The Reflecting Skin (1990)

 Ο 8χρονος Σεθ ζει με την οικογένεια του σε ένα αγρόκτημα/βεντζινάδικο στη μέση του πουθενά της αμερικάνικης επαρχίας των 50s. Διαβάζοντας ιστορίες τρόμου από παλπ περιοδικά του πατέρα του πείθεται πως η μυστηριώδης Αγγλίδα χήρα γειτόνισσα είναι βαμπίρ. Όταν ένας φίλος του βρίσκεται νεκρός και σεξουαλικά κακοποιημένος οι αρχές υποψιάζονται τον πατέρα του που τον βαραίνει μια παλιά υπόθεση παιδοφιλίας. Ο πατέρας μη αντέχοντας την διαπόμπευση αυτοκτωνεί και αναγκαστικά επιστρέφει ο μεγάλος αδερφός διακόπτοντας την στρατιωτική του θητεία. Παρά τις προειδοποιήσεις του Σεθ ερωτεύεται τη χήρα και αργότερα παρουσιάζει συμπτώματα μιας ασυνήθιστης αρρώστιας. Μια συμμορία ροκενρολάδων τρυγυρνά με μια καντιλακ στη περιοχή ενώ και άλλα παιδιά βρίσκονται νεκρά. Ο Σεθ είναι σίγουρος οτι για όλα φταίει η χήρα.
Η 1η απ'τις τρεις ταινιές του βρετανου σκηνοθέτη, σεναριογράφου, θεατρικού συγγραφέα και ζωγράφου Philip Ridley. Το υπερ ντεμπούτο που έμεινε ντεμπούτο. Ένα arthouse διαμάντι που αν και εκτιμήθηκε στην εποχή του έμεινε στα αζήτητα για πολλά χρόνια μέχρι που κυκλοφόρησε σε dvd το 2011
Ξεκινά με τον Σεθ και τους φίλους του να στείνουν μια φάρσα στην χήρα. Φουσκώνουν ένα τεράστιο βάτραχο και τον αφήνουν στη μέση του δρόμου, πλησιάζει η χήρα και με μια σφεντόνα τον ανατινάσουν...αίματα και εντόσθια χύνονται πάνω της...τα παιδιά τρέχουν γελόντας. Όταν πηγαίνει στο σπίτι της για συγνώμη αυτή του λέει οτι είναι 200 χρονών, για τον άντρα της που κρεμάστηκε την 1η βδομαδα του γάμου και του δείχνει ένα κουτί που φυλά αντικείμενα του,τρίχες,δόντια,ακόμα και τον ιδρώτα του.Έληξε,είναι βαμπιρ!Η σφεντόνα μετατρέπεται σε σταυρό.Ο μόνος που τον πιστεύει είναι ο μυστικός καινούργιος του φίλος, ένας άγγελος κάτω απο το κρεβάτι, ένα μουμιοποιημένο έμβρυο που βρήκε στον αχυρώνα. Ο πατέρας αυτοπυρπολείται μπροστά στα μάτια του και επιστρέφει ο αδερφός (από τους πρώτους ρόλους του Viggo Mortensen),ο ήρωας,αυτός που ξέφυγε απο το μπίθουλα,να βάλει μια τάξη. Του πίνει το αίμα η χήρα (Lindsay Duncan) ή σαπίζει αργά επειδή φορώντας γυαλια ηλίου εξαφάνιζε μικρά νησιά με ατομίκες βόμβες? Ο μονόχειρας μονόφθαλμος σερίφης, αν και τα έχει δει όλα στη ζωή του, σαστίζει μπροστά στα πρωτοφανή άγρια εγκλήματα και αναζητά το φάντασμα του πατέρα.
"Συχνά, συμβαίνουν τρομερά πράγματα με φυσικό τρόπο". Η παιδική ηλικία ως εφιάλτης που θα χειροτερεύει συνεχώς. Ο Σεθ τρέχει στα απέραντα σταχυά τοπία αλλά δεν φτάνει πουθενά, ο ορίζοντας είναι ο τοίχος της φυλακής του. Η υστερική μάνα, o απαθής πατέρας, το οικογενειακό τους δράμα, 2 (μελλοθάνατοι) φίλοι, ένα βαμπιρ και θρησκόληπτοι προληπτικοί φτωχοί αγρότες είναι όλος του ο κόσμος. Μοναδική διέξοδος/αυτοάμυνα-η φαντασία, ένα καταφύγιο απο τον ενήλικο κόσμο. Όπως σε κάθε ταινία με παιδιά πρωταγωνιστές,έτσι και εδώ,ο θεατής ταυτίζεται με το βλέμμα του ήρωα.Η αίσθηση της παιδικότητας,η έξσταση,η βαρεμάρα,η μοναξιά,η φαντασία και ο τρόμος την οριακή στιγμή που η αθωώτητα πεθαίνει αποτυπώνονται έξοχα στο φιλμ. Η εκπληκτική φωτεινή κινηματογράφηση (Dick Pope) και το λυρικό soundtrack (Nick Bicat) εντείνουν την δυναμική των εικόνων και δημιουργούν μια απειλητική και νοσηρή μακάβρια ατμόσφαιρα. Το "Διάφανο Δέρμα" μοιάζει με γκροτέσκο γοτθικό ποίημα πάνω στον τρόμο της ενηλικίωσης με λιτή αφαιρετική αφήγηση, αλλόκοτους χαρακτήρες, κυνικό χιούμορ, αξέχαστες σκηνές και μια υπόκωφη ένταση που θα ξεσπάσει σε ουρλιαχτά. Αδίκως συγκρίνεται με την φιλμογραφία του Λιντς -η αυθεντικότητα του κράζει απο μακριά, γι'αυτό και σήμερα αναγνωρίζεται σαν ένα γνήσιο πρωτότυπο Κινηματογραφικό Έργο.

