την Όλγα. Σε φλασμπακ παρακολουθούμε το ιστορικό της σχέσης τους και την σύγκρουση με την οικογένεια της Όλγας που πιστεύει πως ο Έρικ είναι αρκετά μποέμ για την κόρη τους. Ο χωρισμός θα έρθει με ένα υπέροχο ξέρασμα του Έρικ πάνω στο μικροαστικό οικογενειακό τους γλέντι και μπαίνει το δράμα όπου θα αποδειχθεί οτι ο Έρικ ήταν εξαρχής ο μόνος με αξιοπρέπεια.
Ο Verhoeven αποτυπώνει με τραχύ ρεαλισμό την σεξουαλική επανάσταση της εποχής, σατιρίζει τα ήθη των μικροαστών, τον συντηρητισμό και την πολιτικο-κοινωνική κατάσταση ενώ ταυτόχρονα μιλά για την αληθινή αγάπη και τον θάνατο. Πολύ γυμνό, πολύ σεξ, προβακατόρικο, ελευθεριακό, αστείο και σκληρό, βίαιο, καυβλωμένο, θρασύ, άξεστα ρομαντικό με λίγο σκατά και αίμα, ασυνήθιστο, απίστευτο και όμως αληθινό hardcore love story. Παρά την υπέρτατη σοκαριστική της διάθεση η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία και ψηφίστηκε το 1999 ως η καλύτερη ολλανδική ταινία του 20ου αιώνα, ο Hauer ως ο καλύτερος ολλανδός ηθοποιός και πρωτάθηκε για οσκαρ ξενόγλωσης ταινίας. Θα μπορούσε να λέγεται "το τελευταίο ταγκο στο Άμστερνταμ"

1.εργασία για υποτιτλιστες

Rockers (1978)

Ένας άνεργος ντραμμερ αγοράζει μια μεταχειρισμένη μοτοσυκλέτα για να κάνει διανομή δίσκων. Αργότερα την κλέβει η μαφία. Μαζεύει την παρέα του και πάει να την πάρει πίσω και να αποδώσει δικαιοσύνη ως άλλος ρομπέν των δασών.
Δεν έχει και πολύ σημασία η υπόθεση αλλά η μουσική. Γυρισμένο με ντοκυμαντερίστικο ύφος σε αυθεντικές φυσικές τοποθεσίες της μη τουριστικής Τζαμαικα παρουσιάζει την καθημερινότητα, τρόπο ζωής, ανθρώπινες σχέσεις, συναυλίες, χορός, φιλοσοφία,και γενικότερα την κουλτούρα των rastafari. Πρωταγωνιστούν θρύλοι της ρεγκε της δεκαετίας του 70-Robbie Shakespeare, Gregory Issacs, Jacob Miller, Jack Ruby, Richard "Dirty Harry" Hall, Leroy "Horsemouth" Wallace, Burning Spear, Big Youth, Majorie Norman, Monica Craig και οι ίδιοι κάτοικοι των γκέτο όπου όλοι παίζουν τους ευατούς τους. Δεν υπάρχουν ηθοποιοί και σκηνικά, τα πάντα είναι αυθεντικά π.χ. το σπίτι του βασικού πρωταγωνιστή Horsemouth και της οικογένειας του είναι το αληθινό τους σπίτι και το στούντιο ηχογράφησης είναι το Harry J Studios όπου ηχογραφούσαν την δεκαετία του 70 μεταξύ άλλων και ο Bob Marley. Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε χαμός σε όλα τα φεστιβάλ που πρωτοπροβλήθηκε. Η Μοnde έγραψε «το “Rockers” δεν είναι ταινία, είναι έργο τέχνης. Τόσο καλό που είναι δύσκολο να το πιστέψεις, κι όμως είναι αλήθεια».
Ο έλληνας (wtf) σκηνοθέτης Theodoros Bafaloukos λέει>Μέσα στα γκέτο υπήρχαν κοινωνικοί μηχανισμοί που λειτουργούσαν αυτόνομα και ξεχωριστά από το γενικό σχήμα, που ήταν η κυβέρνηση, η αστυνομία, ο στρατός και η δικαιοσύνη. Οι Τζαμαϊκανοί που ζούσαν στα γκέτο του Kingston, αθόρυβα και μακριά από την άνετη ζωή, ήταν αθώοι στην προσωπική τους ζωή και αυτό ακριβώς ήθελα να υπάρχει στην ταινία, μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση αυτού που πραγματικά ήταν, ή που ήθελαν στ’ αλήθεια να είναι. Κάτι σαν Ρομπέν των Δασών. Ήθελα να δείξω αυτή την πλευρά τους. Η Τζαμάικα ήταν ένας ονειρικός κόσμος, όπου η πραγματικότητα όπως την ξέρουμε δεν μπορούσε να ισχύει. Ζούσαν μια κατάσταση που τους απομόνωνε απ’ τον πραγματικό κόσμο. Δεν είχες πουθενά να πας, σπάνια υπήρχε κάποιος που μπορούσες να αποκαλέσεις «μπαμπά», υπήρχαν απλά άντρες που είχαν σχέσεις με γυναίκες. Δεν υπήρχε κανονική δομή στην οικογένεια. Στις πιο πολλές περιπτώσεις δεν υπήρχε αναγνώριση των παιδιών και ενώ μεγάλωνες με μητέρα, δεν υπήρχε υποδομή να σε στηρίξει με οποιονδήποτε τρόπο, επειδή ήταν πολύ δύσκολο. Ήταν πρακτικά αδύνατο εκείνες τις μέρες να προκύψει οτιδήποτε άλλο πέρα από την ανοχή στη βία και τη νοοτροπία της συμμορίας μεταξύ των πιτσιρικάδων, ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα στοιχειωδώς. Το σπουδαίο είναι ότι πάρα πολλοί άνθρωποι κατάφερναν να ζουν κάτω από αυτές τις φρικτές συνθήκες ειρηνικά και με παραγωγικό τρόπο. Αυτό ήταν κάτι...
Δεν χρείαζεται να είσαι φίλος της ρεγκε για να σου αρέσει η ταινία, αλλά αν είσαι θα γίνει η αγαπημένη σου. REMOVE YA!
1.ολόκληρη η (μοναδική) συνέντευξη που έδωσε ο σκηνοθέτης εδώ

Brazil (1985)

Σίγουρα οποιαδήποτε κριτική προσέγγιση δεν θα έκανε τιποτα άλλο παρά να απαριθμεί ένα ποιητικό καταιγισμό από τις εικόνες μοναδικής ομορφιάς αυτού του Oργουελικού love story. Σκηνοθέτης είναι ο Terry Gilliam, το μοναδικό αμερικάνικο μέλος των Mondy Python... το Brazil χαρακτηρίστικε σαν μια "μεταοργουελική άποψη ενός προοργουελικού κόσμου" όχι και πολύ άδικα. Αλλωστε,θα μπορούσε να πεί κανείς πως το Brazil απεικονίζει περισσότερο το εφιαλτικό όραμα του 1984 απο την πρόσφατη ταινία του Michael Radford, με τον ίδιο τίτλο, το κινηματογραφικό κύκνειο άσμα του Richard Burdon. Αυτό γιατί, σε αντίθεση με το 1984 που είναι πιστό στο βιβλίο χωρίς όμως να έχει μεγάλη σχέση με την σύγχρονη πραγματικότητα, το Brazil αποτελεί μια μελλοντική εφιαλτική εποπτεία των στοιχείων της καθημερινότητας που ζούμε. Γραφειοκρατεία, ματαιοδοξία, καταστολή, κονφορμισμός και έρωτας, ρομαντισμός και ονειροπόληση συνθέτουν το εικαστικό κάδρο της ταινίας όπου αυτά τα πολλές φορές αντινομικά στοιχεία δένονται διαλεκτικά με την βοήθεια μιας πραγματικά δυναμικής σκηνοθεσίας.
Οι χαρακτήρες περιγράφονται τέλεια- ο Sam Lowry (Jonathan Pryce) είναι ένας μίζερος αλλά ευρηματικός στη δουλεία του υπάλληλος με την αναρχική συνήθεια να ονειροπολεί μέχρι να ταυτιστεί η ίδια η ύπαρξη του με τον ανίκητο ήρωα των φαντασιώσεων του. Η Jil Layton (Kim Griest), μούσα του υποσυνείδητου του ήρωα και συνάμα οδηγός νταλίκας, τον οδηγεί στην καταστροφή-λύτρωση του. Ο επαναστατημένος μηχανικός Tuttle (Robert de Niro) που σώθηκε από βέβαιο θάνατο χάρη σ'ένα σκαθάρι για να ετοιμάσει μια πρωτότυπη εκδίκηση στους κρατικούς αντίζηλους του. Τέλος, η Ida Lowry (Katherine Helmond), μητέρα του ήρωα, με ένα ιδιαίτερο πάθος στις πλαστικές επεμβάσεις, αναζητά τη χαμένη νίοτη της. Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες και αρκετοί άλλοι συμπλέκονται σ'ένα παιχνίδι εικόνων και συναισθημάτων, μέσα σε ένα εκπληκτικά προσεγμένο ντεκόρ που δικαιολογεί απόλυτα τα 14.000.000- κόστος παραγωγής του φίλμ.
Σίγουρα οποιαδήποτε προσπάθεια μας να κατατάξουμε αυτό το φίλμ δεν θα οδηγήσε πουθενά. Ανήκει σε όλες τις κατηγορίες και ταυτόχρονα σε καμία. Όπως μας λέει ο ίδιος ο Gilliam, το φιλμ τοποθετείται οπουδήποτε στον 20 αιώνα. Τα πάντα είναι μπερδεμένα και μας περιτριγυρίζουν κατασκευές μιας άλλης τεχνολογίας, αντικείμενα από μια άλλη εποχή τα οποία όμως δεχόμαστε σαν φυσιολογικά, για να οδηγηθεί το φιλμ σ΄ενα επίπεδο καθαρά "κομικ". Και συνεχίζοντας ο Gilliam> πραγματικά θα ήθελα να κάνω ένα βουβό φιλμ. Θα ήθελα να είμαι ικανός να πω μια ιστορία χωρίς λόγια, μόνο με εικόνες και εφφε. Όμως, απ'την άλλη μου αρέσουν οι καλές ερμηνείες, έτσι διατηρώ τα λόγια. Τα πιο σημαντικά πράγματα λέγονται, κατα μια έννοια , οπτικά. Το Brazil λοιπόν είναι καταπληκτικό. Δεν μοιάζει με κανένα άλλο φιλμ, αυτό είναι που το κάνει ξεχωριστό. Πολύ γρήγορα ο καθένας αντιλαμβάνεται πως το Brazil είναι κομμάτι ενός άλλου κόσμου


βαβελ.τευχος 56.δεκεμβριος 1985