The American Friend (1977)

O Ρίπλευ είναι έμπορος πλαστών έργων τέχνης. Ένας παλιός φίλος μαφιόζος τον πιέζει να κάνει ένα φόνο σε ανταπόδοση ενός παλιού χρέους. Γνωρίζει τον φιλήσυχο κορνιζοποιό Ζιμερμαν και τον εμπλέκει στην υπόθεση. Ο Ζίμερμαν μαθαίνοντας την επιδείνωση της ανίατης ασθένειας του αναλαμβάνει την εκτέλεση έναντι μεγάλου χρηματικού ποσού που με αυτό θα εξασφαλίσει οικονομικά την οικογένεια του ύστερα απο τον επικείμενο θάνατο του.

Ο Βέντερς το '77 ήταν θεός. Μόλις έχει ολοκληρώσει την περίφημη Τριλογία Της Περιπλάνησης και θα γινόταν διεθνώς γνωστός με ένα φόρο τιμής στο αμερικάνικο σινεμά, μια μελέτη στο νουαρ και το Χιτσκοκικό θρίλερ. Η πρώτη ύλη είναι τέλεια, το αστυνομικό μυθιστόρημα της Patricia Highsmith - Ripley's Game (1974) με ήρωα τον πολυκινηματογραφημένο κοσμοπολίτη Tom Ripley. Φωτογράφος είναι ο μόνιμος τότε συνεργάτης του Βεντερς Robby Muller (μόνιμος του Jim Jarmusch πλέον). Οι πρωταγωνιστές είναι ιδανικοί-ο νηφάλιος Dennis Hopper ως Ρίπλευ και ο Bruno Ganz στο πρώτο μεγάλο του ρόλο.

 Ο ένας χωρίς μέλλον, παθιασμένος με την τέχνη και την οικογένεια του, περιμένει το τέλος του μέχρι που εν αγνοία του πέφτει στα δίκτυα του Ρίπλευ και γίνεται το παιχνίδι του. Από πράος φιλήσυχος ανθρωπάκος μπλέκεται σε ένα μαφιόζικο ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μετατρέπεται σε πληρωμένο δολοφόνο και η καθημερινή ρουτίνα σπίτι-εργαστήριο γίνεται μια ξέφρενη κούρσα σε διαδρόμους, τουνελ, παραλίες, τρένα και πόλεις. Ο Αμερικάνος Φίλος (ελλ.τίτλος) είναι καταδικασμένος στη μοναξιά, σατανικός αδίστακτος πολυμήχανος τυχοδιώκτης, αποποιείται την ευθύνη του φόνου και στήνει το νέο του παιχνίδι. Ένας διαφθορέας με παράδοξο προσωπικό καουμποίστικο κώδικα τιμής που προτάσει κάθε φορά τον ευατό του σε μεγαλύτερους κινδύνους αναζητώντας την Αληθινή συγκίνηση. Για εντελώς διαφορετικούς λόγους τους δένει μια ενόρμηση θανάτου, μια ύστατη προσπάθεια αξιοποίησης του θάνατο τους. Μια παράξενη φιλία αναπτύσσεται μεταξύ των δυο αντιδιαμετρικών αλληλοσυμπληρούμενων ζωντανών νεκρών χαρακτήρων.

Η γκανγκστερική υπόθεση τίθεται σε 2η μοίρα και πάνω της χτίζεται ένα υπαρξιακό φιλμικό δοκίμιο με αφετερία την έννοια του θανάτου. Το ντεκορ, γεμίζει με χαρακτηριστικά τραγούδια και εικόνες/σύμβολα της αμερικής ,αντικατοπτρίζοντας την αμερικανοποίηση της παρηκμασμένης, σε όλα τα επίπεδα, ευρωπαικής κουλτούρας. Και οι πόλεις είναι ίδιες πλέον, το Αμβούργο ένα θλιβερό βροχερό λιμάνι, το Παρίσι μια αλληλουχία νεόκτιστων ατσάλινων πύργων και η Ν.Υ. μια σειρά από τεράστιες λεωφόρους.

 Ποτέ δεν λείπουν οι αναφορές στο σινεμά κάθε αυτό -από το αγνό όνειρο που αποζητούσε ο άνθρωπος στις απαρχές της κινούμενης εικόνας μέχρι τις άπειρες πανταχού παρών οθόνες.7 cameo-respect στους σκηνοθέτες Nicholas Ray (παραχαράκτης ζωγράφος), Samuel Fuller (αρχιμαφίοζος) , Peter Lilienthal, Daniel Schmid, Rudolf Schundler, Lou Castel, Jean Eustache. Φωτογραφία, μουσική, σκηνικά, ερμηνείες, Χρώμα, ρυθμός, σασπένς, ουσία, όλα υπηρετούν μια μοντέρνα νουαρ υποβλητική ατμόσφαιρα που βυθίζει τον θεατή στα υπαρξιακά αδιέξοδα των ηρώων της. Περιττή από φανφάρες,  ρετρολαγνείες, ρητορισμούς, δογματισμούς, τα φετιχ της τεχνικής  και το διανουμενίστικο σύμπλεγμα του Ευρωπαίου δημιουργού  νοσταλγεί την (ήδη) χαμένη μαγεία του χόλυγουντ και ονειρεύεται το ξεπέρασμα του.

Great Head Explosion Scene (10)

The Upside of Anger (2005)